Charleroi :: Marco Van Hees aan ’t eind van de nacht

En kijk, om 3.30 uur ’s ochtends viel het verdict: Marco Van Hees, specialist fiscaliteit van de PVDA en lijsttrekker van de lijst PVDA+ te Henegouwen, vervoegt Raoul Hedebouw in het federale Parlement. Terugblik op een rijk gevulde avond vol uiteenlopende emoties. 

Eerste emotie: Paniek. 

De internetverbinding in de zaal van het Coliseum werk niet goed. ‘Zet de verbinding van jullie smartphone uit, anders kunnen we resultaten niet verspreiden’, schrijft men snel op een tiental baden papier. ‘Weet je, hier in Henegouwen hebben we nog niet zo lang stromend water’, grapt Gaetan Lelong, verantwoordelijke van de partij in Bergen. Het is op zijn schouders en die van Sofie Merckx, tweede op de lokale lijst voor de Kamer, dat de taak valt om de avond te verzorgen. Ze beginnen om 18u30 met een welkomstboodschap en dankbetuigingen voor de aanwezige personen en halen herinneringen op aan de voorbije campagne. ‘Een dame, die me ziet komen, roept “Nee, ik wil niet meer horen spreken over de PS”. Ik leg haar uit dat we niet van de PS zijn en ik stel haar ons programma voor. Als ik haar heb uitgelegd dat onze vertegenwoordigers aan een gemiddeld arbeidersloon zullen blijven leven, vraagt ze me waarom ik zeker ben dat dit het geval zal zijn. Ik toon haar een artikel dat van onze site komt en dat toont dat onze verkozenen in de gemeenten al hun zetpenningen doorstorten aan de partij. Op dat moment was ze overtuigd.’ 

Sofie gaat verder: ‘Op dat punt hebben we een militante slogan die ons vertegenwoordigt zoals de partij Colruyt: als u een andere partij vindt waar de verkozenen zich engageren om te leven als een gemiddelde arbeider, zeg het dan en ik kom jullie nooit meer vragen om voor ons te stemmen.’

Een speciaal punt in Charleroi is de oproep van het lokale ABVV van 1 mei 2012, en die sindsdien herhaald wordt, om links van de PS en Ecolo te stemmen. Christian Viroux, derde voor de Kamer, met prepensioen en voormalig regionaal secretaris van de algemene centrale vertelt ons: ‘Ja, dat heeft ons geholpen. In de vakbond hebben we een mooie doorbraak met de delegees aan de basis. Vooral bij de jongeren, die veel minder verbonden zijn met de PS. Maar meer globaal genomen ben ik onder de indruk van de campagne. Met zo weinig middelen zoveel verwezenlijken… Ik ben vooral onder de indruk van de solidariteit tussen de personen die deelgenomen hebben aan de campagne.’ 

Marco Van Hees komt in het Coliseum aan en ziet er ontspannen uit. ‘Ik begin nochtans zenuwen te krijgen. Normaal ben ik erg kalm, maar sinds enkele minuten…’ 

Tweede emotie: Ongeduld. 

De resultaten komen pas laat in de nacht aan. ‘Dat is hier altijd zo’, zeggen zij die de resultaten opvolgen, ‘Bij de gemeenteraadsverkiezingen kwamen de resultaten heel laat binnen. Dat zal deze keer ook zo zijn.’ En inderdaad… 

Om het wachten te verzachten kon het publiek drie concerten beluisteren. Tussendoor communiceerden Sofie en Gaetan de voorlopige resultaten. Pino Bonelli (chanson française), Mouhaj Riddim (ragga) en Les fils de l'autre (folk) toonden dat diversiteit één van de lokale specialiteiten is. Jongeren en de al wat ouderen discussieerden aan de tafels of dansten op de muziek. En het zijn niet echt zij van wie je het zou verwachten die er het hardste in vliegen. 
Marco Van Hees, lijsttrekker voor de Kamer, klimt op het podium met Germain Mugemangango, lijsttrekker voor de regio. De specialist fiscaliteit van de PVDA begint:  

‘Ik wil iedereen die deelnam aan de campagne persoonlijk bedanken. (Hij haalt een boek boven, n.v.d.r). Dus, merci Antoinette, merci…’ Daarna gaat hij op een ernstige toon verder: ‘Het was een buitengewone campagne. Ik ben blij dat we hebben kunnen wegen op het politieke debat. Naast de andere politieke organisaties, zoals LCR en PC en de persoonlijkheden die ons steunden, wil ik het ABVV van Charleroi bedanken. Na hun oproep om links van de PS en Ecolo te stemmen, was het debat open.’ 

Germain pikt in: ‘Het monopolie van de vier musketiers is gebroken. Dankzij ons! De campagne heeft ons 300.000 euro gekost. Dat is enorm maar dat is toch een pak minder dan de 3 miljoen die de grote partijen gemiddeld besteed hebben. In een andere zaal vroegen enkele mensen ons of de inkomsten van de bar naar ons vloeiden. Deze keer is de bar voor onze rekening.’ Daarna sprak hij over de eerste resultaten: ‘In Luik hebben we, met de helft van stembureaus geteld, tien procent. Dat is een bevestiging, Raoul Hedebouw zal zetelen in het Parlement!’ 

Derde emotie: Gejuich.  

