Marco “Robin Hood” Van Hees trekt Kamerlijst van de PVDA in Henegouwen

Onvermoeibaar hakt hij in op fiscale onrechtvaardigheid en met hand en tand verdedigt hij de openbare diensten. Ambtenaar, syndicalist en essayist Marco Van Hees is lijsttrekker voor de PVDA voor de Kamer in Henegouwen. Een portret.

“Onrustzaaier bij financiën” (Trends-Tendances), “Sloper van Arnault” (Le Soir), “het truffelvarken" van de fiscale cadeaus” (La Dernière Heure), “David tegen Goliath Reynders” (Le Vif-L’Express), “De Robin Hood van de Borinage” (De Standaard)… De benamingen waarmee Marco Van Hees wordt aangeduid zijn legio. En zelfs zijn politieke vijanden doen eraan mee.

Zo verweet minister Sabine Laruelle (MR) hem in het RTBF-programma Mise au point dat hij “poujadistische boeken” schrijft. En toen Le Soir een hoofdartikel wijdde aan de “top 50 van de fiscale kortingen voor de grote bedrijven” – een top die Van Hees elk jaar opstelt in opdracht van de PVDA-studiedienst – kreeg toenmalig minister van Financiën Didier Reynders er een vraag over van een Franse journalist. Reynders antwoordde: “Ik kan u zeggen dat dit geen studie is van een wetenschappelijke instelling, maar van een politieke organisatie, en toevallig lichtelijk extreem links.”  

Dat Marco Van Hees geen autoriteit is in zijn vakgebied gelooft ondertussen al niemand meer. Het is een van zijn grote sterktes: zelfs al zijn zijn artikels, studies en boeken vaak gekruid met een snuifje bittere humor, de juistheid van de cijfers en gegevens die hij aanbrengt, werden nog nergens in twijfel getrokken.

Een ding is zeker, de liberalen van de MR lusten hem rauw. Olivier Destrebecq, gemeenteraadslid in La Louvière, ging zelfs zo ver in een tweet te suggereren dat Marco Van Hees beroepsverbod zou moeten krijgen: “Van Hees gaat volledig in tegen de administratie waarvoor hij werkt! Wanneer wordt hij ontslagen?”

Het klopt dat deze ambtenaar van de Federale Overheidsdienst Financiën (hij werkt er sinds 1991) enigszins afwijkt van het beeld van de onderdanige ambtenaar. Het komt niet elke dag voor dat een ambtenaar een boek publiceert – Didier Reynders, l’homme qui parle à l’oreille des riches (Aden, 2007) – waarin hij het heeft over zijn rechtstreekse minister. En niet om de loftrompet af te steken… Als Van Hees zijn recht op vrije meningsuiting gebruikt, is het niet uit persoonlijke wrok, maar om de openbare diensten en de fiscale rechtvaardigheid – twee essentiële sociale pijlers – te verdedigen tegen het regeringsbeleid dat ze jaar na jaar afbouwt.

Zijn studies over fiscaliteit, over de grote vermogens of over de ontsporing van de banken kadert hij in een fundamentele kritiek op de liberale ideologie. Middenveldorganisaties en vakbonden nodigen Marco Van Hees dan ook geregeld uit voor advies of voor debatten.

Hij gaf de laatste jaren zo’n 150 vormingen en conferenties voor tal van organisaties, vaak van socialistische strekking. En zij malen er niet om dat hij een openlijk PVDA-etiket heeft. 

Toen Elio Di Rupo nog voorzitter van de PS was, nodigde hij Marco Van Hees eens uit voor een ontbijt in zijn woning in Bergen. Di Rupo vond het boek over de fiscale politiek van minister Reynders “verhelderend”, onder andere het deel over de notionele interesten. Hetgeen Di Rupo niet zou beletten om enkele jaren later, een ander ontbijt te organiseren in Davos waar hij diezelfde notionele interesten zou aanprijzen voor een groep zakenmensen.

