Piket bij bpost in Brussel. (Foto Solidair, Fabienne Pennewaert)

6 lessen uit deel één van de stakingsbeweging bij bpost

auteur: 

Simon De Beer

Nadat eerder de werknemers bij Lidl, bij Ryanair en bij Aviapartner in actie kwamen, gingen ook die van bpost de strijd aan voor respect en betere werkomstandigheden. Hun acties joegen de bpost-directie alvast de daver op het lijf, maar ze zijn nog lang niet ten einde. Hier zes lessen die kunnen trekken uit de eerste helft van deze sociale strijd. 

1. Een goed doordachte beurtstaking

De staking bij bpost is in meer dan één opzicht voorbeeldig. De staking was nationaal, verliep in gemeenschappelijk vakbondsfront en alle diensten bij bpost deden mee. Doordat de staking bestond uit meerdere beurtstakingen, kon iedereen zonder al te veel loonverlies mee staken. Sorteerders, vrachtwagenchauffeurs, postbodes, loketbedienden, schoonmaakploegen en callcenter-teams staakten met volle overtuiging om beurten een dag en wisten zo de postbedeling een hele week in de war te sturen.

2. Duidelijke eisen: aanwervingen en hogere lonen

De staking was het gevolg van diepgeworteld ongenoegen bij alle postmensen. Onhoudbare werkdruk, gebrek aan respect, manke communicatie … het personeel van bpost heeft redenen te over om boos te zijn. Maar naarmate de staking vorderde, kwamen twee eisen bovendrijven: meer aanwervingen en hogere lonen. Met als concrete eisen de onmiddellijke aanwerving van minstens 500 nieuwe mensen met een contract van onbepaalde duur (om het personeel ademruimte te geven) en het behoud van de productiepremie. De bpost-werknemers stelden ook een algemene opwaardering van de loonschalen voor, onder meer door de het statuut van hulppostbode te schrappen. Daar had de directie geen oren naar, wat voor een groot deel verklaart waarom het personeel de voorstellen van de bpost-directie met grote meerderheid verwierp.

3. De staking deed de directie pijn

De directie werd onder druk gezet door de massaal opgevolgde strijdbeweging. Ze deed er dan ook alles aan om de mensen weer aan het werk te krijgen. De directie deed dertien voorstellen “met het oog op het bereiken van een akkoord dat de legitimiteit van de eisen erkent en een sociale vrede terugbrengt, gekenmerkt door respect voor al het personeel”. De voorstellen werden door het personeel terecht afgewezen als zijnde compleet ontoereikend, maar één ding tonen ze wel aan: de directie zat in een diepe crisis die haar dwong te onderhandelen. Het toont aan dat de werknemers dingen kunnen veranderen als ze maar verenigd en georganiseerd zijn.

4. De pakjesdienst: de achillespees van bpost

De directie deed er alles aan om de staking op de vierde dag te beëindigen, net voor ook de pakjesdienst het werk zou neerleggen. Begrijpelijk, want die afdeling brengt het meeste op. Maar het is ook een achillespees: de pakjesdienst blokkeren is het beste middel om de directie onder druk te zetten. Dat wisten de actievoerders maar al te goed, en daarom hielden ze hun stakingsposten de vijfde dag stevig bezet.

5. De regering koos de kant van de aandeelhouders

In de Kamer kwam het tot een debat over bpost. Alexander De Croo, minister van Telecom en Post, nam het op voor bpost-CEO Koen Van Gerven. Volgens De Croo moet bpost voluit gaan voor de pakjesdienst en de concurrentie laten spelen. Dat houdt in dat de lonen beperkt worden en dat er doorgedreven flexibiliteit is voor het personeel. PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw had alle begrip voor de woede van de postmensen: “De lonen bij bpost moeten omhoog, en er moet ook personeel bijkomen om de werklast draaglijk te houden. Wij willen geen samenleving dat werknemers kapot maakt omwille van de concurrentie. Dat soort economie eist totale flexibiliteit en betaalt barslechte lonen uit. Dat is niet de maatschappij die wij willen.” (Bekijk hier de video)

6. De post moet weer echt van ons worden

Tijdens deze staking benadrukten tal van werknemers dat bpost opnieuw echt in handen van de gemeenschap moet komen: een publiek postbedrijf dat als taak heeft ten dienste van de bevolking te staan, en niet de aandeelhouders te verrijken. Velen wezen de liberalisering aan als schuldige voor de talloze zaken die fout lopen bij bpost. Wat ook vaak vermeld werd, is dat de dagelijkse brievenronde behouden moet blijven. De mensen zijn fier op hun werk en willen dat ook blijven. De klanten van de post lieten zich trouwens niet misleiden. Zij spraken massaal hun steun uit aan de stakers. Ook dat is een sterk punt van deze strijdbeweging.

Commentaar toevoegen