Kim De Witte (PVDA) na afdanking bij ADO Icarus: “Gehandicaptenzorg is geen supermarkt”

Het eerste collectief ontslag na de hervorming van de gehandicaptenzorg van Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) is een feit. De vzw ADO Icarus in Hasselt dankt 51 mensen af. Op een totaal van 271 werknemers. Dat is bijna één op de vijf werknemers. "Op een ogenblik dat er 14.000 mensen met een beperking op een wachtlijst staan, zal het aantal opvangplaatsen nog verder verminderen", hekelt Kim De Witte, voorzitter van PVDA Limburg.

Het collectief ontslag bij ADO Icarus is een rechtstreeks gevolg van de persoonsvolgende financiering van minister Vandeurzen. Dat zegt de directie. Het systeem van de persoonsvolgende financiering zag het licht op 1 januari 2017. Sindsdien krijgen zorgorganisaties geen geld meer van de overheid, maar gaat dat geld rechtstreeks naar de mensen met een beperking. Zij krijgen een ‘rugzakje’ waarmee ze zorg moeten kopen op de markt.

Dit is geen besparing, zegt Vandeurzen vandaag in de pers: “Het bedrag aan subsidies dat vorig jaar naar ADO Icarus ging, is sinds 1 januari 2017 exact verdeeld over de gebruikers van die voorziening.” 

“Maar daar knelt nu net het schoentje”, antwoordt Michelle Heijens, werknemer in de gehandicaptenzorg en medewerker bij PVDA Limburg. “Met hun rugzakje zullen de gehandicapten voortaan al hun zorg moeten financieren. Niet alleen de zorg in hun instelling, maar ook de gezinshulp om te gaan winkelen of de ondersteuning die ze krijgen bij een uitstap.”

Chaos en onzekerheid voor iedereen

Bovendien hebben niet alle mensen met een beperking hun zorgbudget al ontvangen. Zij die dat wel hebben ontvangen, weten niet hoeveel elke zorg juist kost. De zorginstellingen moeten dus met elk van de zorgvragers gaan samen zitten om een individuele overeenkomst te sluiten over de zorg die hij/zij wil en over het deel van zijn/haar rugzakje dat hij/zij daarvoor wil afgeven. Daar zal het personeelsbudget nog van afhangen. “Chaos en onzekerheid troef zowel bij de werknemers als bij de zorgvragers”, aldus Heijens. “De gehandicaptenzorg is een complexe aangelegenheid. Je kan niet verwachten dat de zorgvragers gaan shoppen zoals in een supermarkt.”

Minister Vandeurzen zegt vandaag dat deze hervorming niets te maken heeft met besparingen. Maar in het blad Sterk erkende de minister nog onlangs dat het hier wel degelijk gaat om een besparingsoperatie: "Wij doen nu al veel meer met minder middelen dan jaren geleden. Een vraaggestuurd beleid (er is vraag naar opvang, wij organiseren die) biedt geen perspectief. Dat zou totaal onbetaalbaar worden."

Zorg op maat of "red uzelf"?

Vandeurzen spreekt over zorg op maat. Maar hoe gaat hij het probleem van opvangplaatsen en kwaliteit aanpakken? Mensen met een beperking moeten nu de markt afschuimen om zorg te zoeken. Wachtlijsten? Die zijn niet langer een probleem van de overheid. Mensen moeten hun plan trekken met hun rugzakje. Helaas zal dat het gebrek aan opvangplaatsen niet oplossen. De minister wentelt de verantwoordelijkheid van de overheid af op de mensen met een beperking. Hij noemt dat ‘het probleem vermaatschappelijken’. In werkelijkheid is het de zorg overdragen aan de markt. 

"Het juiste motto van deze hervorming is niet 'zorg op maat' maar wel 'red uzelf'", zegt Kim De Witte. "Voor het personeel betekent deze hervorming ook meer onzekerheid. Welke zorginstelling gaat nog mensen vast in dienst nemen, als elk jaar opnieuw individuele overeenkomsten moeten gesloten worden met zorgvragers? Grotere flexibiliteit en meer personeelsverloop. Het zal de kwaliteit van de zorg alvast niet ten goede komen."

