Vorig jaar zette Irina de stap naar een basisgroep, de groep 2060, genoemd naar het stukje Antwerpen rond het De Coninckplein. Ze ervaart de PVDA als integer, consequent, en super-geëngageerd. “Ik ben geen opportunisten tegengekomen en de ledengroep is divers, niet allemaal 50’ers in maatpak”, lacht ze.

Ledenportret Irina Meeusen: tussen tekenles en salsadansen naar actiegroep Antwerpen 2060

auteur: 

Els Roes


Engagement, een open blik op de wereld… Irina Meeusen heeft het allemaal wel met de paplepel binnengekregen, maar ze gaat toch vooral haar eigen, linkse weg. Deze vinnige 26-jarige is een kleindochter van Albert De Coninck, ja, de voorman van de Kommunistische Partij, brigadist in de Spaanse burgeroorlog – daarom ook ereburger van Spanje! – en antifascistische verzetsman. Haar grootmoeder organiseerde opvang voor Chileense vluchtelingen na de staatsgreep van Pinochet en stichtte het Zuiderpershuis, de linkse cultuurtempel in Antwerpen-Zuid. Ook toen Irina nog te jong was om het engagement van haar grootouders helemaal te begrijpen, dompelde die familiegeschiedenis haar wel onder in een politieke sfeer: “Er kwamen bij ons gewoon constant allerlei buitenlanders over de vloer.” Daar ontstond Irina’s interesse voor alles rond Noord-Zuid en andere culturen.

En zo kon het moeilijk anders of ze trok de wereld in. Als vrijwilligster naar Guatemala om er negen maanden lang onderzoek te doen naar de impact van mijnbouw op de bevolking. Ze keert nog regelmatig terug naar Guatemala, op een bepaald moment dacht ze er zelfs aan om er te blijven. Maar net toen werd haar vader ernstig ziek en dus kwam ze toch terug naar België. Om hem de laatste maanden van zijn leven nog te kunnen verzorgen.

Via Guatemala…

Irina studeerde Pol&Soc en vond daarna de job van haar leven bij KIYO, als verantwoordelijke voor communicatie en fondsenwerving. KIYO is een kleine ngo rond kinderrechten, die actief is in België, Brazilië, Burundi, Congo, India en de Filipijnen. 

Ook als studente ging Irina op zoek naar gelijkgezinden om zich samen te engageren. Ze koos al snel voor Comac. Na een bezoek aan het 1 meifeest van de PVDA en een discussie met de Comac-verantwoordelijke leidde Irina een aantal jaren een groep Comac-studenten. 

Bij de parlementsverkiezingen van 2010 stond ze voor het eerst op een kandidatenlijst van PVDA+. Niet dat ze per se zelf wilde verkozen worden, ze wilde vooral de PVDA meer bekend maken in eigen kring. Vorig jaar zette Irina de stap naar een basisgroep, de groep 2060, genoemd naar het stukje Antwerpen rond het De Coninckplein. Een boeiende wijk, een levendige smeltkroes van verschillende culturen, met nogal wat armoede ook. “De basisgroep is een leuke groep, met actieve jonge mensen”, vindt Irina.

Ze ervaart de PVDA als integer, consequent, en super-geëngageerd. “Ik ben geen opportunisten tegengekomen en de ledengroep is divers, niet allemaal 50’ers in maatpak”, lacht ze.

…naar het De Coninckplein

In december gaat Irina naar Guatemala en Mexico, op vakantie, maar met een vleugje engagement. Er is een project van een koppel in San Marcos: iedere laatste vrijdag van de maand organiseert dat een vrij podium voor jongeren uit de buurt met literatuur, muziek, circus… Een enorm succes, en het enige dat er is in de wijde omgeving. Zo’n mooi project mag niet verdwijnen nu de initiatiefnemers te oud worden. Dus gaat Irina bekijken hoe het kan worden voortgezet. 

Voor Irina is vrije tijd creatieve tijd: een avond per week tekenen in de academie en zodra de piano gerestaureerd is: opnieuw spelen. En als er dan nog tijd over is, dansschoenen aan voor een avondje salsa en merengue.

Kleine ergernissen kent ze niet. Irina vraagt zich wel vol ongeduld af wanneer het kantelmoment komt, wanneer er een einde komt aan het systeem waar we vandaag in zitten, wanneer stoppen de crisissen, wanneer gaat het eindelijk beter voor het milieu, de economie, de samenleving, de wereld?

Geen betere plaats voor zo’n gedreven iemand dan in de PVDA!