Foto Solidair, Dieter Boone

“Ja, wij zijn zo ongewoon gewoon dat wij speciaal zijn”

auteur: 

Peter Mertens

ManiFiesta 2016 was een overweldigend succes. Tijdens het Centraal Moment stapte PVDA-voorzitter Peter Mertens dan ook tevreden en voldaan op het podium. Hij sprak het talrijke publiek toe met een boodschap van hoop, eenheid en strijdvaardigheid. Lees hier zijn toespraak.

Beste vrienden, kameraden,

Vorige week organiseerde de N-VA een grote ledendag. Helemaal uitverkocht: 13.000 mensen.
Nu ja, uitverkocht. Iedereen mocht zo goed als gratis binnen en alle werk werd uitbesteed. Aan onderbetaalde jobstudenten en aan de commercie van Studio 100.
Bart De Wever was er ook. Tussen de grote Maya De Bij-show en het gratis optreden van K3 had hij een boodschap voor ons land.
Een boodschap van angst én een boodschap van verdeeldheid. Ja, te midden van Plopsaland riep de commercieelste partij van het land vorige week ei zo na de noodtoestand uit.

Wij zijn hier op ManiFiesta, dit weekend, met 19.000 mensen samen. 19.000 mensen die zélf hun ticket hebben betaald. 19.000 mensen uit alle windstreken en in vele talen, vrijzinnigen en gelovigen, mensen van bij de Zenne, de Dijle, de Demer, de Durme, de Samber, de Maas, de Lesse, de Semois en de Schelde. 19.000 mensen die een boodschap brengen van eenheid en van hoop, in plaats van angst en verdeeldheid. 19.000 mensen, op het mooiste festival van het land, waar al het werk gebeurt door meer dan 1.400 vrijwilligers.

Aan al die opbouwers, stewards, barvrouwen, barmannen en andere helpende handen: een welgemeende dank u wel. Merci ManiFiesta!

Zijn wij te gevoelig of is deze wereld ongevoelig?

19.000 mensen op het mooiste festival van het land, waar al het werk gebeurt door meer dan 1.400 vrijwilligers

Vrienden,

Je kon deze zomer geen krant openslaan, of je struikelde over de burkini. Wie heeft er hier in Bredene al een burkini gezien? Ze zijn moeilijker te spotten dan een Pokémon, maar voor een deel van onze regering is het klaarblijkelijk wél een topprioriteit.

En terwijl de regering grote debatten wijdt aan badpakken, wordt er gezwegen over Jordy.

Jordy was negentien jaar. Hij stierf twee weken geleden in een tentje op een camping in Gent.
Gestorven van honger en ontbering, opgegeven door de officiële instanties, een ‘lastig dossier’.
"Te gevoelig voor deze harde wereld", zo zei iemand. Was Jordy te gevoelig, of is deze wereld ongevoelig?

Ja, zijn wij te gevoelig, of is deze wereld ongevoelig?

Zijn wij te gevoelig als we spreken over de situatie in de rusthuizen? Drie euro per dag, dat is de prijs die sommige rusthuizen besteden aan maaltijden voor onze bejaarde ouders en grootouders. Drie euro! Niet voor één maaltijd, maar voor drie maaltijden per dag. Drie euro! Dat is de prijs van twee blikken kattenvoer in de Colruyt.

Zijn wij te gevoelig als wij spreken over de wachtlijsten voor autistische kinderen?
Over Françoise bijvoorbeeld, de mama van Pieter, die geen plaats vindt voor haar kind en nu zelf klacht heeft ingediend bij de staat. In de Franstalige gemeenschap zijn er slechts 1.100 plaatsen voorzien voor 11.000 autistische kinderen. Slechts plaats voor één kind op tien.

Vrienden, hoe wij voor de Pieters zorgen, hoe wij voor de Jordy’s zorgen, hoe wij onze ouders en grootouders behandelen als ze noodgedwongen naar het rusthuis moeten, dat zegt véél over de samenlevingskeuze die de rechtse regeringen maken.

