Dagboek van een PVDA-volksvertegenwoordiger in Palestina (deel 1)

Marco Van Hees, verkozen voor de PVDA in het federaal parlement, houdt ons op de hoogte vanuit Palestina. Hij neemt er deel aan een vijfdaagse missie georganiseerd door het CNCD (de Franstalige tegenhanger van 11.11.11). Hieronder volgt het eerste deel van zijn verslag.

Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6

Vrijdag 31 oktober 2014

Tot nu toe heb ik, behalve de luchthaven van Tel Aviv en ons hotel in Jeruzalem, eerlijk gezegd nog niets gezien van dit land waar ik nu voor de eerste keer kom, want ons vliegtuig is pas ’s avonds geland. Maar wat ik al wel gezien heb, is hoe een groep politieagenten een van de passagiers op mijn vlucht meteen bij het uitstappen arresteerde. En bij de paspoortcontrole werd iedereen met Arabische roots in een apart lokaal aan een specifieke controle onderworpen. De vorige avond werd een deelnemer aan een andere Belgische missie de toegang tot het Israëlische grondgebied geweigerd en zonder een woord uitleg op een retourvlucht gezet.

Ik verblijf vijf dagen lang in Palestina in het kader van een missie georganiseerd door het CNCD (de Franstalige tegenhanger van 11.11.11, n.v.d.r.). We zijn met zestien deelnemers: elf verkozenen, federaal, Europees, Vlaams, Brussels en Waals, van de PS, sp.a, Ecolo, cdH en ikzelf voor de PVDA – de liberalen hadden blijkbaar niet zo veel zin om mee te gaan. En ook vijf vertegenwoordigers van het middenveld: van de MOC (de Franstalige tegenhanger van beweging.net, het voormalige ACW, n.v.d.r.), Vrede vzw, de Unie van Progressieve Joden van België (UPJB) en natuurlijk ook van het CNCD.

Onze missie maakt deel uit van de campagne “Made in Illegality” (www.madeinillegality.org). Op het programma staan bezoeken en gesprekken over de kwestie van de illegale Israëlische nederzettingen: sinds 1967 werden 250 Israëlische nederzettingen gebouwd, in strijd met het internationaal recht, in wat de bezette Palestijnse gebieden genoemd worden. 530 000 kolonisten hebben zich gevestigd op de Westelijke Jordaanoever, waarvan 200 000 in Oost-Jerusalem. En daarom eisen de ondertekenaars van de campagne dat de Belgische regering de invoer van nederzettingsproducten verbiedt, dat ze de nederzettingen uitsluit uit de bilaterale akkoorden en samenwerking met Israël en dat ze Belgische bedrijven ontraadt om in de nederzettingen te investeren en er commerciële relaties mee te onderhouden.

Bovendien moet je weten dat de hele geschiedenis van Israël bestaat uit één continu proces van kolonisatie, nauw verbonden met het kolonialisme van Groot-Brittannië (dat zich in 1948 uit Palestina terugtrok) en vervolgens het neokolonialisme van de Verenigde Staten.

Het zionisme, de politieke beweging die beslag wil leggen op Palestina om er een “Joodse staat” van te maken, ontstaat op het einde van de 19e eeuw. In 1922 is nauwelijks 11% van de bevolking in het toenmalige Palestina Joods. In 1947 bezit de Joodse bevolking minder dan 10% van het grondgebied en telt ze 650 000 inwoners op een totaal van 1,8 miljoen. Toch keurt de Algemene Vergadering van de VN dat jaar een plan goed dat 55,5% van het grondgebied toekent aan de Joodse staat. Die Joodse staat maakt zich het jaar daarop meester van 78% van wat voorheen Palestina was. En vanaf 1967 wordt ook de overige 22% bezet.

Sinds de Oslo-akkoorden zijn deze bezette gebieden verdeeld in drie zones: zone A (onder zeggenschap van de Palestijnse Autoriteit), zone B (gedeelde zeggenschap met de Palestijnse Autoriteit) en zone C (onder Israëlische zeggenschap). De facto behoudt Israël de zeggenschap over de meerderheid van deze gebieden (het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever). Bovendien duurt het Israëlische nederzettingenbeleid nog steeds voort. Dat is kortom de situatie die onze missie van naderbij zal onderzoeken.