De parlementen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en van het Waalse Gewest gaan nog voor kerst het Europese Begrotingspact goedkeuren. Het debat daarover is op een drafje afgehandeld. In het federale en het Vlaams Parlement is het net zo verlopen. (Beeld Solidair, Salim Hellalet)

Gekrakeel en eensgezindheid

David Pestieau

Over niks gaan ze nog akkoord, de partijen aan de macht. Bankenwet, jachtvliegtuigen, fiscale hervorming: over alles liggen ze overhoop. De kiesstrijd is vroeg losgebarsten, ’t is waar. Maar achter die verbale wrijvingen waarbij ieder zich profileert, schuilen ook daden.

Zo gaan de parlementen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en van het Waalse Gewest nog voor kerst het Europese Begrotingspact goedkeuren. Het debat daarover is op een drafje afgehandeld. In het federale en het Vlaams Parlement is het net zo verlopen. Het is de nieuwe gulden regel van de politieke klasse: geen open debat over de fundamentele zaken. Nochtans beitelt dat Pact de besparingspolitiek in steen, het geeft de Europese Commissie een nog forsere greep op de sociale politiek van de lidstaten.

In het Waalse en het Brusselse Gewest beweren de Olijfboomcoalities (met de groenen) dat ze de draagwijdte van het Pact hebben omgebogen. Lees je de 14 bladzijden over de motieven voor het pact die ter stemming voorliggen, dan zou je haast gaan geloven dat die Europese besparingspolitiek in vraag wordt gesteld. Maar helaas, wat gaat gestemd worden is goed en wel het aanvaarden van het Pact met al zijn dwangregels. En met alle schade van dien, zoals overal in Europa te zien is, ook bij ons. Na de verkiezingen, gaan al die partijen ons komen vertellen dat besparen onvermijdelijk is, de loonconcurrentie verplicht en de liberalisering onontkoombaar… want dat “Europa” het eist. Dan zullen alle beloftes vergeten zijn.

Het is de nieuwe gulden regel van de politieke klasse: geen open debat over de fundamentele zaken

Intussen onderhandelt de Europese Commissie discreet met de Verenigde Staten over een vrijhandelsakkoord tussen de twee kanten van de Atlantische Oceaan. Dat Transatlantisch Verdrag moet in 2015 van kracht worden. Het gaat er vooral om de regelgeving van de twee economische blokken op elkaar af te stemmen: naar beneden toe. En wetten die de rechten van werknemers en consumenten nog wat beschermen, te schrappen. Voor dat verdrag heeft de Europese Commissie, net zoals bij het Begrotingspact, haar houding bepaald onder directe invloed van de grote multinationals: van de 130 voorbereidende vergaderingen om de Europese positie vast te leggen, werden er 119 gehouden samen met de multinationals1. Het Verdrag zou tot een economische NAVO kunnen leiden, om de economische oorlog te voeren tegen de ontwikkelingslanden en de opkomende landen.

Ook hier blijven onze gekozenen doof, zien ze de bevolking niet staan, veroordelen ze de geheimhouding rond de onderhandelingen niet. Zullen ze ons, net als bij het Begrotingspact, komen zeggen: “Niks aan te doen”?

Deze eensgezindheid van de politici, dat fatalisme, moeten we breken. En die breuk begint met parlementsleden links van sp.a en Groen. Een krachtig links om een echte oppositiestem te laten horen. Een stem om een brug te slaan met het verzet in de straat, dat in de komende maanden zal aanzwellen. Dat is alvast onze eerste wens voor het nieuwe jaar. In naam van de redactie wens ik u dat het goed en… solidair wordt.

1 http://corporateeurope.org/trade/2013/09/european-commission-preparing-eu-us-trade-talks-119-meetings-industry-lobbyists  

Commentaar toevoegen