Historische avond in Luik: “De partij van de menselijke warmte komt in het Parlement”

auteur: 

Lizz Printz

“Een stem voor PTB-go! is niet bedoeld om daarna op je lauweren te gaan rusten. Wij zullen ervoor zorgen dat de linkse wind door de parlementen waait.” Met deze woorden maakt een trotse Raoul Hedebouw het resultaat bekend: twee Luikse volksvertegenwoordigers in het gewestelijke en het federale parlement. In een zaal vol enthousiaste militante medewerkers met duizenden herinneringen in het hoofd aan de voorbije campagne en nog tonnen energie op overschot voor deze “strijd die pas is begonnen”.

Eerst dat wachten. Gelaatsuitdrukkingen die afwisselend enthousiasme, hoop en angst uitstralen. Gespannen verwachtingen voor de resultaten van Luik, maar ook van Henegouwen, Brussel en Vlaanderen. Al zeer vroeg rollen de eerste uitslagen binnen. Enorme fierheid overvalt de talrijke militanten, die 25ste mei verzameld in de zaal van Caserne Fonck in Luik.

Damien Robert, voorzitter van de PVDA in de provincie Luik, neemt het woord: “De resultaten in ons kiesarrondissement wijzen op scores van meer dan 10%. We zitten in de running om de derde partij te worden in het arrondissement. In het kanton Luik halen we 11%. In Herstal, ook al zijn nog niet alle resultaten binnen, gaat het in de richting van de 20% en in Seraing naar de 17%. Saint-Nicolas 11%. Grace-Hollogne 12%. Fléron en Bassenge 8,5%. De partij groeit, de partij is ingeplant, de partij wordt sterker. Dat belooft veel goeds voor wat er nog gaat komen.”

En dat klopt. In de zaal zien we mannen en vrouwen van alle leeftijden, uit alle lagen van de bevolking, uit zowat alle wijken van Luik. Soms helemaal van de andere kant van de provincie kwamen ze hierheen om erbij te zijn, om samen de verkiezingsuitslagen te volgen.

Op de markten, de universiteiten en in de fabrieken

Robin Bruyère, derde op de lijst voor het Waalse gewest: “Ik kreeg vandaag tientallen sms’jes, allemaal mensen die trots waren dat ze voor PTB-go! hadden gestemd. Van mijn peter, over buren en de bakker op de hoek, tot de beste vriendin van mijn moeder, oude schoolvrienden en klasgenoten van nu: door al die aanmoedigingen weten we dat onze strijd voor een betere toekomst de moeite loont, voor een sociale toekomst.”

Elke dag tijdens deze kiescampagne ging Julien met de kiezers praten op de wekelijkse markt, op rommelmarkten en andere evenementen. “Er waren soms ook andere partijen die hun foldertjes wilden uitdelen, maar bij ons ging het anders, de mensen kwamen ons zelf de foldertjes uit de handen pakken.”

Murielle is dokter in een groepspraktijk van de PVDA, van Geneeskunde Van Het Volk. Ook zij getuigt van diezelfde geestdrift: “Patiënten kwamen steeds meer niet voor een raadpleging, maar voor iets anders: ze kwamen vragen hoe ze een handje konden toesteken, hoe ze lid konden worden van de partij.”

Zelfde geluiden van op de studentencampus van de universiteit van Luik. Julie vertelt dat “dankzij Comac, de jongerenbeweging van de PVDA, er veel opener gediscussieerd wordt op de campus. Jullie voeren strijd op het terrein, zoals de PVDA, en jullie zijn er als er betogingen zijn om te protesteren tegen onrechtvaardige maatregelen die de universiteit treffen.”

En in de fabrieken? Kandidaten kunnen zich daar niet op dezelfde manier voorstellen als op een markt bijvoorbeeld. Hoe pak je het dan aan om de PVDA bekend te maken? Gino legt uit dat je dat vooral doet via gesprekken van man tot man. “Natuurlijk voel je wel, sinds de gemeenteraadsverkiezingen, dat er een nieuwe wind waait door de Luikse regio, dat er een dynamiek op gang gekomen is. Het feit dat Raoul op de televisie kwam, heeft daar ook veel aan gedaan. En vooral dat optreden op RTBF op die donderdag, waar hij erin slaagde kalm te blijven terwijl de vragen en opmerkingen van de journalisten toch bepaald agressief waren. Maar om terug te komen op de gesprekken, we zetten het discours van rechts tegenover dat van links voor allerlei onderwerpen die de mensen boos maken: de jacht op de werklozen, het bevriezen van de lonen. En om het plaatje volledig te maken, vergeet ook niet dat Raoul en Fred Gillot zelf aan de poort van de fabriek pamfletten zijn komen uitdelen. We zijn uiteindelijk zeker dat 200 collega’s van de 500 vandaag voor de PVDA gestemd hebben. En een PVDA volksvertegenwoordiger in het parlement, reken maar dat zoiets een verschil maakt. Hij zal de stem van de werkende mensen binnenbrengen in de debatten. Een stem die we niet gehoord hebben in alle debatten over de sluiting van Arcelor of van Ford Genk.”

