Het zou een valstrik zijn De Wever toe te laten ons naar zijn corebusiness van de splitsing te loodsen. Peter Mertens: “In plaats van opzij te stampen naar de Waalse of Brusselse bevolking is het nodig dat we de krachten bundelen en ons naar de echte machten richten.” (Foto Solidair, Kamiel Kelders)

Inhoud a.u.b.

David Pestieau

Een koninklijke toespraak, een oneliner over confederalisme, een uitlating van de eerste minister en hop, media en politici hebben het nog over één man: Bart De Wever. Volgde een surrealistische discussie over de vorm: of je wel het recht hebt de N-VA te kritiseren, of je er wel goed aan doet erover te spreken.

Het zou een valstrik zijn De Wever toe te laten ons naar zijn corebusiness van de splitsing te loodsen. PVDA-voorzitter Peter Mertens zei het zondag 6 januari al op Radio 1: “Het land in twee of drie stukken scheuren en bevolkingsgroepen in volle crisis tegen elkaar opzetten is een heel slecht idee. Er is nu net nood aan meer solidariteit. In plaats van opzij te stampen naar de Waalse of Brusselse bevolking is het nodig dat we de krachten bundelen en ons naar de echte machten richten.”

Zo werkt de PVDA op het terrein, als het gaat over koopkracht, belastingen, energie of woonkost: alternatieve voorstellen doen tegenover de crisis en de verantwoordelijken aanwijzen.

Het confederalisme à la N-VA is wel degelijk separatisme

Wouter Beke (CD&V) en Gwendolyn Rutten (Open Vld) willen het debat verplaatsen naar het sociaaleconomische maar zeker niet om de verantwoordelijken aan te pakken. Ze weten niet veel anders voor te stellen dan wat de Europese Commissie vertelt over besparingen, loonstop en flexibiliteit.

Maar het politieke project van De Wever kan ook niet onbeantwoord blijven. Enkele waarheden moeten worden gezegd. De weg die hij wil gaan, is een versnelde versie van het Europa van de concurrentie en ongelijkheid. De weg van het nationalistische egoïsme: “In materie achteruitgaan raakt ons als Europeaan in de essentie. Niemand wil dat maar het zal toch moeten. Als dat niet kan, is het voorbij. Dan springt de boel. Dan spreekt men over een euro met twee treinen: de N-euro voor het noorden en de Z-euro voor het zuiden. Vraag is op welke trein wij zullen zitten. De grens tussen die twee treinen loopt dwars door ons land. Daar zie ik de vervlechting tussen het Vlaamse en Europese perspectief.”1

Hier zegt De Wever, zoals Voka, dat de levensstandaard in Europa achteruit moet, dat de bevolking de crisis moet betalen. Zoniet zal de Unie in twee breken. De toekomstige Vlaamse natie moet dan aan de Duitse locomotief (de N-euro) aanhaken, dat rijke land met miljoenen armen. En de bevolking van het zuiden van ons land in de steek laten, en die van de hele zuidzone, van Frankrijk tot Griekenland.

Het confederalisme à la N-VA is wel degelijk separatisme. Maar dat willen de meeste mensen, ook Vlamingen, niet. N-VA-fractieleider Jan Jambon: “Alleen een handvol onderwerpen die vroeg of laat naar het Europese niveau overgeheveld worden, blijven federaal. Defensie bijvoorbeeld.”2 En Buitenlandse Zaken? Nee, “Vlaanderen moet een eigen diplomatie hebben”. Ook sociale zekerheid en belastingen worden Vlaams. De centrale staat? Een lege schelp met een spookvlag, een leger en, wie weet, een interregionaal overlegcomité voor Brussel. Voor die prijs wil Pieter De Crem wel premier worden van het confederale België.

1 De Morgen, 7 juli 2012. 
2 Le Vif, 23 augustus 2012

Commentaar toevoegen