Op 6 februari betoogden in Straatsburg ArcelorMittal-werknemers uit België, Luxemburg en Frankrijk. Ze wilden het Europees Parlement aanspreken over de toekomst van hun industrie. Een politie-armada stond hen op te wachten alsof ze terroristen zijn. (Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia)

Cijferdictatuur of de democratie van het aantal

David Pestieau

Op 6 februari betoogden in Straatsburg ArcelorMittal-werknemers uit België, Luxemburg en Frankrijk. Ze wilden het Europees Parlement aanspreken over de toekomst van hun industrie. Een politie-armada stond hen op te wachten alsof ze terroristen zijn. (Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia)

“Nu doen ze het weer. Hoelang pikken we dat nog?”1 Gwendolyn Rutten, de voorzitster van Open Vld, ging uit de bol toen ze hoorde van de betoging van de vakbonden op 21 februari. “Het ABVV is geen sociale partner meer”, zei Alexander De Croo, met in zijn kielzog een horde opiniemakers. Een paar dagen eerder kon Karel Van Eetvelt, de chef van Unizo, er zomaar voor uitkomen dat de Vlaamse werkgevers denken aan een shockstrategie in 2014, als “de politiek” zijn ultraliberaal programma niet realiseert.2 Toen hoorden we nauwelijks één politieke tenor bezwaar maken tegen dat dreigen met een crisissituatie, een coup bijna. Radiostilte.

Maar als de werkende bevolking beslist zich te verdedigen tegen sociale achteruitgang. Dan, ho maar! De staalarbeiders van Luik en Frankrijk wilden vorige week het Europees Parlement in Straatsburg aanspreken over de toekomst van hun industrie. Een politie-armada stond hen op te wachten alsof ze terroristen zijn. Een jonge interimstaalarbeider, John David, kreeg een rubberkogel in zijn oog. Omdat hij zijn job kwam verdedigen. Dat oog is hij kwijt. Radiostilte daarover. Erger nog, Manuel Valls, de Franse minister van Binnenlandse Zaken, een sociaaldemocraat, waarschuwde de vakbonden dat ze de woede van de arbeiders beter moeten kanaliseren. Over de verantwoordelijkheid van de politie: geen woord.

Mittal bezegelt met één pennentrek het lot van tienduizend gezinnen. Hier geen enkele minister die over economische dictatuur spreekt

Meneer Mittal, de aanhanger van de “democratie van één aandeel, één stem” die met één pennentrek het lot van tienduizend gezinnen bezegelt, blijft intussen ongemoeid. Hier geen enkele minister die over economische dictatuur spreekt. Geen enkele wet om Mittal te vervolgen voor de miserie die hij aanricht. Is dat géén geweld, dan? Geen enkele politieman om hem aan te houden.

Daarom, De Croo, Rutten & co., kom ons de les niet spellen! Voor jullie is een goede sociale partner degene die met een gebenedijd “ja ja” uw dictaten accepteert: de manipulatie van de index, een loonstop van zes jaar, overuren die banen vernietigen… En een slechte partner is dan wie zich verzet tegen jullie plan, dat banen en koopkracht vernietigt en de crisis verdiept. Wel, De Croo, Rutten & co., wij zijn blij met deze “slechte” partners. Zij hebben onze kinderen uit de mijnen en textielfabrieken gehaald, zij hebben het jaarlijkse verlof geëist en de sociale zekerheid opgebouwd. Gelukkig hebben wij hen nog.

Zij beschikken over de democratische legitimiteit. Zij organiseren 3 miljoen mensen van dit land: de werkende mensen, die elke morgen opstaan, de prikklok intikken en de rijkdommen van dit land voortbrengen. Zonder die werkende mensen zou de kleine minderheid die jullie verdedigen, en die zich eigenaar noemt van onze machines en bedrijven, onmogelijk die bedrijven kunnen laten draaien.

En ja, wij hebben het recht ons te bemoeien met zaken die ons aanbelangen, ons te organiseren. En ja, wij verdragen jullie cijferdictatuur niet langer. Dat zullen jullie zien op 21 februari.

1 De Standaard online 5 februari. 
2 Het Financieele Dagblad, 26 januari

Commentaar toevoegen