(Foto Solidair, Han Soete)

7.000 stemmen vertolken brede golf van woede, vastberadenheid en verzet

(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
(Foto Solidair, Karina Brys)
Waals parlementslid Frédéric Gillot in gesprek met een ACV-militant. (Foto Solidair, Lizz Printz)
PVDA-Kamerlid Marco Van Hees en Herstals gemeenteraadslid Nadia Moscufo. (Foto Solidair, Lizz Printz)
PVDA-voorzitter Peter Mertens en Kamerlid Raoul Hedebouw tussen manifestanten. (Foto Solidair, Lizz Printz)
Brussels PVDA-parlementslid Youssef Handichi (Foto Solidair, Martine Raeymaekers)

Met meer dan 7.000 stonden ze op het Brusselse Muntplein vanmorgen 23 september. Meer dan 7.000 vakbondsafgevaardigden en –militanten die uit heel België kwamen om de woede en de ongerustheid van hun basis te vertolken. Een duidelijke waarschuwing aan het adres van de verschillende besparingsregeringen van ons land.

Tussen de duizenden syndicalisten op het Muntplein ook opvallende delegaties uit de metaal, de petrochemie, maar ook uit de distributiesector, de voedingssector, de bouw… Nochtans betrof het hier maar een eerste actie. “We wilden een eerste waarschuwingsactie organiseren”, legt een syndicalist uit. “Dit is nog niet de grote mobilisatie. Maar we stellen toch vast dat wat we vooropgesteld hadden qua opkomst, ruim overschreden is. We voelen dat onze delegees ongerust zijn, maar ze zijn ook bereid om te mobiliseren tegen de maatregelen die de rechtse regering in de pijplijn zitten heeft.”

Woede en strijdbaarheid op het terrein…

Tientallen militanten van de PVDA polsten bij de manifestanten naar wat er leeft. Uit alle getuigenissen bleek dat er een algemeen gevoel van woede heerst tegen de plannen van de verschillende regeringen die de gewone mensen willen doen betalen, maar de rijken en de grote vermogens buiten schot laten.

Langer werken, de aanvallen tegen de index, tegen jonge gezinnen, tegen de openbare diensten… De manifestanten zijn niet van plan dat alles zomaar te laten passeren. “80% van de werknemers in de non-profitsector zitten in een stelsel van tijdskrediet. En dat wil men afschaffen! Dat is onaanvaardbaar”, klinkt het verontwaardigd bij een van de vakbondsmilitanten. Oudere mensen die in ploegen werken zien het absoluut niet zitten om nog lang door te werken. Ze begrijpen niet waarom zij langer moeten werken, terwijl er zoveel werklozen zijn. En ze worden nog woedender als ze het hebben over de geplande indexsprong. “De regering wil ons zeker nóg armer maken!”

Ook de maatregelen die de Vlaamse regering in het noorden van het land gaat nemen, krijgen de wind van voren. Minder jobs in de openbare sector, hogere prijzen in de kinderopvang… ACV-voorzitter Marc Leemans legde het goed uit in zijn toespraak: de werkende bevolking zal in alle stappen van haar leven (jeugd, werk, ziekte, werkloosheid, pensioen…) getroffen worden door de maatregelen van de rechtse regering.

“De ongerustheid en de woede groeien, maar veel mensen zijn nog nauwelijks op de hoogte van de maatregelen die op komst zijn. We hebben nog flink wat werk om de mensen te informeren en te sensibiliseren”, hoorden we bij veel aanwezigen.

…en op het podium

De toespraken van de vakbondsverantwoordelijken op het podium waren bijzonder strijdbaar. Allen sloten ze hun speech af met “tot binnenkort!”, om aan te geven dat de sociale beweging nog maar aan het begin van haar strijd staat.

“Binnenkort serveren ze een oneetbaar hongermaal aan werknemers en aan wie met een sociale uitkering moet rondkomen”, sprak Marc Leemans. “Terwijl rijken en vermogenden een feestbanket krijgen. Zweden, stop die waanzin. Stop de uithongering van werknemers en werklozen. Stop het gepamper van de financiële elites.”

Marie-Hélène Ska, de algemeen secretaris van het ACV, riep op om “te durven gaan voor een vermogensbelasting die 6 miljard kan opbrengen, te durven investeren in kwalitatieve openbare diensten van de 21ste eeuw, te durven investeren in jongeren in plaats van hen te stigmatiseren”.

“Vandaag is ons verzet gestart. Jullie verzet. Het verzet van de werknemers”, speechte ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw. “Het verzet tegen de plannen van die antisociale kamikazecoalitie in dienst van rijken en vennootschappen. Het verzet tegen een ideologie die volledig in het teken staat van rijkdom vergaren en vergroten op de kap van ons, van de werknemers.”

Anne Demelenne, algemeen secretaris van het ABVV, vatte het zo samen: de rechtse regering “wil het vel van de werkende bevolking”.

De PVDA en haar Cactusplan

Zoals gewoonlijk was de PVDA talrijk aanwezig om de sociale strijd te ondersteunen. Partijvoorzitter Peter Mertens, de federale Kamerleden Raoul Hedebouw en Marco Van Hees en de zes regionale parlementsleden waren nadrukkelijk aanwezig.

“Voor ons was het een gelegenheid om ons Cactusplan bekend te maken”, legt Peter Mertens uit. “Er bestaan alternatieven. Besparingen zijn geen noodlottigheid. Het is hier meermaals gezegd: we moeten durven te investeren in sociale vernieuwing, in ecologische vernieuwing en in democratische vernieuwing. Maar neen, onze regeringen storten zich in een eindeloos beleid van cadeaus aan de rijksten, aan de grote bedrijven en aan de nucleaire sector. We merken dat er onder de mensen hier een grote wil bestaat om de platgetreden paden te verlaten en op zoek te gaan naar echte, linkse alternatieven.”

De toespraak van ACV-voorzitter Marc Leemans was bijzonder strijdbaar. Enkele uittreksels:

“Binnenkort serveren ze een oneetbaar hongermaal aan werknemers en aan wie met een sociale uitkering moet rondkomen. Terwijl rijken en vermogenden een feestbanket krijgen. Zweden, stop die waanzin. Stop de uithongering van werknemers en werklozen. Stop het gepamper van de financiële elites.”

“Omdat werknemers, in elke fase van de loopbaan, de rekening krijgen gepresenteerd. De schoolverlater krijgt géén inschakelingsuitkering. Wie werkt, verliest van zijn loon en zijn koopkracht. Wie in het spitsuur zit van de loopbaan, verliest zijn tijdkrediet. Wie werkloos is, gaat van verzekering naar bijstand. De oudere werknemer verliest de kans op een landingsbaan. En verliest zijn kans op SWT/brugpensioen. Géén SWT-toeslag meer vanwege de werkgever. En vergeet je vervroegd pensioen. Allemaal langer werken, voor nog minder pensioen. De hardwerkende Vlaming krijgt nog wat extra’s: duurdere kinderopvang, minder kinderbijslag en hoger inschrijvingsgeld. Geen fase in je leven, of je inkomen gaat eraan.”

“[Het project van de Monaco-coalitie is een project] waarbij ondernemers en vermogens een autostrade krijgen om volle gas te geven. Met minder belastingcontroleurs. Minder bijdragen aan solidariteit. Minder rechten voor werknemers. Minder aandacht voor milieu en klimaat. Minder overleg met sociale partners. En – als je sommigen hoort – minder vakbonden.”