De kar staat stil, en deze begroting zal haar niet rijdende maken

auteur: 

Peter Mertens

De maatregelen die de regering nu neemt, heeft ze vorig jaar en het jaar voordien ook al genomen. Het gat in de begroting is er alleen maar groter door geworden, en onze economische kar staat stil, zegt Peter Mertens. Misschien tijd om van aanpak te veranderen, en te investeren om de economische kar opnieuw los te trekken. De PVDA wil de fiscale knowhow van haar studiedienst graag ter beschikking stellen van de CD&V.

Dat er op zijn minst gediscuteerd wordt over een vermogensbelasting, en over voorstellen die de 1 procent allerrijksten moeten activeren, is een goede zaak. Het zou eigenlijk normaal moeten zijn, maar in de huidige omstandigheden is het een goede zaak. Fairness, of een faire fiscaliteit. Dat we er over spreken is in elk een resultaat van vakbondsverzet, burgerprotest en het onvermoeibare politieke werk van de sociale oppositie in het parlement, denk maar aan de vurige tussenkomsten van Raoul Hedebouw (PVDA) in de Kamer.

Het mag duidelijk zijn: als de CD&V echt een vermogensbelasting wil, dan willen wij hen graag steunen. We willen graag onze fiscale knowhow en onze studiedienst ter beschikking stellen, en hebben verschillende voorstellen om dat te realiseren. Maar als het manoeuvre enkel dient om de slechte peilingen van christendemocraten snel te doen vergeten, en om de bittere pil te doen slikken van een asociale begroting, dan passen we natuurlijk.

Wie de lonen bevriest, bevriest de economie

Het gat van de begroting is er alleen maar groter door geworden.

De regering zou haar huiswerk best helemaal opnieuw doen, in plaats van deze improvisatie-begroting koste wat het kost door te willen drukken. Meer besparingen, meer flexibiliteit, meer loonmatiging en meer cadeaus aan de multinationals. Dat zijn de vier wielen van de regeringskar. Opnieuw. Alleen: de regeringskar staat stil. Het zijn de recepten die in 2014 en in 2015 ook al werden toegepast. Het gat van de begroting is er alleen maar groter door geworden. En dat zal deze keer niet anders zijn. Want: wie de lonen bevriest, bevriest de economie. Het oude recept van lage-loon-politiek werkt niet: de consumptie daalt dan, en de hele economie sputtert. Zelfs bij de grote broer in Duitsland stappen ze daar nu van af, en worden in grote sectoren tot 4 procent loonsopslag toegekend. Het is absurd om dan in België de lonen de twee komende jaren te gaan blokkeren (herziening ‘wet van 1996’). De partijen van de ‘vrijheid’ leggen hier een grijs carcan op de hele economie, in plaats van de vrijheid van loononderhandelingen toe te laten.

De regering zet ook haar flexverslaving verder. De zogenaamde ‘Wet Peeters’ wordt toch doorgedrukt. Dat betekent dat 45-urige werkweken mogelijk worden, en dat men alle werknemers 100 overuren kan late presteren zonder motivatie. Hoe harder de molen van de arbeidstijd draait, hoe meer mensen met ziekte en burn-out van die draaimolen zullen vliegen. Daar wacht dan Maggie De Block die jacht maakt op langdurig zieken, op straffe van sancties. Op die manier zullen mensen niet alleen van de arbeidsmarkt vliegen, maar ook meteen in armoede belanden. 

Massaal veel geld voor nieuwe dividenden in plaats van voor jobs?

Er zijn massaal veel vaste en voltijdse banen verdwenen.

