Foto Solidair

Bloemen aan (gesloten) poorten van Europa ter ere van overleden bootvluchtelingen

auteur: 

Riet Dhont

Foto Solidair
Foto Solidair
Foto Solidair

1 oktober 2013, 360 lichamen spoelen aan op de stranden van Lampedusa. Vluchtelingen uit Libië, Afghanistan, Niger en Eritrea. Drie weken geleden verdronken 750 vluchtelingen uit Syrië, Palestina, Afghanistan, Irak, Soedan. Sinds 1 januari 2014 lieten 3.000 migranten het leven in de Middellandse Zee.

“Soms heft niemand er woorden voor
voor zo’n horrornacht
donker, zwart, dreigend
zwijgen is te pijnlijk”  

Tachtig mensen van alle nationaliteiten kwamen samen voor de poorten van Europa, op het Luxemburg plein in Brussel. “Vriendschap zonder grenzen”, de migratiegroep van de PVDA, wilde hulde brengen aan de slachtoffers van Fort Europa. De actievoerders lanceerden een oproep: “Vluchten is een mensenrecht”.

Het migratiebeleid van de Europese Unie verhardt jaar na jaar. En dat beleid doodt aan de poorten van Europa. Volgens het laatste rapport van de IOM (Internationale Organisatie voor Migratie) hebben 3.000 migranten het leven verloren in de Middellandse Zee sinds 1 januari 2014. Een record. Tal van getuigenissen beschrijven de toestand: “Op volle zee speelt zich een oorlog af tegen mensen die de oorlog ontvluchten.”

Mohamed, woordvoerder van La Voix des sans Papiers (de stem van de mensen zonder papieren): “Het zijn broeders en zusters van ons die hun leven verliezen aan de grenzen van Europa. Maar ook hier toont het beleid zijn meest harde gelaat. Wij zijn daar getuige van. Wij, die reeds al sinds juli in Brussel lokalen bezetten om hier legaal te kunnen leven en een bijdrage te leveren aan de maatschappij.”

“We shall overcome”

Sylvie Nawasadio, Congolese en vroeger zangeres bij de groep Zap Mama, kwam haar solidariteit betuigen, met haar stem en haar liederen. Vervolgens trok de groep van tachtig mensen naar de Europa-esplanade, al zingend “We shall overcome”. Dat is het lied van de zwarte bevolking in Amerika, die vocht voor gelijke rechten, tegen het racisme.

Aan de voet van de instellingen van de Europese Unie, was de grens: een afsluiting van 60 kleine paaltjes... waar je niet voorbij mag. De manifestanten bonden een zwart lint om de paaltjes, en daarbij een rode of een gele roos... Een zeer aangrijpend, maar ook strijdbaar moment: “Deze grenzen doden, ze zijn een aanfluiting van de mensenrechten. Volgens ons mogen die grenzen niet bestaan. We shall overcome some day...”

Verschillende mensen riepen op om de strijd verder te zetten. Onder meer om deel te nemen aan de mars van de mensen zonder papieren op 3 oktober.

Als hulde aan de slachtoffers werden ook nog gedichten uitgewisseld die werden voorgelezen aan de poorten van Europa.

Ze komen om adem – Ann Van Dessel

Van ver over zee. Ze vragen niet veel.
Een plek op de wereld om even te blijven
Een haven, een stoel, een glas water misschien

Le chant du réfugié – Slim Daouzi

Je suis parti le feu dans le dos, l'espoir devant moi
Le coeur meurtri, les yeux enfumés
Je suis parti les mains déchirées, les pieds dans la boue
Je suis parti le feu dans le dos, l'espoir devant moi,
mon corps est parti, mais mon âme est restée
J'ai couru, marché, sauté, trébuché
pour un jour, pouvoir retrouver la liberté
Je suis arrivé, mais mon coeur est blessé
avec des menaces, et menottes, j'ai été hébergé
Je ne sais plus qui je suis, où je suis, je suis dépassé
j'écoute, je parle, je ne comprends pas, je pleure
papiers, dossiers, fonctionnaires, questionnaires
Un frère, une mère, ou parfois un cimetière
comme moi, ils feront ce chemin de souffrances
comme moi ils vivront la peur et la douleur
pour un rêve de bonheur et de douceur

vertaling:

Het lied van de vluchteling -  Slim Daouzi

Ik vertrok met het vuur in de rug, de hoop voor me
Het hart gebroken, met rook in de ogen
Ik vertrok met gewonde handen, de voeten in de modder
Ik vertrok met het vuur in de rug, de hoop voor me
Mijn lichaam is vertrokken, mijn ziel is gebleven
Ik heb gelopen, gestapt, gesprongen, gestruikeld
om op een dag, de vrijheid te vinden
Ik ben aangekomen, maar mijn hart is gekwetst
met bedreigingen en met handboeien werd ik ontvangen
Ik weet niet meer wie ik ben, waar ik ben, ik ben vergaan
ik luister, ik spreek, ik begrijp niet, ik huil
papieren, dossiers, ambtenaren, vragen
Een broer, een moeder, of soms een kerkhof
zoals ik, zullen ze de lijdensweg gaan
zoals ik zullen ze angst en pijn kennen
voor een droom van geluk en zachtheid