Als er in dit land een noodtoestand wordt uitgeroepen, dat het dan een sociale noodtoestand is

Wij doen hier een belofte.
Wij doen hier op ManiFiesta de belofte dat wij nooit zullen zwijgen.
Dat we dit niet laten passeren.
Dat wij onze ogen niet dichtdoen voor dit sociale onrecht.
Dat wij blijven strijden voor een samenleving waar de mensen eerst komen in plaats van percenten en dividenden.

Als er in dit land een noodtoestand wordt uitgeroepen, dat het dan een sociale noodtoestand is.

Dat het dan een noodtoestand is voor jongeren die nergens terecht kunnen, voor mensen die op wachtlijsten kamperen, voor kinderen die met een lege brooddoos naar school trekken, voor gezinnen die een betaalbare woning zoeken, en voor iedereen die van het kastje naar de muur wordt gestuurd.

Solidariteit met die van Caterpillar en de onderaannemingen

Wij zwijgen niet langer.

Wij zwijgen niet over Caterpillar dat een streep trekt door de toekomst van 6.000 gezinnen.

Niet omdat Caterpillar in Gosselies geen winst maakt. Niet omdat de installaties hopeloos verouderd zijn. Caterpillar maakt elk jaar namelijk miljarden euro winst, de vestiging in Gosselies is een paradepaardje en de fabriekshallen zijn hypermodern. Het lijkt wel Star Wars.

Giovanni, Sylvie, Youssef en al die anderen maken graafmachines of ultramoderne bulldozers, machines om te bouwen, machines om onze samenleving te verbeteren. Dag in dag uit maken zij de rijkdom.

Zij worden vandaag op straat gegooid door mensen die niets produceren. Door grote aandeelhouders die nooit genoeg hebben en steeds meer dividenden opeisen. Elk jaar meer winst, elk jaar meer dividend, elk jaar meer revolterend.

Dat is het kapitalisme, vrienden.

Wij zwijgen niet over Caterpillar dat een streep trekt door de toekomst van 6.000 gezinnen

Jarenlang profiteerde Caterpillar – en ik bedoel wel degelijk: profiteerde – van onze infrastructuur, van ons sociaal systeem, van onze afzetmarkt, van onze arbeidskrachten die in onze scholen werden opgeleid. En als het erop aankomt, trekt de CEO simpelweg de stekker uit. Geen inspraak, geen democratie, zelfs geen gesprek. De deur dicht.

Als wij geen druk zetten, als wij niet met grote sancties dreigen, als wij geen rijkdom in beslag nemen, dan komen die multinationals zelfs niet aan tafel om te praten. Wij geven niet op, kameraden: solidariteit met die van Caterpillar én met de onderaannemers.

Wij weigeren te zwijgen

In de verzekeringswereld gebeurt hetzelfde. Axa schrapt 650 banen, P&V 300 banen en straks zijn misschien Ethias en ING aan de beurt. Werknemers op straat en het geld naar de aandeelhouders. En donderdag opnieuw, bij Douwe Egberts in Grimbergen: 274 banen op de tocht.

Neen, wij weigeren te zwijgen.

Deze regering ontmantelt de samenleving, terwijl ze de rode loper uitrolt voor het grote geld.

Wat is er eigenlijk veranderd, sinds de bankencrisis?

BNP Paribas, je weet wel, de bank die wij gered hebben met ons belastinggeld, maakt opnieuw recordwinsten: 6,7 miljard euro. Meer winst dan ooit. En ondertussen schrappen ze jobs, en zeggen ze ons dat ze zelfs geen 0,11 procent meer willen geven op ons spaargeld. Ik voorspel het u, binnenkort ga je moeten betalen om je eigen geld op een rekening te mógen zetten.

De arrogantie kent geen grenzen. Het is hoog tijd om een nieuwe openbare bank op te zetten, een bank met staatsmonopolie. Een bank die haar klanten niet bedriegt maar beschermt. Een bank die degelijke hypothecaire leningen kan uitschrijven. Een bank die niet belegt in wapens, en niet medeplichtig is aan de bezetting van Palestina. Een bank die investeert in wetenschappelijk onderzoek op maat van de samenleving. Dat soort bank dus.