Als de verkiezing voor de Kamer van de woordvoerder van de PVDA bevestigd raakt, samen met de verkiezing van de staalarbeider Fred Gillot voor de regio, explodeert de zaal. 

David Dupire, afgevaardigde van ACOD en kandidaat voor het Waals Parlement is in zijn nopjes net zoals alle aanwezigen. Hij legt uit hoe hij campagne heeft gevoerd: ‘Ik heb veel gemiliteerd met mijn sympathisanten van Forem. We hebben de studies van de studiedienst van de partij vertaald. We hebben bijvoorbeeld uitgelegd hoe de aanval op de pensioenen hen hard zou treffen. We hebben veel mensen kunnen mobiliseren dankzij de studies van de PVDA. Sympathisanten kwamen ons affiches vragen en pamfletten. Het waren nochtans mensen die vroeger niet voor ons stemden. Men heeft ons soms gezegd dat het niet de rol van de vakbond was om het over de verkiezingen te hebben. Maar het is nog niet zo lang geleden dat delegees van ABVV uitgenodigd waren op een vergadering in Namen, waar Elio Di Rupo een toespraak hield. Dus is het waar dat de vakbonden een tegenstroom moeten zijn en onafhankelijk moeten blijven. Maar uiteenlopende meningen moeten een plaats krijgen.’  

David Dupire voert al campagnes sinds 1990. ‘Het is de eerste keer dat mensen ons bezoeken, zoals arbeiders die stoppen met hun camionette om pamfletten te vragen als ze mij affiches zien plakken. Een ander voorbeeld: enkele dagen geleden vroegen ouders van leerlingen me bij de uitgang van de school van mijn dochter om vroeger te komen zodat ik hun kon vertellen over de PVDA. Ze wilden onze visie horen. Dat is zeer bemoedigend voor de toekomst!’ 

Veel mensen, gezeten rond de tafels, zijn aan het eten. Op het gigantische scherm verschijnen de beelden van de RTBF. Als Charles Michel (MR) begint te spreken, jouwen de mensen hem uit. Als het Raoul is, beginnen ze te roepen. Het is als een voetbalmatch: men moedigt zijn favoriet aan, men jouwt de tegenstander uit. Ook al is de inzet hier wat groter. ‘Het is de terugkeer van het echte links naar het Parlement’, zoals Gaetan Lelong zegt. 

Vierde emotie: Nervositeit.

Ondanks de herhaalde verzoeken, zoeken veel personen resultaten op het net via hun smartphone. Tevergeefs. Een jonge militante profiteert van de warmte die om 22u nog buiten heerst om een luchtje te scheppen. ‘Het is mijn eerste campagne. En ik ben niet ontgoocheld! Integendeel. Ik heb zelfs spijt dat het gedaan is (lacht). Maar goed, het is waar dat we compleet doodop zijn. In mijn school hebben het veel over politiek gehad. Een leerkracht heeft mij gezegd dat leerlingen allang geen vragen meer stellen. Maar dit jaar hoorde ze leerlingen onder elkaar over politiek praten. Ik ben erin geslaagd om een tiental stembeloftes te laten invullen onder mijn vrienden. Door met hen te discussiëren in de bus naar school. Het was vrij gemakkelijk, ook al had ik eerst angst om het te vragen.’ 

Men communiceert nieuwe resultaten. ‘Nog altijd zonder Charleroi, Bergen en La Louvière.’ 
Staande ovaties bij elke aankondiging. De zaal raakt meer en meer opgepept. De Carolos hebben de eigenaardigheid dat hoe langer de avond duurt, ze steeds meer in vorm geraken, terwijl ze net vermoeider zouden moeten worden. 

Men brengt hulde aan Tamir, een militante van La Louvière. Ze heeft actief deelgenomen in de campagne door pamfletten te verspreiden, door deel te nemen aan ‘Marco on tour’, door affiches te plakken. Wat haar onderscheidt van andere militanten?

Niets. Behalve het feit dat ze… 90 jaar oud is. Militeren voor de PVDA, is een goed bewaarmiddel. Meerdere kleinere technische problemen drukten hun stempel op de avond. Elke keer als een geprojecteerde video op het scherm uitviel, applaudisseerde het uitgelaten en euforische publiek. Er is meer nodig om de lokale sympathisanten en militanten te ontmoedigen. 

Kwestie van de mensen wakker te houden, hoewel ze dat niet echt nodig hebben, bieden Stéphanie en Isabelle tegen elkaar op aan de draaitafel. 

Vijfde emotie: Gekte. 

(Deze emotie betreft vooral de verantwoordelijken van de provincie, de drie personen die de resultaten live moesten volgen en de auteur van dit verslag). Hoewel de cijfers gekend zijn in het merendeel van de plekken in dit land, is er één provincie die altijd nog weerstand biedt aan de resultaten. Het is 1u45 en de mensen twijfelen tussen gaan slapen of wakker blijven. Er is één voordeel: de verbinding werkt nu veel beter. Dat is dan ook het enige. Marco Van Hees ziet er ontspannen uit: ‘Nee, ik ben niet moe. En ik zou graag willen weten of ik bij het Ministerie van Financiën blijf werken of niet.’ Om klokslag 3u30 staat het vast. Hij vervoegt de woordvoerder van de PVDA in het Parlement.