Frédéric Gillot.

Fréderic Gillot, de staalarbeider die voor de PVDA naar het Waals parlement wil

Frédéric Gillot wordt lijsttrekker van de PVDA voor het Waalse Gewest bij de volgende verkiezingen. Deze 51-jarige staalarbeider heeft een lange geschiedenis van syndicale strijdervaring. Hij voert een hardnekkige strijd voor het behoud van het industrieel weefsel in Wallonië, maar ook elders, hij is zeer actief in de verdediging van de Luikse staalnijverheid. Solidair sprak met deze arbeider die geen blad voor de mond neemt, op maat gesneden om de belangen van de arbeiders te verdedigen in het Waalse Parlement...

Kunt u kort uw levensloop beschrijven?

Frédéric Gillot. Ik heb elektromechanica A2 gestudeerd. Na mijn legerdienst, ben ik in de staalindustrie gaan werken. Dat was toen de normale gang van zaken: school, legerdienst, trouwen, kinderen en werken. Wij waren daar niet ontevreden mee, maar het leven is veranderd. Ik heb nu 30 jaar anciënniteit. Ik heb ook twee kinderen; Nicolas, 23 jaar, die studeert om leraar wetenschappen te worden en Marie, 21 jaar, die in haar laatste jaar zit voor maatschappelijk werk.

Hoe bent u in de politiek terecht gekomen?

Frédéric Gillot. Ik was altijd een militant, een strijder, of het nu op syndicaal vlak of op politiek vlak was. Ik was delegee op mijn drieëntwintigste, als ik het mij goed herinner. Sinds vier jaar ben ik delegee bij het ABVV ArcelorMittal. Op politiek gebied was ik reeds heel wat jaren lid van de PS. Ik was zelfs voorzitter van de lokale afdeling in Blégny.

Hoe bent u van de PS overgestapt naar de PVDA?

Frédéric Gillot. Zoals vele leden van de PVDA... Voor mij kwam de breuk met de PS met het generatiepact, nadat ik al heel wat geslikt had. Dat men de arbeiders vroeg langer te werken terwijl hun kinderen aan de dop stonden, dat was voor mij onaanvaardbaar. Daar lag de oorsprong van de breuk. Wij zijn met duizenden die zich toen afvroegen wat ze in de regering deden. Er zijn 600.000 werklozen in het land. Waarom hebben ze beslist ons langer te doen werken? 

Mijn politieke vorming kreeg ik eerst in de vakbond, in het ABVV, maar ook op de werkvloer. Het was een instinctieve vorming. Zelfs als je niet bent gevormd bestrijd je het onrecht. Ik heb ook kunnen genieten van de vorming door zeer goede delegees, de ouderen, om de wereld te begrijpen. Dat waren praktische vormingen, op het terrein, door gasten die niet zo gepolitiseerd waren. Ze waren vaak lid van de PS, maar vooral omdat er voor hen geen andere partij was.

Ik was altijd een militant, een strijder, of het nu op syndicaal vlak of op politiek vlak was

Wat is volgens u het verschil tussen de PVDA en de PS?

Frédéric Gillot. Ken jij misschien politici die om 6 uur ’s morgens aan de stakingspiketten staan? Buiten de PVDA ken ik er geen. In elke strijd steunt de partij de vakbonden en de werkmensen in hun strijd. En de PVDA is een partij met principes. Ons socialisme verdedigt de werkers. Dat is het socialisme dat weet dat we niets zullen hebben als er geen krachtsverhouding wordt ingesteld, zoals onze ouderen hebben gedaan.

De PVDA wil een arbeider naar het parlement sturen. Waarom is dat zo belangrijk?

Frédéric Gillot. Meer dan ooit. De parlementen worden verondersteld alle burgers te vertegenwoordigen. Maar wat gebeurt er? Het parlement is in handen van de elite. Het zou het omgekeerde moeten zijn. Hoeveel arbeiders zitten er in het parlement? 0! Dat kan niet. Onze stem wordt niet gehoord. En die van de werkers in het algemeen ook niet. Er wordt in het parlement meer geluisterd naar de stem van de patroons van de multinationals dan naar de staalarbeider, de bankbediende of de leraar. De werkers willen hun stem laten horen. In het dossier van de staal in het bijzonder, maar ook nog vele andere, dat is wat ons ontbrak om onze stem te doen horen. Dat is wat men noemt de politieke overdracht. Er is geen echte politieke overdracht voor de werkers.

