De start van het nieuwe politieke jaar kan het begin zijn van een nieuwe stap in de ontwikkeling van de sociale beweging. Een eerste stap in de richting van vertegenwoordigers van de PVDA in het parlement. En ManiFiesta kan de vonk zijn van een volksbeweging die een halt toeroept aan het regeringsbeleid. (Foto Solidair, Salim Hellalet)

De uitdagingen en de hoop van het nieuwe werkjaar

David Pestieau

“In de peilingen geven de Belgen aan de regering 5,6 op 10. Goede uitslag, niet?” Dat vroeg Olivier Maroy, de Ivan De Vadder van de RTBF, op 1 september aan Raoul Hedebouw. Die gaf een kwinkslag weg: “Ik weet niet hoe dat bij u was , maar als ik met zo’n punten thuiskwam, waren mijn ouders niet tevreden.”

Deze zomer heeft de regering haar feelgood communicatie verzorgd: de kroning van Philip, de staatshervorming, het akkoord arbeiders-bedienden, de begroting 2013. Volgens haar is België tot rust gekomen en economisch weer op goede weg, zonder sociale scherven. Alles kits? Misschien in de salons van de Wetstraat maar zeker niet in de Dorpstraat.

De schoolfactuur is voor veel gezinnen peperduur. De wachtrijen worden langer: voor een sociale woning, voor een operatie, voor kinderopvang, voor een plaats in een rusthuis… en ook voor werk. Die van Ford Genk, ArcelorMittal en andere bedrijven in herstructurering worden niet gehoord. Overal staan mensen in de rij en nergens tellen ze mee. En daarnaast is er een fast lane, die enkel gebaseerd is op geld. Door de hervorming van de juridische bijstand wordt justitie voor velen een onbetaalbare luxe. Maar als je geld hebt, kun je zelfs strafprocessen afkopen.

Nu wil de regering voor haar goednieuwsshow weer een konijn uit de hoed toveren, een magisch “intergouvernementeel pact ter bevordering van de concurrentiekracht en de werkgelegenheid”. Het pact moet de 20 miljard besparingen snel doen vergeten. Dat is de verpakking. Maar de inhoud? In het pact zit een loonstop voor zes jaar, de afbouw van de sociale bijdragen, de veralgemening van de flexi-jobs… En dat allemaal volgens het geloof dat je voor werk zorgt als je de arbeidskosten vermindert. Maar is dat niet wat het beleid al 15 jaar verkondigt? Resultaat: voor 11 miljard belastingcadeaus aan de grote bedrijven, zonder dat er investeringen tegenover staan, en intussen halen hun winsten records: de Bel20 sloot half 2013 af met 7 miljard winst. Ook het aantal werklozen haalt een record: 610.893 zijn het er nu. Het pact zal die records van de winsten én van de werkloosheid alleen maar blijven breken.

ManiFiesta kan de aanzet worden voor een volksbeweging die het beleid een halt toeroept

Het zijn de werkende mensen, en niet het legertje aandeelhouders, die de rijkdom van het land creëren. En die werkende mensen hebben een ander plan nodig, een sociaal noodplan. Ze hebben meer openbare diensten nodig en meer sociale zekerheid, in plaats van het neoliberale “minder overheid”. Ze hebben stabiele banen nodig en niet de fiscale cadeaus aan de multinationals. Ze willen niet betalen voor de crisis waar ze geen verantwoordelijkheid voor dragen. Neen, ze willen dat de miljonairs eindelijk eens betalen.

De ‘linkse’ regeringspartijen zeggen dat zoiets onmogelijk is. Dat je realistisch moet zijn. Dat je de Europese Unie niet op de tenen moet trappen en de multinationals geen angst mag aanjagen. En dan volgt het ultieme argument: je zou in de kaart spelen van de N-VA, die al staat te trappelen van ongeduld om een nog erger beleid te voeren. Juist deze tactiek, het minste kwaad aanvaarden teneinde het ergste kwaad te vermijden, leidt gegarandeerd naar dat ergste. De N-VA met in haar spoor Open Vld en de MR, gaat op het sociaaleconomische terrein in het offensief. Ze weet dat dit terrein de inzet van de verkiezingen wordt. Ze wil helemaal het Duitse model met mini-jobs, zonder minimumloon, met loonsvermindering, met nog meer flexibiliteit… Tegenover dat rechts weten PS en sp.a alleen maar een programma aan te bieden dat “de schade beperkt”. We zien het in Nederland en Frankrijk: overal in Europa waar ze aan de macht is, volgt de sociaaldemocratie de rechtse besparingspolitiek, de concurrentielogica en dus ook de sociale afbraak.

Tegenover een rechterzijde die in het offensief is, is meer dan ooit een linkse tegenkracht nodig. In 2012 brak de PVDA door in de grote steden en gaf aan links weer kleur. Het nieuwe werkjaar kan voor een nieuwe fase zorgen, met een groei van de sociale beweging en met de eerste PVDA-afgevaardigden in het parlement.

Die uitdagingen zijn enorm. Maar ze stemmen tot hoop: de laatste peiling geeft voor de PVDA in Wallonië een score boven 5 %. En hier richt ik me tot jullie, beste lezers: ga mee de uitdagingen aan, wees er op 21 september bij op ManiFiesta. Alle generaties, alle verzuchtingen en alle hoop zullen elkaar daar vinden: om te debatteren, om elkaar te ontmoeten, om ervaringen uit te wisselen. Ja, ManiFiesta kan de aanzet worden voor een volksbeweging die het beleid een halt toeroept en een linkse kracht als de PVDA vleugels kan geven.

Commentaar toevoegen