Meneer Michel: met uw maatregelen staat het land stil

Binnenkort ga je moeten betalen om je eigen geld op een rekening te mógen zetten

Beste vrienden, laat ons investeren in de samenleving, in plaats van alles van waarde kapot te besparen.

Dat we breken met het Europese begrotingsverdrag dat ons in een onmogelijk keurslijf dwingt.
Dat we stoppen met privatiseren en liberaliseren.
Dat we fiscale gunstregimes afschaffen zoals voor de meerwaarde op aandelen en de notionele interestaftrek.
Dat we een inventaris opmaken van het grote geld, een vermogenskadaster en dat we eindelijk die miljonairstaks invoeren waar onze samenleving recht op heeft.

Mijnheer Michel: uw maatregelen werken averechts. Het land staat stil, het geld rolt niet, en de speculatie groeit. Dat is uw keuze.

Wij willen ademen, wij willen nieuwe investeringen, wij willen het kapitaal activeren met een miljonairstaks. Dat is onze keuze. En wij gaan door.

Deze regering heeft het gesjoemel tot officiële staatsgodsdienst verheven 

De N-VA en de MR zijn aan de macht gekomen met de belofte grote kuis te houden tegen de achterkamerpolitiek.

En, hoever staan we, twee jaar later?

Vroeger gebeurde het affairisme in de achterkamertjes, in chique restaurants, en in de VIP-tenten van de paardenkoers. Nu gebeurt het open en bloot. Op de kabinetten. Ministers kennen geen enkele schaamte meer.

De nucleaire lobby loopt op het kabinet van energieminister Marghem zomaar binnen en buiten, as if they own the place. GDF Suez organiseert persconferenties en onze ministers mogen erbij staan.

De afkoopwet waarmee fraudeurs hun proces kunnen afkopen, is mee geschreven door zakenkantoor Eubelius. En weet je wie daar toen ook werkte? De huidige minister van Justitie Koen Geens.

De minister van Financiën, Johan Van Overtveldt, weigert de 942 miljoen euro onterechte subsidie voor multinationals terug te vragen. Europa heeft dat nochtans opgelegd. En wie helpt die multinationals? Het advocatenbureau Sintax, opgericht door de voormalige kabinetsmedewerker van de minister.

En dan heb ik het nog niet gehad over de immobiliënsector, over Gent, over Bergen, over Antwerpen of over Luik.

Deze regering heeft het gesjoemel tot officiële staatsgodsdienst verheven. Ons-kent-ons en wie-doet-ons-wat! Dat is en blijft onaanvaardbaar, kameraden.

Doen wat we zeggen, luisteren naar wat leeft, de mensen betrekken

Ze laten iedereen langer werken, behalve zichzelf. In april al hebben wij dat aangeklaagd. Ze beloofden toen dat ze hun pensioenstelsel zouden hervormen.

Als je niet aan verworven rechten wil komen, moet de pensioenleeftijd van 67 terug omlaag

Deze week kwam Siegfried Bracke met het resultaat.

In essentie verandert er niets. Charles Michel, Jan Jambon, Kris Peeters: ze mogen nog altijd op 55 jaar op pensioen. Voor meer dan 4.200 euro netto per maand. Ja, ze gaan iets doen aan de privileges. Later, na 2019. Niet vandaag. Niet voor zichzelf.

En weet je wat Bracke dan zegt? "We gaan niet aan de verworven rechten komen".

Niet aan de verworven rechten? En waarom geldt dat dan niet voor élke werknemer in ons land die zijn of haar carrière al begonnen was.

Als je niet aan de verworven rechten wil komen, mijnheer Bracke, dan moet je de pensioenleeftijd van 67 jaar opnieuw doen dalen voor iedereen.

Geef ons dan maar Ada Colau, de woonactiviste die burgemeester van Barcelona werd.
Zij voert een zerotolerantiebeleid tegen corruptie.

Zij maakte een einde aan de draaideur tussen politiek en bedrijfsleven.
En vooral: zij besliste haar eigen salaris met zestig procent te korten. Zij verdient als burgemeester vandaag 2.200 euro netto per maand, een bedrag waarvoor veel politici in ons land nog geen lezing willen geven.

Practice what you preach, zegt het spreekwoord.

