Foto Solidair, Han Soete

#24nov aan de piketten in Antwerpen :: “De strijdbeweging wordt elke dag breder”

Een zeer goed opgevolgde staking. Dat zag je aan alle piketten in de Antwerpse haven. Er staat veel op het spel, dat voelt iedereen aan. De vastberadenheid is dan ook groot. Iedereen is klaar om op 15 december opnieuw paraat te staan en zelfs nog in groteren getale. Solidair ging de sfeer opsnuiven.

Maandag 24 november. De eerste provinciale stakingsdag van het syndicale actieplan. Solidair stapte de wagen in en reed in alle rust richting Antwerpse haven. First stop, 5.00 u: de chemie op Linkeroever.

Terwijl we een paar honderd meter verderop de contouren van bedrijven als Lanxess Rubber, Exxon, 3M... kunnen ontwaren, zien we ook een zichtbaar tevreden Bruno Verlaeckt, voorzitter van de Algemene Centrale (ABVV) Antwerpen-Waasland.

“De staking is zeer goed opgevolgd”, steekt hij van wal. “In de chemiebedrijven is er uiteraard wel een veiligheidsbezetting om de producten op een veilige manier te bewaren. Maar het is voor het eerst sinds lang dat de bedrijven echt stilliggen. De directies hadden al een tijdje door dat deze stakingsdag een succes zou worden en hebben daarom preventief beslist om de productie niet op te starten.”

Dit is maar een opstap naar de algemene staking van 15 december, benadrukt Verlaeckt. “De regering blijft maar stoere taal spreken, maar nu zal ze toch moeten inzien dat het geen minderheid is die tegen de regeringsmaatregelen is. Ook op de betoging van 6 november merkten we al hoe vlot we de mensen konden warm maken om mee actie te voeren. Niet alleen onze vakbondsmilitanten kwamen massaal mee, ook onze gewone leden en zelfs niet-leden gingen mee.”

Schaalvergroting

De Algemene Centrale-man heeft het over een schaalvergroting van de sociale beweging. “Het was ook onze bedoeling dat gewone burgers zich bij het verzet zouden aansluiten. Op de werkvloer stellen we vast dat onze delegees zelfs nog nauwelijks moeten uitleggen wat er aan de hand is, de mensen weten wat er op het spel staat. De boodschap van de regering wordt niet geslikt. De indexsprong, de loonstop, de verhoging van de pensioenleeftijd... dat komt hier keihard aan.”

Bruno Verlaeckt draagt ook een badge van Hart Boven Hard. Een statement? “Met ons actieplan wilden we het verzet verbreden en verdiepen. Dat is niet alleen iets voor vakbondsmilitanten, maar ook voor de gewone burger en de gewone werknemer. Hart Boven Hard zorgt voor een ongelooflijk draagvlak voor het sociaal verzet.” En dat het de vakbond menens is om de link te leggen met het burgerplatform blijkt uit het spandoek dat de gevel van het ABVV in Antwerpen siert. Naast de de logo’s van de drie vakbonden prijkt ook het logo van Hart Boven Hard. “Er heerst een algemeen gevoel van totale onrechtvaardigheid, en Hart Boven Hard is een bondgenoot in de strijd daartegen.”

Verlaeckt kijkt ook al vooruit. “De staking van 15 december wordt zeker en vast ook een succes”, voorspelt hij. “Terwijl het vroeger al eens gebeurde dat de strijdbeweging afbrokkelde, stellen we nu vast dat ze breder en breder wordt.”

“De arrogantie van de regering is totaal”, gaat hij verder. “Volgens de regering kan er nog onderhandeld worden, maar binnen zo’n beperkt kader dat je niet meer kunt spreken van echte onderhandelingen. We mogen enkel over de details van onze eigen begrafenis onderhandelen. Maar we doen door tot de maatregelen worden ingetrokken.”

“Geen ambras”

“We gaan door tot de finish”, zegt ook Johan, delegee (ACV) bij chemiebedrijf BAC. “De maat is vol, de emmer loopt over. Het komt altijd op de kap van dezelfden terecht. Tijd dat de pot gelijk verdeeld wordt. We zijn hier niet om ambras te maken, maar om ons te laten horen.”