De regering wil de vennootschapsbelastingen opnieuw doen dalen. Zonder enige garantie bovendien op nieuwe jobs gecreëerd. In 2000 bedroeg de activiteitsgraad 61,1 procent, vandaag bedraagt ze 62,1 procent. Er zijn massaal veel vaste en voltijdse banen verdwenen. Die zij vervangen door interimjobs, tijdelijke jobs, en de nieuwe flexi-jobs waarvan je slechts daags voordien weet of je de dag nadien wel moet werken. Dat is geen vast werk. In plaats van naar nieuwe jobs zullen de cadeaus opnieuw uit de maakindustrie wegvloeien, rechtstreeks naar dividenden van grote aandeelhouders.

Er gaan stemmen op om toch een ‘middelentoets’ in te voeren voor werklozen. Om de sociale zekerheid dus niet langer als een collectieve pot te voorzien, en als een recht. Maar om die voorwaardelijk te maken. En om eerste de luttele bezittingen van een werkloze in beslag te nemen. Als je hetzelfde voorstelt voor de miljonairs, met name een vermogenskadaster om te kijken hoeveel vermogen men heeft, schreeuwt dezelfde regering moord en brand over Big Brother. Blijkbaar mag Big Brother wel voor de kleine garnaal, en niet voor de groten. Twee maten en twee gewichten.

Blijkbaar mag Big Brother wel voor de kleine garnaal, en niet voor de groten.

De nieuwe belasting die de CD&V voorstelt gaat over het realiseren van meerwaarde bij de verkoop van aandelen door particulieren. Professor Michel Maus heeft overschot van gelijk: “Het is kinderlijk eenvoudig om deze belasting te ontlopen. De Couckes van deze wereld moeten hun aandelen gewoon onder hun vennootschap parkeren”. Dat is wat ook parlementslid en fiscaal specialist Marco Van Hees (PVDA) altijd heeft gezegd: diegenen die het meeste geld realiseren bij de verkoop van aandelen doen dat niet als individu, maar steken hun aandelen in een vennootschap. En die vennootschappen kunnen de meerwaarde op aandelenverkoop aftrekken van hun belastingen. Dat is trouwens een van twee belangrijkste mechanismen om de vennootschapsbelasting te omzeilen. Onder meer dankzij dat mechanisme betaalde de top 50 van grootbedrijven die het meest gebruik maken van fiscale constructies vorig jaar slechts 2,7 procent belasting. Als de CD&V echt de miljonairs zou willen aanpakken, dan moet ze samen met ons pleiten voor het verbod om meerwaarde op aandelen nog langer fiscaal aftrekbaar te maken voor vennootschappen.

Drie voorstellen om de kart opnieuw los te trekken

Om de kar opnieuw los te trekken, doen wij graag drie voorstellen:

  1. Laten we de fiscale koterijen die speciaal voor het grootbedrijf gebouwd werden afschaffen. Dat betekent: afschaffen van de vrijstelling van meerwaarde op aandelen, en afschaffing van de notionele interesten. Die twee maatregelen kunnen dienen om het gat in de begroting te dichten.
  2. Laten we het kiwimodel van openbare aanbesteding invoeren in de gezondheidszorg. Dat betekent dat alleen het goedkoopste medicament wordt terugbetaald. Dat levert een besparing op van meer dan 1 miljard euro, en het is goed voor de patiënten. Het betekent dat medicamenten betaalbaar worden. Dat is beter dan nu kris kras met loodgietermaatregelen 900 miljoen euro in de gezondheidszorg te besparen.
  3. Laten we investeren in plaats van ons verder de dieperik in te sparen. De 1 procent rijksten van de bevolking bezitten een fortuin van 420 miljard euro. Dat is geen slogan, dat is – jammer genoeg – realiteit. We hebben een uitgewerkt wetsvoorstel neergelegd om de middenklasse te sparen en enkel de toplaag aan te spreken. Dat is de miljonairstaks. De opbrengst kunnen we investeren in nieuwe banen (onderwijs, zorg, ecologie, bouw), in openbaar onderzoek en ontwikkeling, en in een herfinanciering van de sociale zekerheid (pensioenen).
Delen op Facebook.