Sofie Merckx, Charleroi. (Foto Solidair, Karina Brys)

52 raadsleden, één jaar later :: Sofie Merckx, Charleroi

“We hebben in Charleroi gewerkt rond de sluiting van Caterpillar. We waren ook actief rond de afschaffing van een schoolfeest, rond de arbeidsvoorwaarden van het stadspersoneel, rond de woonproblematiek… De stad besliste om 880 sociale woningen te bouwen. Bij de aankondiging zei de stad duidelijk dat ze rekening had gehouden met de druk die wij uitoefenden. Ook al heeft Charleroi 10.000 sociale woningen nodig, toch mogen we al een kleine overwinning op ons palmares schrijven. Voorheen waren er steeds minder sociale woningen, we hebben het tij kunnen keren. Onze overwinning ligt vooral in de breuk met het verleden.

Een groot probleem in Charleroi is het gebrek aan transparantie in het beleid. Burgemeester Paul Magnette (PS) stelt nu een citymarketingproject voor. Onze stad is in handen van de privésector. Een grote ondernemer heeft alle gronden van de benedenstad opgekocht. Op die plaats komt het “Rive gauche”-project: een groot winkelcentrum. Wanneer men de stad aantrekkelijker wil maken voor de rijken, dan stoort de armoede. Vandaar bijvoorbeeld het verbod op bedelen.

De PS-verkozenen van de meerderheid begrijpen niet waarom ik op deze punten terugkom. Ze zijn vooral verontrust als we mensen meebrengen. Ze zijn meer op hun gemak als er niet te veel publiek op de gemeenteraadszitting aanwezig is. Maar als er tientallen mensen naar de raadszittingen komen, krijgen ze schrik. Daarom werd het decreet over het verbod op het bedelen op het einde van de raad, om middernacht behandeld in plaats van het vroeger op de agenda te zetten. Ze wilden hiermee een dertigtal mensen ontmoedigen die tot het einde van de zitting aanwezig bleven. Dat is het grote verschil: zij houden niet van de mensen, wij gaan door het vuur voor de mensen.

Ik zit daar om de woede van vakbonden en sociale bewegingen te verwoorden

Magnette dacht dat het decreet tegen het bedelen een fluitje van een cent zou zijn. Er kwam echter felle tegenstand vanuit de hoek van de PVDA, maar ook van het ABVV, de sociale bewegingen, enz. Ik was daar om hun woede te verwoorden.

Als lid van de gemeenteraad verneem je soms zaken die buiten niet te horen zijn. Zo vernam ik dat de prijs voor een vuilzak zou stijgen van 87 cent naar 1 euro. Toen ik dat op de raad bracht, zaten ze zeer verveeld. Het enige wat Magnette ter verdediging aanbracht was: ‘Ja, maar dat zal pas in 2015 gebeuren, niet in 2014.’ Maar als je deze prijsverhoging – een beslissing van de intercommunale – bij de belastingverhoging van de gemeente telt, wordt dat wel veel.

We weten dat er veel zaken niet goed gaan in de stad. Magnette wordt steeds arroganter. Hij komt niet naar de overlegcomités met de vakbonden. Nadien vernemen we uit de pers dat hij zegt: “De vakbonden zeggen dat de onderhandelingen over de arbeidsvoorwaarden niet opschieten. Maar ze willen niet dat die erop vooruit gaan. Dat is intellectueel oneerlijk van hen.’ Veel syndicalisten zijn me komen zeggen dat ze woedend zijn over de houding van Magnette.”