 

Commentaar toevoegen

Reacties

De persoonsvolgende financiêring zet duidelijk de deur open naar privatisering van de collectieve dienstverlening en voorzieningen. Het is dus meer dan enkel een besparing, maar ook een verkapte privatisering.
Het wordt er inderdaad niet eenvoudiger op voor mensen met een handicap of hun voogd. Naast de dagelijkse problemen eigen aan hun handicap krijgen deze mensen of hun voogd er nog eens een ingewikkelde administratieve rompslomp er bovenop, (m.a.w. trek uw plan). Privatisering en Amerikaanse toestanden wat betreft zorgverzekering daar gaan het naar toe.
De meeste ouders of voogden van mentaal gehandicapten die nu al in een voorziening verblijven, zullen kiezen voor het systeem van vouchers waarmee alles bij het oude blijft. Voorlopig toch want de instelling waar mijn zoon verblijft garandeert hiervoor "de minimumzorg tot eind 2017" zonder dat ergens omschreven wordt wat dat juist inhoudt, die minimumzorg. Hoe kunnen ze immers voor het "onderhandelen over de in te kopen zorg" kiezen als ze niet weten hoeveel die zorg kost en hoeveel de voorzieningen voorheen kregen hiervoor van de Vlaamse Overheid. Hieronder een brief die ik over deze materie schreef: "Ik ben moeder van een volwassen zwaar mentaal gehandicapte die in een voorziening verblijft. Het systeem van de Persoonsvolgende Financiëring "moest" op 1 januari 2017 in voege gaan. De betrokken personen "moesten" hun budget kennen in september 2016. Maar... tussen droom en daad... Niets staat op punt! Het budget werd iedereen pas meegedeeld op 5 januari 2017 dus 4 maanden te laat. De PVB is dus nog niet van toepassing. Maar wij als ouders mogen nu, in naam van onze kinderen, "zorg naar keuze" gaan "inkopen". Daar zijn verschillende mogelijkheden. 1. Ofwel kies je voor een systeem van vouchers. Dat wil zeggen dat het budget toch rechtstreeks naar de voorziening gaat die daarvoor "de verderzetting van de huidige zorg tot eind 2017" moet garanderen. 2. Ofwel kies je om het budget zelf te ontvangen en ga je met de voorziening "onderhandelen" over wat je voor je geld juist wil. 3. Ofwel zoek je een andere voorziening. Mogelijkheid 1: het gemakkelijkste en hetgeen dat de meeste ouders/voogden waarschijnlijk gaan doen, ook al garandeert de voorziening van mijn zoon hiervoor enkel "de minimum zorg" wat dat dan ook moge betekenen. Mogelijkheid 2 en 3: je gaat onderhandelen. Maar onderhandelen kan enkel iets opleveren als dit gebeurt tussen gelijkwaardige partijen. Hoe gelijkwaardig ben je als je weet dat er opvangtekort is? Als de voorziening jouw budget kent maar niemand, ook het VAPH niet, je kan zeggen wat zij voorheen voor je kind kregen en wat hier tegenover stond voor de voorziening. Als je alleen moet gaan onderhandelen tegenover verschillende vertegenwoordigers van de voorziening die je met getallen en wetten om de oren slaan waar je niets van afweet? Als je je wel kan laten bijstaan maar enkel door door de overheid erkende diensten en dan nog tegen extra betaling ook? En zelfs al zou je betere voorwaarden vinden elders, wie garandeert dat die zo blijven, en bovendien is je kind geen meubelstuk dat je naargelang de omstandigheden zo maar verplaatst. Zeker niet een autist als mijn zoon. En wat zou dit betekenen voor de voorzieningen als de mooie woorden van Vandeurzen klopten, en iedereen ging effectief onderhandelen "om zelf zorg in te kopen"? Voor de voorziening waar mijn zoon verblijft zou dat betekenen dat er minimum 300 keer onderhandelingen moesten worden gevoerd. Hoeveel personeelsuren gaat dat kosten? Op welk budget gaan die kosten komen? Bovendien:De voorzieningen gaan nu ook nog de zogenaamde woon- en leefkosten herberekenen. Die staan volledig buiten het PVB, dat enkel dient om de aan de handicap eigen zorgen te betalen. Deze kosten moet mijn zoon