Europese lijsttrekkers PVDA (2) :: Aurélie Decoene (PTB-go!)

auteur: 

Webteam PVDA

Voorstelling Europese lijsttrekkers PVDA+ en PTB-go!
Franstalig kiescollege: Aurélie Decoene

Wie ben ik?

• Ik ben geboren in Brussel en woon daar ook. Ik ben 30 jaar.

• Ik studeerde aan de ULB politieke wetenschappen en daarna economische wetenschappen. Daar heb ik in detail de Europese dokwerkersstaking bestudeerd. De dokwerkers wonnen tot twee maal toe tegen de Europese Unie. Daarna heb ik gedurende twee thesisjaren de invloed van de internationale organisaties op de Belgische besparingspolitiek bestudeerd.

• Sinds 2011 ben ik voorzitster van Comac, de PVDA-jongerenbeweging. Mijn politiek engagement sinds 2002 vond vooral zijn oorsprong in de oorlog tegen Irak.

• Ik heb in Spanje gewoond en heb daar deelgenomen aan de beweging van de indignados. Ik studeerde ook een jaar in Berlijn.

Mijn engagement als Europees lijsttrekker

Drie jaar geleden ontstond in Madrid de indignadosbeweging. Dat was in mei 2011. Duizenden jongeren stroomden samen aan de Puerta del Sol. Ik was erbij. Daar ontdekte ik de grote tegenstelling tussen de persoonlijke situatie van de jongeren en de manier waarop ze erin geslaagd zijn om samen iets tot stand te brengen. De meeste jongeren waren – en zijn nog altijd – werkloos en zitten vast bij hun ouders. Angstig vragen ze zich af wat de toekomst zal brengen. Maar samen zijn ze met een uitzonderlijke vastberadenheid en creativiteit opgekomen voor een maatschappij die hen een toekomst geeft.

Mijn generatie durven de CEO’s die in Davos samenkwamen, de “verloren” generatie” noemen. Ver-lo-ren. Alsof niemand verantwoordelijk is voor de ontelbare menselijke drama’s. Het aantal aanvragen voor voedselhulp bij het Rode Kruis is in de loop van de laatste 3 jaar met 75% gestegen. Het gaat om 3,5 miljoen Europeanen. Men spreekt van de grootste humanitaire crisis in Europa sinds 60 jaar. In Franstalig België is 1 kind op 4 met armoede bedreigd.

Ondertussen gaat 10% van de rijkste Europeanen aan de haal met het grootste deel van de rijdom die geproduceerd wordt sinds het begin van de crisis. De 85 rijkste personen ter wereld bezitten even veel als de helft van de wereldbevolking. Door te spreken over een verloren generatie, ontvluchten de groten van Davos hun verantwoordelijkheid. De regeringen zijn verantwoordelijk voor deze explosie van ongelijkheid. Zij offeren de toekomst van een hele generatie op. Dat geldt ook voor de Belgische regering. Ze wil 50.000 werklozen en mensen die in precaire omstandigheden werken vanaf 1 januari uitsluiten van uitkeringen. De regering wil ook 15.000 jongeren sanctioneren met in beginnersstage.

Mijn allerhoogste prioriteit is armoedebestrijding. Ik wil vechten voor een verhoging van alle uitkeringen tot boven de armoedegrens, voor de invoering van een minimumloon en voor een herziening van de richtlijn die het vandaag mogelijk maakt om alle arbeidsovereenkomsten te omzeilen. Strijden tegen de armoede, betekent uiteraard ook de intrekking eisen van het VSCB (Europees Begrotingsverdrag), dat eeuwigdurende besparing oplegt.

Mijn tweede prioriteit is werkgelegenheid voor jongeren. Miljoenen Europese jongeren zijn ongewild werkloos: 6 op de 10 jongeren in Griekenland. Met PTB-go! roepen wij op om fakkeljobs te creëren, waarbij oudere werknemers de kans krijgen om hun ervaring aan jongeren over te brengen. Die jongeren komen dan in hun plaats. Europa telt 26 miljoen werklozen. Er is dus geen enkele reden om mensen langer aan het werk te houden en ik ben bereid om hierover 26 miljoen keer te discussiëren.

Mijn derde prioriteit is de democratische rechten versterken. Die rechten zijn al een eerste keer met de voeten getreden bij de goedkeuring van het Europees Begrotingspact. In België hebben alle regeringspartijen voor het pact gestemd. De politieke wereld was unaniem ondanks de vele interpellaties van de vakbonden en het middenveld. Vooral de stemming in het Waals Parlement is me bijgebleven: geen enkele stem tegen!
In verschillende landen zijn er ernstige precedenten: in Spanje met de recente wijzigingen aan het strafrecht, in Frankrijk met het preventief verbod tegen Dieudonné, in België met de GAS-boetes (Gemeentelijke Administratieve Sancties).

De regeringen verstoppen zich graag achter “Europa” wanneer ze geen argumenten hebben. Maar het zijn ook dezelfde regeringen die achter de schermen de opbouw van dit autocratische Europa verstevigen. Een Europa dat de rechten van zijn inwoners naast zich legt. Ik zal strijden voor de onschendbare democratische rechten, die niet op en zijspoor zullen geschoven worden, verborgen achter de fameuze “vier waarheden”.

“Maar wat kan je doen tegen de Europese Unie?”

Dit is een essentiële vraag die me dikwijls gesteld wordt. Het beste antwoord vind ik bij de Europese dokwerkersstaking. Begin 2000 werden de dokwerkers geconfronteerd met verschillende aanvallen vanuit de Commissie. De Commissie wou immers de havens privatiseren en daarbij onder meer het dokwerkersstatuut afschaffen. In feite kwam dit neer op “een delokalisering ter plaatste” (door de boten te laten lossen door de werknemers aan boord) De dokwerkers zijn er twee keer op rij – in 2004 en 2006 – in geslaagd om deze privatisering tegen te gaan. Hoe hebben ze dat gedaan? Ze hebben de werknemers aan de basis geïnformeerd en gemobiliseerd. Daarvoor hebben ze op internationale vlak syndicale solidariteit opgebouwd en hebben ze veel druk kunnen uitoefenen op het Europees Parlement.

De basis mobiliseren, syndicale solidariteit over de naties heen, druk uitoefenen op de instellingen met de hulp van de verkozenen van het volk: dat zijn de ingrediënten waarmee de strijdbewegingen zullen winnen. Dat is mijn visie als verkozene die de 99% verdedigt en het is met die instelling dat ik lijsttrekker ben voor PTB-go!

Commentaar toevoegen