Christian Viroux.

Christian Viroux, voormalig vrijgestelde ABVV-Charleroi: "Ik heb altijd gezocht naar het echte socialisme"

Christian Viroux, gepensioneerd vrijgestelde van de algemene centrale van het ABVV in Charleroi zal op de lijst staan van de PVDA. Voor zijn kennissen is dit geen verrassing. Gedurende tientallen jaren verweet hij de leiders van de PS dat ze de kracht verloren waren om de S in hun naam te dragen. Een partij, dat wel, maar niet meer socialistisch. Tegelijk konden de aanwezigheid van de PVDA op het terrein en het engagement van haar militanten hem charmeren.

Vertel ons eens uw levensloop, hoe bent u syndicalist geworden?

Christian Viroux. ik kom uit een socialistische arbeidersfamilie. Mijn ooms waren allemaal gemeentelijke mandatarissen voor de partij, of wijkmeesters die het lidgeld gingen ophalen. ik kreeg het socialisme met de papfles mee. Zelfs al wilden mijn ouders dat ik zou gaan studeren, het was de fabriek die mij vanaf mijn veertiende aantrok en ik ging werken. Mijn eerste bekommernis waren de slechte  werkomstandigheden. Ook daarin geleek ik op mijn familie. Mijn vader was delegee in de metaal in Henegouwen Samber voor het comité voor veiligheid en hygiëne. Van bij het begin heb ik mij verzet tegen bepaalde gewoontes, onder andere die waarbij men een gevaarlijk werk vergoedt met een hoger loon. Ikzelf heb er daarentegen steeds voor geijverd om moeilijk werk te verlichten. Na zes jaar werd ik delegee om dringend een delegee op te volgen die ten onrechte werd ontslagen voor een zware fout. Wij waren jongeren die vol bewondering waren voor onze strijdbare delegees zoals André Henri of Franz die de strijd leidden van de glaswerkers in Gilly of in Lodelinsart in de jaren zeventig.

Dat men niet komt zeggen dat de glassector geen toekomst heeft als men naar een duurzame maatschappij wil gaan.

Die delegees hebben de sluiting van de glassector in de streek van Charleroi verhinderd en een echte reconversie in de sector bekomen. De periode tussen de sluiting van sommige afdelingen en de opstart van nieuw fabrieken werd overbrugd met een salaris van 100 %, premies inbegrepen. We verkregen een openbaar bedrijf voor isolatie en de oudsten konden op prepensioen vertrekken vanaf 49 jaar.

U heeft zeker zware sociale dossiers behandeld. Welke komen u voor de geest?

Christian Viroux. Ik ga niet beginnen met de staking bij Splintex in de winter van 2005. Er waren er andere, te beginnen met de sluiting van het ziekenhuis in Gailly. Dat ziekenhuis behoorde aan de werkers, aan de socialistische mutualiteit. Maar de gewetenloze leiders wilden er komaf maken mee maken en het slecht beheerde bedrijf laten opslorpen door het burgerlijk ziekenhuis, een openbaar ziekenhuis.

Voor ons syndicalisten en socialisten was dat een catastrofe, het kroonjuweel van de arbeidersbeweging opgeven. Er werd een ganse campagne op poten gezet "une brique pour Gailly"(een baksteen voor Gailly) maar het is niet gelukt. Het trauma is wel gebleven. De socialistische hoge heren verdienden de naam "socialisten" niet meer als ze de verworvenheden die door harde strijd werden bekomen, lieten vallen.

Een andere belangrijke strijd is die van de Solvay fabriek in Couillet. Ernest Solvay (1838-1922) was een zogenaamde “sociale patroon”. Hij had de eerste vormen van sociale zekerheid ingevoerd op bedrijfsniveau. Maar de multinational Solvay heeft niet geaarzeld om de fabriek van Cuillet, de bakermat van dit chemisch bedrijf, op te offeren op het altaar van de maximale winst.

Ook de strijd bij Ryan Europe kan ik niet vergeten, een bedrijf dat oude terrils in de regio recupereert. Dat dossier had ik geërfd van Paul Lootens, onze huidige vice voorzitter van de centrale. Een anekdote. Er zijn daar dingen gebeurd die nu ondenkbaar zijn. Samen met Daniel Piron, toen secretaris van de BBTK, hebben we de laatste directeur van het bedrijf opgesloten. We hebben hem gedwongen naar een bankfiliaal te gaan, het geld af te halen van een van zijn rekeningen waar wij lucht van hadden gekregen en hem verplicht ons het geld te overhandigen om de achterstallige lonen te betalen en andere onkosten van arbeiders en bedienden in het bedrijf.