Wel, wij doen wat we zeggen. Al onze mandatarissen, of ze nu in het parlement zitten of het partijbureau, zij blijven leven aan een doodgewoon, gemiddeld inkomen. Net zoals Ada Colau in Barcelona.

Weet je wat ze van Ada Colau zeggen? "Ze is zo gewoon, dat het speciaal is". Dat zeggen ze. Ongelooflijk toch: mensen zijn het niet meer gewoon dat er democratische en eerlijke politici zijn.

Wel, wij eisen die normaliteit op. Doen wat we zeggen, luisteren naar de samenleving, mensen betrekken.

Het is verdorie onze samenleving, een mensensamenleving.

Het maakt mij niet uit of mensen vroeger rechts of links hebben gestemd.
Het maakt niet uit welke religie ze aanhangen of niet, het maakt niet uit van welke afkomst ze zijn. Wij willen mensen betrekken bij de politiek.

Ongelooflijk toch: mensen zijn het niet meer gewoon dat er democratische en eerlijke politici zijn

Ik zag vorige week nog een ontroerende reportage op de RTBF over de groeiende populariteit van de PVDA. Ik zag onze partij, die dag in dag uit met de mensen bezig is. Ik zag de PVDA, die daar is waar andere partijen al lang niet meer zijn: in de volkswijken en op de werkvloer.

Daarom geven mensen ons hun vertrouwen.

Daarom stijgen wij in de laatste peilingen van twee naar tien zetels.

Daarom zijn wij in Wallonië de derde grootste partij in de peilingen, in Brussel de vijfde partij, en springen wij in Vlaanderen voor het eerst boven die drempel van vijf procent.

Een peiling is maar een peiling, kameraden, maar het signaal is duidelijk.

De PVDA groeit, en dat is goed nieuws.

Onrecht bestrijden we samen

Vrienden,

Verandering komt van onderuit,

Onrechtvaardigheid pak je samen aan, dat zit in ons DNA.
Wij blijven dus, samen met jullie, opkomen voor betaalbare huisvesting en veilige fietspaden, voor betaalbare vuilzakken en goed openbaar vervoer, tegen het geweld op vrouwen, voor leefbare pensioenen, voor de 30-urenweek en voor een zorg op mensenmaat.

Wij zijn volhouders.

“Het is een algemene trend”, schreef Knack vorige week, ”de politiek heeft de grootste moeite om volgehouden verzet van onderuit te counteren. Het begrip Turteltaks werd gemunt door de PVDA. Dat was tien jaar geleden nog ondenkbaar: de PVDA die een topminister ten val brengt.”
Voor ons moest de topminister niet vallen.
Voor ons moet de top-taks vallen.

Daarom trekken we dit najaar met ondertussen meer dan 19.000 mensen naar het Grondwettelijk Hof in Brussel.

Weg met de Turteltaks!

We zullen er zijn, we geven niet op

Daarom ook dat wij de televisietaks in Wallonië willen doen schrappen. Wij zetten hen onder druk. Wij weten dat ze er nu al over moeten discuteren in de Waalse regering in Namen, en wij laten niet af tot die taks verdwijnt.

We zullen altijd blijven wie we zijn: de partij van eerst de mensen, niet de dividenden

Maar de eerste afspraak is in Brussel: wanneer de regering twee jaar stilstand en achteruitgang viert, blazen wij verzamelen in Brussel op de grote vakbondsbetoging van 29 september.

En we zullen er ook zijn deze dinsdag 20 september op de grote samenkomst in onze hoofdstad om het TTIP en het CETA tegen te houden, de geheime vrijhandelsakkoorden die alle sociale verworvenheden bedreigen.

We zullen er zijn, zoals we vrijdag ook in Charleroi waren, omdat we volhouders zijn. Wij zijn onze kinderschoenen stilaan ontgroeid, we worden stilaan groter en sterker. Maar we zullen altijd blijven wie we zijn: de partij van eerst de mensen, niet de dividenden. Ja, wij zijn zo ongewoon gewoon, dat wij speciaal zijn.

Merci ManiFiesta!

 

Dit artikel komt uit het maandblad Solidair van oktober 2016Abonnement.