Foto Solidair, Sophie Lerouge

CGT Spoorwegpersoneel: "We kunnen winnen, want wij creëren de rijkdom"

Op de 1 meiviering van de PVDA in Luik viel dit jaar de aanwezigheid op van stakende Franse spoorarbeiders. Een ontmoeting met Matthieu Bolle-Reddat, treinbestuurder en algemeen secretaris van de CGT Spoorwegpersoneel Versailles.

 

Het spoorwegpersoneel was op dinsdag 8 mei aan zijn 15de stakingsdag (!) toe. In de marge van 1 mei legt Matthieu Bolle-Reddat ons uit waarom het spoorwegpersoneel de strijd tegen de regering Macron en het liberale beleid van de Europese Unie kan winnen. Een ontmoeting onder de Luikse zon.

Wat blijft u bij van deze dag in Luik?

Matthieu Bolle-Reddat. Ten eerste dat het hier zeer mooi is, in tegenstelling tot de liberale propaganda die zegt dat het lelijk is in België (gelach)! De mensen zijn zeer vriendelijk, dat is heel bijzonder. Het doet veel plezier te zien hoe al die mensen zich rond de arbeidersorganisaties scharen: de partijen PVDA en PC, de vakbondsorganisaties zoals het ABVV. Allemaal hebben ze ons ontvangen met een brede glimlach ontvangen en hebben ze ons hun sympathie betuigd.

Dat ademt de geest van de internationale strijd voor de rechten van de arbeiders. Als stakende Franse spoorwegmannen werden we als broeders onthaald, we voelen ons thuis. De nationaliteit heeft geen belang, de arbeidersfamilie overschrijdt alle grenzen.

Waarom was het belangrijk om vandaag naar België te komen?

We weten niet wanneer en hoe een strijd zal eindigen eens we ermee beginnen

Matthieu Bolle-Reddat. Vooreerst moeten we de muur van stilte doorbreken. We hebben gesproken met militanten die op de hoogte zijn van onze strijd maar niet van alle details, alles wat dat concreet inhoudt.

Door met spoorpersoneel van hier te discussiëren, beseffen we dat zij hier dezelfde aanvallen ondergaan als wij in Frankrijk. We hebben dezelfde vijanden, dezelfde problemen, maar ook dezelfde eisen, dezelfde hoop. Dat kan worden omgezet naar eenzelfde strijd.

Aan de ene kant ben ik niet verbaasd over dit onthaal, maar aan de andere kant had ik de warmte en die zin om samen te strijden onderschat. Tijdens de discussies met de vakbondsverantwoordelijken van het spoor kwam al snel het idee om een gezamenlijke actiedag te organiseren bij het spoor in Frankrijk en in België, tegen de privatisering, tegen de afbraak van de openbare diensten. We zijn hier niet alleen om een glas te drinken, ook al doet dat deugd (gelach), maar om te werken aan samenwerking in de toekomst. Dat is zich hier aan het opbouwen, op de Luikse kasseien.  

Uw stijd gaat verder dan het spoor.

Matthieu Bolle-Reddat. Door hier te komen, ontdek ik dat de hervorming van de pensioenen bij jullie in de pijplijn zit. Het is een kopie van de hervorming die door Macron een paar weken geleden op tv werd aangekondigd. Wij ondergaan dus dezelfde aanvallen, maar niet alleen bij het spoor, de openbare diensten, ook de collectieve arbeidsovereenkomsten, de lonen, de pensioenen ... Tegen alle verworvenheden van de arbeiders sinds de bevrijding. Wereldwijd wil men de verworvenheden van de werknemers afbreken. Het is tijd voor de tegenaanval, over de grenzen heen, samen met de loontrekkenden van alle landen, in de eerste plaats in de Europese Unie.  

Kunnen we winnen? Zo ja, hoe?

We willen terug de controle over ons leven nemen, over onze productiemiddelen

Matthieu Bolle-Reddat. We hebben geen kristallen bol. We weten niet wanneer en hoe een strijd zal eindigen eens we ermee beginnen. Het enige waar we zeker van zijn, is dat als we de strijd niet voeren, we hem verloren hebben.

Maar ja, we kunnen winnen. We kunnen winnen, want wij zijn met het meest. We kunnen winnen, want wij zijn het die de rijkdom creëren en als wij stoppen die te creëren, te vervoeren, te verdelen, wordt het kapitaal in zijn hart geraakt en kan het geen weerstand meer bieden. Wij hebben in ons een onweerstaanbare kracht: die van het aantal en die van ons werk, dat de enige rijkdom is die in de maatschappij wordt gecreëerd. Dat kan ons toelaten hen te doen plooien.

De beslissende vraag is: hebben we de capaciteit om de voorwaarden te bouwen voor eenheid, om de sectaire verdeeldheid te vermijden tussen de vakbonden, de partijen, maar ook binnenin de arbeidersbeweging, tussen de loontrekkenden van de openbare diensten, de privé, de gepensioneerden, de actieven, de studenten, …?  Zijn we bekwaam om te zeggen: "Neen, we stoppen het gif van de verdeeldheid en we werken allemaal samen om de aanvallen te weerstaan, onze rechten te verdedigen maar ook nieuwe rechten te verwerven?  Er valt nog zoveel te veroveren.

Bijvoorbeeld?

Matthieu Bolle-Reddat. Om te beginnen ben ik het volkomen eens met wat uw volksvertegenwoordiger zegt:  "We willen niet alleen het brood, maar de hele bakkerij." Want we willen terug de controle over ons leven nemen, over onze productiemiddelen. De controle nemen over onze regeringen ook, want we willen niet dat die onder de controle staan van werkgeversorganisaties.

Op kortere termijn zijn er onmiddellijke hervormingen te veroveren: de 30-urenweek voor alle loontrekkenden zonder loonverlies, collectieve hervormingen op hoog niveau, de zesde week betaald verlof, de volledige ziekteverzekering en pensioenen gedekt door de patronale bijdragen, de opwaardering van de pensioenen, ...

Ja, wij willen brood. Wij willen ook rozen. We willen recht op arbeid. Wij willen nul werklozen. We willen recht op ontspanning en niet geketend blijven aan het werk ... wij willen alles. Al die eisen zijn niet tegengesteld, ze versterken elkaar. Ze smelten samen zoals verschillende metalen van een legering die een mooie dolk maken.