Foto Solidair, Dieter Boone

“In het tijdperk van Amazon zijn vakbonden uiteraard nodig”

Jos D’Haese, woordvoerder van PVDA Antwerpen, gaf in “ons recht”, ledenblad van LBC-NVK, zijn visie op de vakbonden.

“Als ik denk aan de vakbonden, dan droom ik weg naar 2014, het jaar waarin de verschillende vakbonden samen de regering-Michel bijna op de knieën dwongen. Ik heb in die hete herfst bij elke actie solidariteitsbezoeken uitgevoerd en was verbaasd van de strijdvaardigheid van de mensen.”
“Zelf heb ik de vakbond al vaak nodig gehad. Toen ik 6 jaar was, om niet in de mijnen te moeten gaan werken. Toen ik 12 was, om naar de middelbare school te kunnen gaan. Toen ik 18 was, om te kunnen stemmen. Allemaal sleutelmomenten die zonder de vakbond niet mogelijk waren geweest. We leven in het tijdperk van Amazon, waarin Jeff Bezos amper 9 seconden nodig heeft om even snel het loon van zijn werknemers te verdienen, van Ryanair waar de meest elementaire arbeidsvoorwaarden geschonden worden, en van Deliveroo dat teruggrijpt naar het stukloon uit de 19de eeuw. Dan moet ik er toch geen tekening meer bij maken dat de vakbond uitermate hard nodig is om de rechten van werknemers te verdedigen tegenover zij die altijd maar meer willen.”

“Toen de werknemers van de winkelketen Lidl staakten, zag ik hoe jongeren die de vakbond tot voor kort niet eens bij naam konden noemen, aan het stakerspiket een lidkaart namen. Omdat de vakbondsmilitanten sàmen met hen opkwamen voor hun rechten. Dat is de manier waarop de vakbond de harten van zowel jongeren als ouderen kan veroveren. Maar de vakbond moet ook zeker de jongeren aanspreken en bereiken wanneer ze nog samen op school zitten en vooraleer ze de arbeidsmarkt opgaan en vaak worden herleid tot individuen in hun eigen werkkader.”

“Een mogelijk punt van kritiek is dat het voor mensen dikwijls niet helemaal duidelijk is waarom de vakbond precies actie aan het voeren is. De vakbond is in de eerste plaats sterk in mensenwerk. Communiceren over al dat engagement en acties kan zeker nog beter.”

Commentaar toevoegen

Reacties

Wat onze groot- en overgrootouders voor gevochten hebben, samen en onder leiding van de vakbonden zijn de jongeren al lang vergeten. Arbeiders hadden vroeger GEEN wettelijk minimumloon. Als er weinig werk was en veel beschikbare arbeiders, dan verdiende je het zout op de patatten niet. Verlofdagen ?? Wat is dat ? Er zijn inderdaad tijden geweest dat door de industrialisatie de mensen elke week van het jaar gingen werken. En dan ook nog 6 dagen van de 7. Dus al goed dat wij Katholieken waren want dan was de werkmens toch de zondag thuis, want hij moest naar de mis ! Stakingsrecht was er ook niet. Als je tegenslag had, moest je de dag na de staking niet meer langskomen... je was immers ontslagen !! Betaald verlof ? Dat heeft ook aardig wat stakerszweet gekost om zover te geraken. En als je vroeger ziek werd, dan kon je wel thuis blijven en in bed liggen, maar dan hadden je vrouw de kindjes ook geen eten. Dus een paar weken thuis zitten met een zware verkoudheid of zo : VERGEET dat maar. De vakbonden waren nodig en ze zullen steeds NODIG BLIJVEN. Alleen vind ik dat hun stakingen nu eigenlijk niet hard genoeg zijn. Een snipperdag links, dan rechts, enz.. Ik weet niet of je de firma daarmee op zijn knieën krijgt. Ook al hadden ze vroeger geen stakingsvergoeding, de werkmensen hielden het soms weken lang vol, tot ze uiteindelijk kregen wat ze vroegen, of toch grotendeels. Nu wordt er soms gestaakt voor een habbekrats. En als ze daar dan 20 % van krijgen, dan hervatten ze het werk al. Een truc van de werkgevers is ook iets anders te geven dan wat de arbeiders vragen. Bij voorbeeld : ze vragen loonsverhoging, en in de plaats krijgen ze dan een paar extra dagen verlof per jaar in de plaats. Haha, de werknemers gelukkig. Maar eigenlijk hebben ze in hun eigen vel gesneden. Want voor die paar extra dagen, wordt er geen extra personeel aangenomen. Dat betekent extra werkdruk om alles toch gedaan te krijgen op een kortere tijd..... Ja, die grote bonzen van de Multinationals weten wel hoe ze ons klein krijgen. Er moet een betere samenwerking komen tussen vakbonden en hun achterban. En geen stakingen ontbinden zo lang de werkmensen niet krijgen wat ze effektief gevraagd hebben. Vakbonden moeten onder elkaar OOK meer samenwerken. Hoe dikwijls hoor je niet dat X en Y staken, maar dat Z er niet aan mee doet. Hebben die dan rijkere, meer betaalde leden dan die andere 2. Als ze niet allemaal tegelijk staken geeft dat een sterk signaal. Wanneer er eentje NIET meedoet, heeft die staking sowieso al minder effect.