zelf betalen van het geld dat hij maandelijks krijgt van de federale overheid (dienst voor gehandicapten waar de informaticasystemen niet werken en al maanden geen telefoon of mail kan worden beantwoord) Wat de voorzieningen mogen aanrekenen voor woon- en leefkosten, wat ze in het verleden moesten aanbieden, wat ze nu moeten aanbieden, wat er juist valt onder "leef- en woonkosten"...Niemand bij het VAPH kan mij dat vertellen. Het staat de voorzieningen volledig vrij om hiermee te doen wat ze willen. Dus zonder over een glazen bol te beschikken durf ik er mijn, weliswaar gering, spaargeld op verwedden dat ook dat weeral duurder gaat worden. Dit was overigens al het geval op 1 januari 2015, toen het Flexibel Aanbod Meerderjarigen (FAM), met evenveel jubelkreten en mooie woorden vanwege Vandeurzen, in voege ging. Sinds toen moest mijn zoon voor woon-en leefkosten al tot 200 euro per maand meer betalen, een gering bedrag volgens een kabinetsmedewerker van Vandeurzen, die mij prompt blokkeerde op zijn Facebookpagina toen ik het waagde er daarover iets te schrijven. En wat als ik er niet meer ben? En wat met ouders die niets durven zeggen? Onze kinderen èn het verzorgend personeel van de voorzieningen gaan nu de dupe zijn. De eersten door meer te moeten betalen voor minder en de tweeden door jobverlies en zwaarder werk."
heel erg en mijnheer van deurzen beseft niet dat wij via intrim kantoren onze hulp moeten halen waar sommige bovenop de dienstecheques tot jaarlijks 150 euros vragen het budget dat we maandeliojks bekomen nu is schrijnend uw dienstencheques bedrag met dat budget aan kopen komt je niet eens mee toe,dan heb je nog maarde poetsdeinst aleeen over de vloer gehad en welke poestdienst om daar nog mar over te zwijgen een dienst die de invalide person in eigen woning in gevaar zone brengt zich in ene hoekje duwd metde salon zetel er tussen g eklemd en ze gaan buiten dan de ramen wassen en de invalide persoon zit vast tussen de salon zetel ende pc bureel zulke hulp moeten wij in kopen met dat budget, ze rammelen ermee gewoon met die dientencheques,een klein apartementje die men n ormaal in 6 uren zou moeten kunnen poetsen geraken ze niet eens erdoor in 8 uren ze komen nog tijd te kort koe melken heet zo iets en dat komt gewoon omdat we geen profesionele poetshulp in huis hebben,ik bent zat de emmer met zeepsop dat ze in me salon zetel plaatsen dan eentje die een emmer met water op mijn matras van bed plaatst met zulke hulp moeten wij het doen aub jo van deurzen ik wil niet zagen of klagen maar met zulke hulp zijn wij echter niks ze brengen ons leven zelfs in gevaar,maak of zet een speciale dienst op appart speciaal voor mensen met een fysieke handicap die ons handicap begrijpen waar we op kunen steunen niet komen poesten wanneer het hen past en te laat komen en extra bij betalen meer dan 1u30 minuten te laat komen hier is dit nog normaal zogezegt hen overslapen,wat zijn wij met zulke hulp in huis ze brengen ons gewoon in gevaar, de meeste kunnen niet omgaan met ons handicap,enige wat zulke diensten ons bied is personeel die graag met hujn iphone bezig zijn in plaatst van te poesten wij kunnen niet meer zelf poesten vanuit onze rolstoel mijn hulphond kan dit jammer genoeg niet ok al zou ze dit willen zou voor mij een oplossing zijn, er gaat iets moeten veranderen in mijn situatie pas hartoperatie ondergaan 2 longen die kapot zijn en me beide onderste ledematen verlamd,ik word niet geholpen ik sta al van 2010 op uw wachtlijstje ik heb nood ik roep NOOD AAN HULP AANGEPASTE HULP OF MOET IK ME LATEN OPNEMEN IN EEN HOME MISSCHIEN IS DIT DE oPLOSSING,onze regering denkt niet eens na en waarom niet omdat ze zelf geen handicap bezitten, stgrat een dienst op speciaal appart voor fysieke handicaps dat we van daaruit hulp bekomen ook in de thuis situatie