Goed, ik zie dat u toch brandt van ongeduld om het te hebben over het conflict van AGC Fleurus (Splintex) in de winter van 2004-2005 en de huidige glassector waar Roux en Saint Gobain voor hun sluiting staan.

Christian Viroux. De multinationals hebben zich sinds de jaren 70 van de vorige eeuw altijd willen ontdoen van de Belgische glassector. Terwijl generaties arbeiders er alles verloren hebben, hun ziel inbegrepen. Er is daar een monumentale kennis opgebouwd door die werkkrachten, die uniek is in de wereld. Er is het onderzoekscentrum van Jumet, dat het belangrijkste onderzoekscentrum in de wereld is van de Japanse multinational AGC. Het milieu staat voor grote uitdagingen: isolatie, reflecterende verf, driedubbel glas gevuld met gas, recuperatie van gebruikt glas, fotovoltaïsche zonnepanelen, bedrukt glas enz. Dat men niet komt zeggen dat de glassector geen toekomst heeft als men naar een duurzame maatschappij wil gaan.

Van alle huidige linkse krachten gaat de PVDA het verst, engageert zich het meest, heeft gemeenteraadsleden.

Het probleem is dat onze politici hun nek niet willen uitsteken voor deze bedrijfssector en haar rijke ervaring aan glasambachten dreigen verloren te gaan en van onze regio een industriële woestijn dreigen te maken.

Het conflict bij Splintex heeft de agressieve manieren aangetoond van deze multinational en de nieuwe methodes in het conflict (gebruik van internet, bussen met ratten, interventies van de Rijkswacht die het bedrijf bezette...een waar sociaal laboratorium). Men had de vakbonden moeten helpen, maar de politieke partijen en de socialistische politici in het bijzonder hebben over ons gesproken als over een zwarte vlek op Wallonië, omdat we in het verzet gingen. Daar hebben ze getoond dat ze niets socialistisch meer hebben (behalve de vroegere burgemeester van Fleurus die te vergeefs probeerde uitstel te verkrijgen).

Hoe bent u dichter bij de PVDA gekomen?

Christian Viroux. De PVDA stond aan onze kant. Zij hebben hun vroegere gewoonte om lessen te geven achterwege gelaten en hebben ons raad gegeven. In dit conflict hebben we nooit het contact verloren. Jullie hebben ons verduiveld goed geholpen, met die solidariteit in gans België bijvoorbeeld. Het is in die periode dat ik al besliste om mijn lidgeld aan de PS niet meer te betalen. Op hun vergaderingen is het element werker steeds verder verdwenen.

Mensen als Germain, Raoul of Sofie staan dicht bij de gewone mensen.

De zeer linkse syndicale verantwoordelijken moeten, als de politiek van de PS niet goed is, hen dwingen om te veranderen door de krachtsverhouding. Wij zijn in een KMO-maatschappij beland waar de meeste werknemers interimmers zijn die men aanneemt of wegwerpt naar believen. In januari 2015 zullen 50.000 jongeren hun werkloosheidsuitkering verliezen. Welke regering we ook krijgen, de MR en De Wever zullen geen duimbreed wijken.

U was al bijna op prepensioen toen het ABVV van Charleroi het initiatief nam met een oproep voor een krachtenbundeling links van de PS en Ecolo.  

Christian Viroux. Sinds het begin van deze eeuw heb ik mij op het bureau van het ABVV van Charleroi verzet tegen het feit dat sommigen nog samen met de socialisten wilden manifesteren op 1 mei. Omdat die partij tegen de werknemers ingaat in plaats van hun politieke doorgeefluik te zijn. Het is de partij die de vakbond nodig heeft en niet omgekeerd. Zij moet luisteren naar de vakbond, maar ze luisteren alleen naar de patroons. Van alle huidige linkse krachten gaat de PVDA het verst, engageert zich het meest, heeft gemeenteraadsleden. Ik heb altijd in nauw contact gestaan met hen, zij luisteren, zij discussiëren als kameraden. Zij wisselen van gedachten. Mensen als Germain, Raoul of Sofie staan dicht bij de gewone mensen.