De PVDA, iets heel anders als partij

Keren we even een paar maanden terug. Wekenlang liet de PVDA militanten overal in het land meer dan 40.000 enquêtes invullen, om te weten wat de Belgen van hun voorstellen vonden. “Op die manier leerden we hun mening kennen en kwamen we in contact met heel wat mensen. Meer dan 250 mensen die in Luik het vragenformulier invulden, namen ook op een of andere manier een engagement op om samen met ons actief te zijn in de kiescampagne. Ze hielpen bijvoorbeeld bij de verspreiding van de 400.000 folders die we in deze campagne in onze provincie hebben uitgedeeld. 250 mensen gaven aan dat ze lid wilde worden van de PVDA.”

De PVDA kan rekenen op enorme middelen… aan mankracht. “De PVDA, dat is de partij van de menselijke warmte”, stelde Damien Robert en hij maakte er meteen gebruik van om alle vrijwilligers te bedanken. “Zonder al die medewerkers zou deze overwinning niet mogelijk zijn geweest. De mensen die affiches gingen plakken op de verkiezingsborden, die een affiche voor hun raam hingen, de mensen die duizenden telefoontjes deden, de ploegen op de secretariaten, al die vrijwillige helpers bij de verschillende avonden en etentjes, de mensen die de markten deden, de fabriekspoorten, de rommelmarkten, de dertig jongeren die onze folders zijn gaan uitdelen aan de sorteercentra van de post en bij de grootwarenhuizen, de mensen die een bord hebben neergepoot in hun voortuin, al diegenen die geld hebben gegeven om deze campagne te financieren, de vele mensen die in hun atelier, in de bedrijven, op kantoor, overal op hun werkplaats een per een de mensen, hun collega’s hebben overtuigd om te stemmen voor solidariteit.”

Het was uiteindelijk Raoul Hedebouw die officieel de resultaten van PTB-go! kwam aankondigen. Hij maakte daarvan gebruik om nog eens opnieuw te benadrukken wat de partij eerder al had gesteld: “Onze gekozenen blijven gewoon verder leven aan een arbeidersloon. Als je niet leeft zoals je denkt, dan begin je te denken zoals je leeft.” Vol trots kondigde hij ook de verkiezing aan van Frédéric Gillot in het Waals parlement: “Niet alleen stuurt onze partij nu afgevaardigden naar de parlementen, maar bovendien nog niet om het even wie. We wilden een sterk signaal geven, dat de PVDA de partij is van de werkende mensen. Niet zomaar wat woorden, maar ook in daden. Wij zijn een partij van emancipatie en ontvoogding. We hebben als partij de stellige overtuiging dat de arbeidersbeweging opnieuw vertrouwen moet krijgen in zichzelf. Zij schrijft de geschiedenis. Ik ben dan ook bijzonder fier dat ik jullie kan melden dat PTB-go! met veel plezier een arbeider naar het parlement stuurt, een staalarbeider uit het Luikse staalbekken.”

“Wat een emotie!” Dat zijn de eerste woorden van Frédéric Gillot als hij het podium betreedt na de aankondiging van zijn verkiezing. En meteen volgen woorden van dank voor al zijn kameraden, staalarbeiders, die hem in zijn campagne in zulke moeilijke omstandigheden hebben gesteund. “Ik kan nu geen lange toespraak houden, want ik moet meteen vertrekken naar het Waals parlement in Namen voor een interview. En dit keer, kameraden, gaan ze ons binnenlaten! Dit keer gaan ze ons niet kunnen terugdringen, zoals de laatste keer, met hun waterkanonnen…” En door de hele zaal die ene uitroep: “Tous ensemble! Tous ensemble!” Wat je noemt, emotie.

Volgende afspraken

“Ik maak een afspraak met u, kameraden, voor de volgende keer. Op straat. In de bedrijven. In de sociale strijd. Dat hebben we altijd gedaan en dat zullen we altijd blijven doen!” besluit Frédéric Gillot.

Damien Robert nodigde de militanten ook uit voor 19 en 20 september, op ManiFiesta. “De N-VA stijgt. De partij van de verdeeldheid; die de sociale zekerheid wil afbreken; die beweert dat een Vlaamse werknemer niet dezelfde belangen heeft als een Waalse werknemer. Dat klopt langs geen kanten. Je betaalt in Vlaanderen precies evenveel voor een brood als in Wallonië. Ik nodig u allemaal uit om op 19 en 20 september deel te nemen aan ManiFiesta, het feest van de solidariteit. Want er is maar een remedie tegen de antisociale maatregelen en dat is solidariteit.”

Lees hier de volledige toespraak van Raoul Hedebouw

Commentaar toevoegen

Reacties

Bij deze een welgemeende proficiat aan de pvda en dan vooral aan de ptb in Wallonië. Helaas heeft pvda het in Vlaanderen net niet gehaald. Het was nochtans de droom van vele vakbondsmensen. Misschien moet links zich op termijn gaan beraden over hoe zij als één sterk blok naar voor kunnen komen.
Blij dat ik voor jullie gestemd heb, maar ook gebust en op de markt gaan flyeren. Voor de federale verkiezingen in Bonheiden 2,86 %, vanuit het niets. Volgende keer het dubbele ! Trés heureux pour nos camerades en Wallonië ! Je suis très fiere de vous ! En avant pour le peuple ! Le début d'un vent chaleureux et avec confiance pour l'avenir, malgré le NVA !