Om kwart voor zes komt een politiecombi langs het piket gereden. De agenten maken een praatje met de stakers. Had burgemeester De Wever niet gezegd dat er hard zou opgetreden worden? “We zijn hier op het grondgebied van de gemeente Zwijndrecht”, legt een ACV-militant van chemiebedrijf Lanxess uit. “En met de politie hier hebben we op voorhand goede afspraken gemaakt.

Ook hij heeft een Hart Boven Hard-sticker op zijn jas gekleefd. “Ik probeer daar zoveel mogelijk reclame voor te maken, om de mensen te laten weten dat er ook in andere sectoren verzet is. We staan niet alleen. Integendeel, er is veel eensgezinsheid.”

Inge Paeshuys, secretaris van ACV Bouw-Industrie & Energie, stelt een grote actiebereidheid vast onder haar leden. “Niet alleen hier in Antwerpen, maar in het hele land. We wilden een signaal geven aan de werkgevers dat ook zij mee moeten werken aan een ander beleid. We zien dat het aantal mensen dat meedoet met de acties, groeit. Zij horen de uitspraken van de regering in de media en dat maakt hen boos. Het komt erg in beweging.”

Slongs

Wie we ook tegen het lijf lopen aan het piket aan de chemie op Linkeroever is zangeres Slongs Dievanongs. We lachen eens naar haar en vragen wat haar zo vroeg in de ochtend naar de stakersposten in de Antwerpse haven brengt. “Onze sociale rechten worden beetje bij beetje afgepakt”, is het eerste wat ze zegt. “Ik kom zelf uit een arbeidersfamilie. Ik sta hier dan ook niet als artieste die de arbeiders komt steunen, maar in de eerste plaats als mens, als Charissa. We leven hier allemaal op dezelfde aardbol. We moeten allemaal samen strijden.”

Op naar het volgende piket. Ook hier worden we warm verwelkomd. “De sfeer is goed en de staking wordt goed opgevolgd”, zegt Tim, ABVV-delegee bij schoonmaakbedrijf ISS. “Niet verwonderlijk als je ziet wat de regering van plan is. Als we niks doen, gaan we heel wat moeten slikken.” En hij rekent erop dat de regering zal luisteren. “Ze zal niet veel keuze hebben. De regering kan niet blind zijn voor deze actie. De Wever gaat het hard spelen. Wij ook.”

“Ze zitten in onze zakken”

Even verder staan Jurgen en Liesbeth, delegees – respectievelijk ACV en LBC – bij Fabricom. “De mensen zijn erg gemotiveerd om te staken. Niet alleen door de indexsprong en de verhoging van de pensioenleeftijd die de regering wil doorvoeren, maar de mensen zien ook hun water- en elektriciteitsfactuur stijgen, de kinderopvang wordt duurder...”

Jurgen voorspelt dat de beweging nog zal groeien, “want ze zitten in onze zakken”. “Als je niks doet, gebeurt er ook niks”, valt Liesbeth hem bij. “En wat wij willen is dat de vermogens belast worden. Die dragen nu niks bij.”

Snoep

Tussenstop drie is aan een tankstation naast een van de loodsen van Katoen Natie. Daar hebben een dertigtal havenarbeiders postgevat. Van die mannen die de afgelopen weken in de media afgeschilderd werden als hooligans. Een zo’n “hooligan” stapt op ons af als we aankomen en biedt ons... een snoep aan. Welkom bij de dokwerkers.

De uitbaatster van het tankstation klampt ons onmiddellijk aan. Dat het beeld dat van de dokwerkers opgehangen wordt van geen kanten klopt. Bij haar zijn ze vaste klant. “Zie ze daar staan”, wijst ze. “Wat daar in Brussel gebeurd is... ik kan moeilijk geloven dat dat dokwerkers waren. Ze willen gewoon tegenhouden wat de regering beslist heeft. Niet leuk dat ze in zo’n kwaad daglicht gesteld worden.”

Drie havenarbeiders staan naast de ingang van het winkeltje aan het tankstation. Geweld, daar doen zij niet aan mee. “De eerste die hier de boel komt verzieken, die zetten we op zijn plaats”, klinkt het.