De elite kent één wereld, de hunne. Ik ken er een andere: de echte wereld, die van de werkende mensen, van hun moeilijkheden. Ik zal nooit de dag vergeten in 2013 toen mijn vriend en collega Alain Vigneron zelfmoord pleegde, waarbij hij Mittal aanwees als schuldige van zijn zelfdoding. De elite kent deze drama’s niet.

Ken jij misschien politici die om 6 uur ’s morgens aan de stakingspiketten staan? Buiten de PVDA ken ik er geen

Je hoort nochtans de politieke vertegenwoordigers van de daken schreeuwen dat het beter gaat met België. Klopt dat niet?

Frédéric Gillot. Als ik Jean-Claude Marcourt of Elio Di Rupo hoor hameren op het feit dat het beter gaat in België, dan zouden ze eens in de fabrieken moeten komen kijken, op de straat. Hoe zouden zij kunnen weten wat het is om de 25ste van de maand nog 20 euro op zak te hebben en te moeten kiezen tussen eten kopen, benzine in de auto doen of naar de dokter gaan? En ik heb het hier over mensen die werken. Ik heb het dan nog niet over de werklozen.

Hoe waren de reacties in je omgeving toen u aankondigde dat u op de lijst van de PVDA gaat staan?

Frédéric Gillot. Ik heb aan een honderdtal vrienden individueel hun mening gevraagd. Ze waren unaniem in de wolken. Hun enige vrees was meer persoonlijk: “Fredo het is nu al dertig jaar dat je strijdt, zou je er niet eens van profiteren en gaan vissen?” Maar ik heb de luxe om het maatschappijmodel te kunnen kiezen waar ik kan achter staan. Ik heb dus besloten de strijd verder te zetten. Vissen, dat zal voor later zijn. (lacht)

Op maandag het Generatiepact verdedigen binnen de socialistische structuur en op dinsdag met het ABVV betogen tegen datzelfde Generatiepact. Op een bepaald moment is dat niet meer houdbaar

U komt op bij de regionale verkiezingen. Jean-Claude Marcourt, minister van Werk die het dossier ArcelorMittal beheerde, wordt lijsttrekker voor de PS. Dat zijn dus twee visie over de staal die tegenover elkaar staan...

Frédéric Gillot. Ik denk dat de PS schrik heeft voor de confrontatie van die twee visies. Ik ken het dossier en ik weet waarover onderhandeld is wat betreft het industrieel of het sociaal plan. Ik weet wat geen steek houdt, want ik heb me heel wat jaren in dat dossier verdiept. Er is dus de visie van de politieke wereld, die vinden dat ze goed werk verricht hebben. 

En dan is er de onze, en de mijne, die van binnenuit komt, die antwoordt dat de staal doodgemaakt is, dat men de kennis die we in Luik hadden, heeft laten verloren gaan, en dat, in een structurerende sector voor de economie. Wat ik zie, is dat er voor mijn kinderen en veel andere jongeren, werkplaatsen voor morgen verloren zijn. Men kan niet enkel leven van een diensteneconomie. Als alle industriële werkgelegenheid verloren gaat, dan kan de maatschappij niet functioneren. De staalnijverheid is aan het structureren: hoeveel onderaannemers zullen vallen? En voor degenen die daar hun werk verliezen, is er geen sociaal plan. Zij vertrekken met helemaal niets en worden aan de deur gezet als afval.

U sprak over een breuk met de PS. Wat is er gebeurd?

Frédéric Gillot. Ik zat in een schizofrene positie. Op maandag moest ik het Generatiepact verdedigen binnen de socialistische structuur en op dinsdag ging ik met het ABVV betogen tegen dat zelfde Generatiepact. Op een bepaald moment is dat niet meer houdbaar.

