Axel Bernard, Schaarbeek. (Foto Solidair, Emel Kaplaner)

52 raadsleden, één jaar later :: Axel Bernard, Schaarbeek

“Schaarbeek zit met sociale problemen die op alle niveaus dringend moeten aangepakt worden. Een voorbeeld: het plaatselijke tewerkstellingsbureau dat de werklozen helptom werk te vinden, zag zich genoodzaakt om gedurende anderhalve maand de deuren te sluiten. Wie de realiteit van de werkloosheid in Brussel kent, weet dat dit gewoon een drama is. De dienst is zo overbelast dat je zes weken moet wachten op een afspraak…

Maar, in plaats van dit sociaal probleem dringend op te lossen door de sociale diensten te versterken, laat de gemeente de bevolking – duur – betalen. De begroting 2013 van Schaarbeek voorzag allerlei harde besparingsmaatregelen. De bom barstte toen in het begin van het schooljaar de prijs van de kinderopvang voor de kinderen van de gemeentescholen met 66% verhoogde. Bovendien konden de ouders enkel kiezen tussen een aantal forfaitaire systemen die helemaal niet aangepast zijn aan de hedendaagse noden – wisselende opvang, flexibele uurroosters… Van bij het begin van het schooljaar kreeg ik telefoontjes en mails van ouders die deze bedragen niet konden betalen. Een moeder zag zich zelfs verplicht om de opleiding die ze volgde, stop te zetten, want met haar werkloosheidsuitkering kon ze de kinderopvang niet betalen. De ouders kwamen massaal naar de gemeenteraden van september en oktober. Ze waren razend. De PVDA aanvaardt geen enkele besparingsmaatregel waarvan de bevolking de dupe is. België produceert voldoende rijkdom om de mensen die het al moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen, niet uit te zuigen.

Na de gemeenteraadsverkiezingen hebben we ons ingezet om met vier nieuwe basisgroepen in verschillende wijken te starten. We deden dit met een enkel doel: de vakbond van de buurtbewoners worden. Voor ons bestaan er geen kleine problemen. Toen in een bepaalde straat een dodelijk ongeluk werd veroorzaakt door een bestuurder die te snel reed, lieten we een petitie rondgaan om snelheidsremmers te plaatsen. Dat dwong de gemeente om een snelheidsremmer te plaatsen. Deze kleine overwinning blijft hangen bij de mensen, ze beseffen dat het mogelijk is om dingen te veranderen. Elke wijkgroep voert zijn ‘lokale’ actie: een petitie voor een oversteekplaats voor voetgangers, tegen het sluiten van een bank… Dit gebeurt altijd vanuit dezelfde logica: de inwoners informeren en mobiliseren.

Ook de internationale solidariteit wordt niet vergeten. We werken aan een verbroederingsproject tussen Schaarbeek en Battir, een Palestijns dorp dat bedreigd wordt door de Israëlische scheidingsmuur.

Wij zijn ook actief op het vlak van de GAS-boetes. In juni kreeg een inwoonster van Schaarbeek bijna een GAS-boete omdat ze groene planten voor haar deur had gezet. Ik zette ook een plant voor mijn deur met een kaartje “Dit is een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid”. We riepen alle inwoners op om hetzelfde te doen. Zo is het mogelijk om tegen de willekeur van de GAS-boetes te protesteren en overal in de gemeente groen aan te brengen. Dankzij de druk die wij hebben uitgeoefend, besliste de gemeente om de minimumleeftijd voor GAS-boetes niet te verlagen (van 16 naar 14 jaar)”.