67-jarige dokwerkers?

De drie benadrukken tot tweemaal toe dat zij vandaag actie voeren tegen de regeringplannen. Ja, ze strijden voor het behoud van de wet-Major, maar die plannen van de regering-Michel-De Wever gaan er ook hier niet in. “Kun je je al voorstellen dat iemand van 67 in het ruim van een boot staat om die te lossen? Weet je wat het is? Ze beginnen met onze rechten af te breken, en daarna gaan ze steeds verder en komt de hele bevolking aan de beurt.”

Ook het fabeltje dat havenarbeiders geld met hopen scheppen, wordt hier ontkracht. “Eerlijk gezegd, wij verdienen niet overdreven veel. Rond de 2.400 bruto, of zo’n 1.800 netto. En daarvan moeten we zelf onze onkosten betalen, al snel 50 à 70 euro per week. Wij lazen in de krant ook dat verhaal van die dokwerker die 2.200 netto verdient. Ik vraag mij af wie dat was. Die werkt zeker ook op zaterdag en zondag.” En voor de mooie uren moeten ze het ook niet doen. “Een werkdag begint vaak al tegen 5 uur en na de shift moeten we naar ’t kot om werk voor de volgende dag te regelen. Tegen dat we thuis zijn, is het al 15.30 uur.”

Blijven informeren

Het begint al stilaan licht te worden als we helemaal aan de andere kant van de stad aankomen aan het piket aan de industriezone van Wommelgem-Noord. “We moeten iets doen, hè. Anders voeren ze alles door”, klinkt het ook hier.

Wat hier ook weerklinkt, zijn de claxons van vrachtwagens die passeren op de naastgelegen E313-autosnelweg. Ook de truckers steken de stakers een hart onder de riem.

“Op de werkvloer ervaren we af en toe nog wel gelatenheid, maar het is toch aan het kantelen”, vertellen twee ABVV-delegees van isolatiematerialenbedrijf Rockwool. “Stilaan raken de mensen bewust van wat er op ons afkomt. Daarom blijven we de mensen informeren.”

“Wie staakt, is gewettigd afwezig”

Informeren doet ook Sigrid De Wilde, secretaris van de Algemene Centrale (ABVV) voor de social profit-sector.“De stakingsbereidheid is redelijk groot”, stelt zij vast. “Vooral in de beschutte werkplaatsen. Daar werken mensen die de regeringsmaatregelen het hardst gaan voelen, hè.” 

Ook in de ziekenhuizen en de rusthuizen wilden veel mensen actie voeren. “Maar wat wij nu gedaan hebben daar, is vooral voorbereiden voor de algemene staking van 15 december. We informeren vooral. Aan sommige ziekenhuizen houden we filterblokkades, dat wil zeggen dat we de mensen even tegenhouden om hen uit te leggen waarvoor we daar staan, maar we laten de mensen wel door. Op 15 december is het echter wel de bedoeling om een duidelijk signaal te geven: dit pikken wij niet.”

Toch werd ook in de social profit hier en daar gestaakt. “Ik heb al veel sms’jes gekregen van militanten en delegees dat de staking toch goed wordt opgevolgd.” Ondanks de schrik op sommige plaatsen om mee te staken. “Ik heb weet van bedrijven waar de directie onomwonden dreigde: ‘Wie staakt, ligt buiten.’ Daar hebben we dus de mensen moeten informeren over het stakingsrecht. Wie staakt, is gewettigd afwezig.”

Toeval of niet, aan alle piketten waar we passeerden, kwamen we ook PVDA-voorzitter Peter Mertens tegen. “De stakingsbeweging wordt breed gedragen door verschillende lagen van de bevolking, zoveel is duidelijk”, vertelt hij. “En die mensen zeggen ‘neen’ tegen het maatschappijproject van de regering-Michel-De Wever. Dat maatschappijproject is er een op maat van een kleine groep aandeelhouders en doet de rest van de maatschappij betalen. Overal hoorden we dezelfde boodschap: de rijksten, de miljonairs moeten meer bijdragen, want zij worden nu geheel gespaard door de regering.

Commentaar toevoegen