En bovendien zijn er alle besparingsmaatregelen die werden ingevoerd met -op zijn minst- de medeplichtigheid van de socialistische partij op alle niveaus: de geschenken aan de bedrijven, de ontrafeling van de index, de aanvallen tegen de koopkracht, de besnoeiingen in het onderwijs, de openbare diensten... Ik kon niet passief blijven. Mijn partner werkt bij de NMBS. Voordien was het Paul Magnette die verantwoordelijk was voor de sector. Nu is het Jean-Pascale Labille. Met veel show worden honderd mensen aangeworven, maar er zijn duizend gepensioneerden en bruggepensioneerden die niet vervangen worden. 

Vandaag wordt eenvoudigweg de concurrentie tussen de werknemers onderling georganiseerd, onder andere door de PS. Plots heb ik besloten aan te sluiten bij de PVDA. En ik heb geen spijt van mijn keuze. De PS in de regering heeft de notionele interesten gestemd. Daardoor betaal ik meer belastingen dan Mittal... Vind je dat normaal? De PS heeft de degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen gestemd en de uitsluiting van 55.000 werklozen tussen nu en 2015. En tezelfdertijd, worden de banken en de multinationals nog steeds niet belast...

Tegen deze concurrentie moeten we de solidariteit organiseren, de samenwerking. De werknemers van de staal in Luik hebben meer dan eens betoogd met de kameraden van Ford Genk

Wat zullen uw prioriteiten zijn bij de regionale verkiezingen?

Frédéric Gillot. Stoppen met de regio's tegen elkaar te doen concurreren. Concreet komt die politiek erop neer de arbeiders in de ateliers tegen elkaar op te zetten.

Want zij zijn het die hun werkomstandigheden, hun levensomstandigheden meer en meer zien achteruit gaan. Ik hoor dat de Franse president François Hollande een relanceplan op poten zet in Frankrijk. De Staten werken relanceplannen uit, de Gewesten evenzeer: Vlaanderen heeft zijn Viaplan, Wallonië het Marshallplan. 

Tegen deze concurrentie moeten we de solidariteit organiseren, de samenwerking. De werknemers van de staal in Luik hebben meer dan eens betoogd met de kameraden van Ford Genk. Die solidariteit, die kunnen we organiseren. Maar men moet het natuurlijk willen. Maar, vooral, moeten de Gewesten hun rol spelen om de werkgelegenheid te verdedigen en nieuwe te scheppen. Ik denk meer bepaald aan een openbaar staalbedrijf.

Ook op gemeentelijk vlak zijn er besparingen. Hoe bekijkt u dat?

Frédéric Gillot. Die zijn het meest concreet. In de Luikse regio zijn er veel gemeenten die personeel afdanken. Sommige ontslaan, andere vervangen degenen die vertrekken niet, maar het zijn altijd verloren arbeidsplaatsen. Het is de openbare dienst die wordt geraakt, de dienstverlening aan de mensen, ons dagelijks leven dus. Dat raakt mij net als iedereen.

Symptomatisch is dat ze geen andere recepten kennen dan besparen. Bovendien, met de jacht op de werklozen die op federaal niveau wordt georganiseerd, zullen al die werknemers zonder werk die van de dop gaan gesmeten worden ten laste komen van het OCMW, dat door de gemeentes wordt gefinancierd. De impact zal algemeen zijn.

Wat mij interesseert, is de werkende mensen vertegenwoordigen. Die van Luik, die van Caterpillar in Charleroi of elders in Wallonië. En zelfs als ik kan de werknemers van Ford in Genk.

U bent Luikenaar. Als volksvertegenwoordiger gaat u Luik vertegenwoordigen of heel Wallonië?

Frédéric Gillot. Als ik verkozen word, zal het in Luik zijn, maar wat mij interesseert, is de werkende mensen vertegenwoordigen. Die van Luik, die van Caterpillar in Charleroi of elders in Wallonië. En zelfs als ik kan de werknemers van Ford in Genk. Maar, goed, op dat niveau zal het eerder Raoul zijn die de woordvoerder wordt van alle werkende mensen! (lacht)

Ik ben, op persoonlijk initiatief, op solidariteitsbezoek geweest bij de stakingspiketten in het Franse Florange, onlangs ook in Duitsland, in Tessenderlo en Genk. Ik laat mij niet beperken door grenzen, de situatie van de werkende bevolking is overal dezelfde. De grenzen zijn artificieel, maar de klassen zijn universeel.

Commentaar toevoegen