De laatste maand en de tegenstrategie van onderuit

auteur: 

Peter Mertens

"Alle peilingen laten zien dat het mogelijk is om ook in de specifieke – en moeilijke – context van Vlaanderen voor het eerst een verkozene te halen. Daarvoor hebben we elke stem nodig. Elke stem, nog een maand lang." PVDA-voorzitter Peter Mertens blikt vooruit naar de laatste campagnemaand voor de verkiezingen van 25 mei.

Alle peilingen laten zien dat de PS in Wallonië opnieuw de grootste partij wordt. Er is geen enkele kans dat zij het initiatief uit handen geeft aan de liberale MR. In Vlaanderen wordt de N-VA de grootste partij, en ook zij zal zich niet buiten spel laten zetten. Tien jaar al regeert de N-VA samen met de CD&V en de sp.a in de Vlaamse regering, en sinds 2012 leveren de separatisten de burgemeester in 47 steden en gemeenten (waarvan 22 keer samen met CD&V, 13 keer samen met sp.a en 11 keer samen met Groen). Van het kartel tussen CD&V en de N-VA, over de samenwerking in de Vlaamse regering tot het gezamenlijk bestuur in tal van steden en gemeenten, de traditionele partijen hebben de N-VA gevoed en groot gemaakt.

Dankzij hen is de partij van De Wever uitgegroeid tot de grootste partij in het noorden van het land. Dat diezelfde partijen vandaag hard roepen tegen een partij waarmee ze tien jaar lang samen hebben bestuurd, klinkt niet helemaal geloofwaardig. En dat men doet alsof de strijd tegen het N-VA-model een strijd is van nauwelijks vijf weken of vijf dagen is al helemaal van de pot gerukt. De separatisten hebben meer dan tien jaar nodig gehad om groot te worden aan de papfles van de klassieke partijen. Een tegenstrategie zal een tegenstrategie moeten zijn die verder denkt dan vijf minuten, maar zich richt op de komende vijf jaren om de tegenmachten van onderuit op te bouwen. 

Wie zorgt voor tegenstrategie?

De socialistische beweging in ons land is decennia lang opgebouwd vanuit een buitenparlementaire oppositie. In de 19de eeuw is de socialistische beweging opgebouwd van onderuit, met weerstandskassen, hulpkassen, de eerste mutualiteiten, de eerste petitionnementen, de eerste vakbonden, de eerste stakingen. Tot 1893 had de Belgische Werkliedenpartij (BWP) geen enkele vertegenwoordiger in het parlement. Kon men niet meer wegen via de linkerflank van de liberale partij? Was het niet beter daarop in te zetten? Neen, de arbeidersbeweging moest haar eigen weg volgen, zo klonk het en zo geschiedde.

Alle peilingen laten zien dat het mogelijk is om ook in de specifieke – en moeilijke – context van Vlaanderen voor het eerst een verkozene te halen. Daarvoor hebben we elke stem nodig. Elke stem, nog een maand lang

Tot aan de Eerste Wereldoorlog heeft de Belgische Werkliedenpartij de arbeidersbeweging vanuit de oppositie opgebouwd. Niemand beweerde toen dat je alleen maar via de regering politiek kon wegen. Mutualiteiten, vakbonden, en sociale zekerheidsmechanismen zijn opgebouwd als tegenkrachten. Door de bankencrisis staan deze tegenkrachten overal in Europa zwaar onder druk. Of het nu in het Spanje van Rajoy is, in het Nederland van Rutte en Samsom, of in het Frankrijk van Hollande: een lawine van inleveringen en sociale afbraak spoelt over dit continent. Wie gaat die lawine tegenhouden? Wie zal zorgen voor een tegenstrategie? Dat zullen zij zijn die opnieuw kracht en energie geven aan de vakbonden, aan de basisbewegingen, aan alle nieuwe initiatieven van solidariteit van onderuit. Dat was de cruciale vraag bij het ontstaan van de socialistische beweging, en dat is vandaag midden deze Europese crisis opnieuw zo.

Politiek van onderuit:
een brede emancipatiebeweging

Democratie versterk je van onderuit, door zuurstof te geven in de wijken en op de werkvloer, door mensen te betrekken en te enthousiasmeren. Links moet vandaag de moed hebben om een tegenstrategie uit te werken om de crisis en de crisispolitiek te bestrijden. Links moet vandaag de moed hebben om de politiek niet te verstikken in loutere beleidspolitiek van professionele politici die tegen vijf- of zevenduizend euro per maand beslissen over al wie het met veel minder moet doen. Alleen met een brede emancipatiebeweging kunnen we de uitdagingen van morgen aangaan: een alternatief voor de crisis, armoedebestrijding, echte herverdeling van de rijkdom, stabiele en duurzame banen voor de jongeren, een rechtvaardige justitie zonder voorrechten en privileges, en een duurzaam klimaatbeleid uit de handen van de markt. 

Wij zullen die zetel gebruiken zoals nog geen zetel ooit gebruikt is

In Wallonië en Brussel scoort de PVDA+ goed tot zeer goed. Alle peilingen laten zien dat het mogelijk is om ook in de specifieke – en moeilijke – context van Vlaanderen voor het eerst een verkozene te halen. Daarvoor hebben we elke stem nodig. Elke stem, nog een maand lang. Dat is hard labeur, maar het is nodig. De andere linkse partijen zetten volop in op regeringsdeelname, en dat voel je ook in de programma’s. Onze strategie is anders: wij willen dat de stem van onderuit, de stem van de tegenmachten in de samenleving ook weerklinkt in de parlementen. We gaan vijf jaar lang nodig hebben om tegen de rechtse golf in te gaan. We hebben een megafoon nodig die alle kleine en grote verzetsinitiatieven kan versterken, die niet beweert om het op te lossen in de plaats van de mensen, maar die de parlementaire tribune gebruikt om mensen te organiseren, bewust te maken en te mobiliseren om de problemen samen op te lossen. Het gaat niet om de komende vijf weken, het gaat om de komende vijf jaar. Protest en verzet tegen de crisispolitiek zal er zijn. De vraag is of de komende vijf jaar dat verzet van onderuit ook een politieke stem krijgt in het parlement en in de media. 

Links versterken betekent vandaag supersociaal stemmen en de PVDA+ voor het eerst een parlementaire zetel bezorgen. Wij zullen garanderen dat die zetel gebruikt gebruikt zal worden zoals nog geen zetel ooit gebruikt is. En vooral: wij zullen ervoor zorgen dat die zetel van u zal blijven.