Foto Karina Brys

Boek :: Koen Hostyn laat de mist in De Weverland optrekken

Koen Hostyn, filosoof en econoom, medewerker van de studiedienst van de PVDA en schrijver van opiniestukken in het weekblad Knack en op DeWereldMorgen, heeft een boek geschreven. Het ligt net in de boekhandel en heet “Het Vlaanderen van De Wever”.Na lezing van het boek kan je alleen maar hopen dat zoveel mogelijk vakbondsmensen, vormings- en sociale werkers en leraars het nog voor 25 mei in handen krijgen. Het is vooral geschreven om hen te helpen het debat aan te gaan met twijfelende N-VA-kiezers. Velen denken nog dat de N-VA de partij is die opstaat tegen de “belastingregering” in Brussel, een anti-establishment partij. De meesten denken ook dat de partij België niet wil splitsen. Wél dus, toont de auteur aan. En dat zal voor niemand goed zijn. Wat bijna niemand beseft is hoe antidemocratisch het programma van de N-VA is.

Koen Hostyn laat op doeltreffende wijze de mist optrekken die vanuit het N-VA-communicatiecentrum wordt gespuid. Hij geeft ook pistes aan voor een echt alternatief. Want na lectuur van dit boek is het meer dan duidelijk: het huidige beleid en de huidige meerderheidspartijen zullen de kiezers niet weghalen bij de N-VA. De partij teert op de onvrede met het huidige beleid. Alleen beseffen velen niet dat ze vooral meer van hetzelfde wil en sneller.  

De partij van de hardwerkende Vlaming?

Eerste mistgordijn: de N-VA is de partij van de hardwerkende Vlaming. Ze verdedigt die tegen de lakse regering in Brussel die niet wil hervormen en een tsunami van belastingen ontketent.

Helemaal niet. De N-VA vindt dat de Vlaming niet hard genoeg werkt. Zijn loon is te hoog en hij is niet flexibel genoeg. Er moet meer interimwerk komen, kortere opzegtermijnen en deeltijdse arbeid. En als de Vlaming twee jaar na zijn afdanking bij Ford nog altijd geen werk heeft gevonden, is dat zijn eigen schuld. Waarom zouden we hem dan nog werkloosheidsuitkeringen betalen? Hij gaat ook veel te vroeg met pensioen. Het Duitse model, daar moeten we naartoe.

Koen Hostyn beschrijft hoe de N-VA de Vlaming oproept zichzelf in de voet te schieten. De partij zet de “productieven” op tegen de “niet-productieven”. Daarmee legt ze de basis voor een keiharde aanval tegen de sociale zekerheid en de basis ervan: de solidariteit. Die wordt vervangen door een soort liefdadigheid voor wie “het echt nodig heeft”.

De solidariteit tussen de werkende mensen moet wijken voor “het algemeen Vlaams belang”. De partij verspreidt de mythe dat alle Vlamingen dezelfde belangen hebben. Ze gaat ervan uit dat er geen maatschappelijke tegenstellingen zijn tussen werkgevers en werknemers. Dat komt tot uiting in de slagzin: “voor al wie onderneemt, werkt en spaart”.

Maar de N-VA trekt altijd de kaart van de kapitaalkrachtigen. Je hoeft slechts het leidinggevend personeel van de partij te screenen en je weet voor wie ze het doen: Philippe Muyters van VOKA, Johan Van Overtveldt van de Vlaamse Katholieke Werkgevers, het personeel in de schepencolleges waar de N-VA baas is. Dat zijn de “hardwerkende Vlamingen” waar de N-VA écht voor opkomt. Het  partijprogramma van de N-VA lijkt wel een soort zelfbedieningszaak voor deze kleine minderheid.

De N-VA in de Vlaamse regering en de gemeenten

Tweede mistgordijn: de N-VA is een anti-establishment partij. Klopt niet. De N-VA zit in Vlaanderen niet in de oppositie maar in de regering, samen met de partijen die ze beweert te bekampen.     

Hostyn toont het heel overtuigend aan: niets oppositie van de N-VA, precies dezelfde antisociale politiek als de federale regering. Verworvenheden van de “hardwerkende Vlaming” zoals de jobkorting moesten eraan geloven. Er kwamen besparingen in het onderwijs-, welzijns- en cultuurbeleid. De Vlaamse patroons, daarentegen, worden in de watten gelegd.

Dankzij de vrijstelling van schenkingsrechten voor bedrijven, kunnen vooral de rijkste ondernemers zonder enige fiscale heffing een volledig bedrijf cadeau doen aan zoon of dochter. Dat zet zelfs bij middenstandsorganisatie Unizo kwaad bloed.

Weg dat sociaal overleg!

Hostyn gaat op zoek naar de ideologen aan wie De Wever zich spiegelt en komt terecht bij de meest conservatieve stromingen van de laatste driehonderd jaar. De opvattingen van de partij over democratie ruiken erg onfris.

Het hele middenveld, dat opkomt voor de solidariteit, wordt het best opgeruimd, vinden ze bij de N-VA. Geen enkel probleem met het middenveld, zolang het zich maar koest houdt. Die “oerconservatieve vakbonden” wil de partij kortwieken, evenals het “sociaal overleg”. “Dat is hier gewoon één groot blokkeringsmechanisme geworden, je krijgt niets hervormd”, aldus Bart De Wever. Ook op lokaal vlak gaat het dezelfde weg op voor sociale en culturele organisaties. Oppositie wordt hoogstens getolereerd.

Hoe het Vlaanderen van de Wever eruit zal zien, beschrijft Koen Hostyn aan de hand van het beleid dat de partij voert in de vier Vlaamse centrumsteden waar de partij de macht heeft. Hij fileert zowel het politieke personeel als de maatregelen die ze nemen.

Het boek van Koen Hostyn leest vaak als een scenario voor een Amerikaanse tv-serie, maar dan verplaatst naar De Weverland. The A-Team zit op het Schoon Verdiep in Antwerpen. The Wire en Breaking Bad krijgen een nieuwe setting met Liesbeth Homans en De Wever in de hoofdrol, omringd door schepenen met een dubieus verleden en nauwe banden met betonboeren en vastgoedspeculanten. Dat maakt Het Vlaanderen van De Wever ook aangenaam om te lezen. Reden te meer om het snel aan te schaffen.

Bestel het boek via de pvdashop 

Commentaar toevoegen