Consensus over de hold-up? Nee, bedankt!

David Pestieau

“Loonkost omlaag.” “Loonkost omlaag.” Tot vervelens toe. ’s Morgens, ’s middags en ’s avonds. Zelfs ’s nachts. Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten is content dat er “een politieke consensus” is over dat idee. Een consensus? “Vindt u dat uw loon een last is?” vroeg Jan Blommaert, de professor taalkunde, op de Dag van het Socialisme zaterdag in de Antwerpse Singel. Taal is immers ook een arena van het gladiatorengevecht van de klassenstrijd.

De economische elite ziet alleen de winst als iets heilzaams. Dan is het loon niet-heilzaam, een “last”. Dus valt die elite dat loon aan, langs alle kanten.

Eerst het directe loon. Met de index: een frontale aanval. En de loonstop: die aanval wordt nu uitgevoerd. Dan het indirecte loon, datgene wat als belastingen betaald wordt en als bijdrage voor de sociale zekerheid. Daar betekent “de lasten omlaag”: verlagingen van de sociale bijdragen. Die opeenvolgende verlagingen zijn vandaag al goed voor 4% van de loonmassa: 11 miljard per jaar is dat. Die korting is nooit geëvalueerd op haar effect op de werkgelegenheid. Geen toeval, want volgens studies is dat effect zo goed als nihil. Het aantal werkzoekenden staat nog altijd boven 600.000. Maar de dividenden aan de aandeelhouders gingen in tien jaar maal drie.

Voor wie een loon heeft, moet dat loon dienen om van te leven: eten, wonen, je kleden, de kinderen grootbrengen en soms ontspanning. Soms heb je meer nodig om het einde van de maand te halen. Iets helemaal anders dan “een last” dus, dat loon.

Waarom nemen onze beleidsmensen de daders van deze hold-up in bescherming? Waarom blijven zij de aandeelhouders van de grote multinationals pamperen?

Daarom, mevrouw Rutten, is er géén consensus. Hoe zou het ook? De duizend bedrijven met de meeste winst in 2012 hebben daar welgeteld 6,17% belasting op betaald, zo maakt de PVDA-studiedienst deze week bekend. Belachelijk weinig. Onder het voorwendsel dat het de werkgelegenheid moet bevorderen. Maar die duizend ondernemingen hebben datzelfde jaar hun personeelsbestand met 7 % afgebouwd! Dat is een minus van 19.646 fulltime jobs. Biergigant AB InBev betaalde 0,002 % belasting op een winst van 6 miljard. Zijn grootste aandeelhouder, de familie de Spoelberch, zag haar fortuin sinds 2000 groeien van 1,2 miljard naar 25 miljard euro.

Staalreus ArcelorMittal trok in 2012 nog 346 miljoen euro notionele interesten af. Vandaag, na de sluiting van driekwart van het Luikse staal, krijgt Mittal van het Waalse Gewest nog eens 136 miljoen euro te leen “om de resterende werkplaatsen te vrijwaren”.

Wat voor een logica is dat? Waarom nemen onze beleidsmensen de daders van deze hold-up in bescherming? Waarom blijven zij de aandeelhouders van de grote multinationals pamperen?

We moeten een radicale bocht maken. De andere richting uit. Om koopkracht, werk en toekomst veilig te stellen. Er is een echt alternatief politiek programma nodig, een links, sociaal programma. Help dat programma vormgeven door de grote enquête over de prioriteiten 2014 van de PVDA in te vullen. Een bevraging die 40.000 mensen wil bereiken: www.pvda.be/bevraging.