Marco Van Hees, daarentegen, blijft onvermoeibaar strijden tegen deze “massabelastingontwijkingswapens”, die van België een waar fiscaal paradijs maken. Zijn studies komen van pas voor de syndicalisten die strijden tegen collectieve ontslagen en de fiscale vrijgevigheid kunnen aantonen die de werkgevers ontvangen in naam… van de werkgelegenheid.

De fiscaal specialist van de PVDA gelooft in de kracht van het voorbeeld. Hij beperkt er zich dus niet toe hele boeken vol te schrijven over de economische en sociale uitwassen van de fiscale cadeaus. Hij bracht ook onwaarschijnlijke cijfers aan het licht, zoals de fameuze 496 euro belastingen die ArcelorMittal betaalde op een winst van 1,5 miljard euro. Tussendoor organiseerde hij een “Miljonairsroute” doorheen Henegouwen, op zoek naar de grootste fortuinen, ter promotie van de “miljonairstaks” (een jaarlijkse belasting op de grote fortuinen), die hij mee uitwerkte op de studiedienst van de PVDA.

De syndicale delegee bij de Federale Overheidsdienst Financiën mobiliseerde ook zijn collega’s, in de strijd tegen de afbouw van de openbare diensten, tot voor de zetel van de Nationale portefeuillemaatschappij (NPM) van Albert Frère, in Gerpinnes, met een reuzenbiljet van 152 euro: het bedrag dat betaald werd door de financiële holdings op een winst van 3,3 miljard.

“Hoe kan de regering beweren dat ze strijdt tegen de fiscale fraude, als ze sinds begin jaren 1990 tienduizend banen schrapte bij het ministerie van Financiën?”, klaagde hij aan. En om nog een ander van zijn beroemde voorbeelden te geven, hoe valt het te begrijpen dat de huishoudster van Albert Frère meer belastingen betaalt dan de holdings van Frère zelf?

Toen bekend werd dat de Franse miljardair Bernard Arnault (overigens financiële partner van Frère) de Belgische nationaliteit aanvroeg, ging het “truffelvarken” graven en stootte hij op zware feiten. Van Hees onthulde enerzijds dat de financiële bedrijven van de groep Arnault zijn ingeplant in Brussel om volop te kunnen profiteren van het systeem van de notionele interesten. Anderzijds ontdekte hij dat de topman van het Franse luxeconcern LVMH in België een private stichting had opgericht om zijn erfenis te regelen. De zaak nam dergelijke afmetingen aan dat Arnault uiteindelijk zijn aanvraag tot naturalisatie introk.

Ook op een andere schaal, die van Henegouwen, bracht Marco Van Hees dubieuze praktijken aan het licht. De voormalige algemene directeur van de intercommunale Idea (Intercommunale voor elektriciteit van Henegouwen) Jean-François Escarmelle liet zich, met de medeplichtigheid van minister Jean-Claude Marcourt, vervangen door zijn private PVBA op de ondernemingsraad van de openbare holding Socofe. Elio Di Rupo zag zich verplicht zijn vriend aan te manen een einde te stellen aan die praktijk die duidelijk een fiscaal doel had.

Vandaag, trekt Marco Van Hees, in datzelfde Henegouwen de PVDA voor de Kamer. Als inwoner van Morlanwelz – een gemeente tussen La Louvière en Charleroi – die ook gewoond en gewerkt heeft in Bergen, kent hij al vele jaren de economische en sociale situatie van deze provincie.

Hij neemt het op tegen twee leden van de federale besparingsregering. In de liberale versie: minister van Begroting, Olivier Chastel. In de versie van “het minste kwaad” (“zonder ons zou het nog erger zijn”): eerste minister Elio Di Rupo.

De kandidaat van de PVDA zal ervoor gaan om een echt alternatief te verdedigen tegenover de besparingen die, zo benadrukt hij: “even crimineel is op sociaal gebied als economisch contraproductief”. Want Henegouwen mag dan wel een rampgebied zijn, het is een haard van verzet. De oproep van het ABVV van Charleroi voor een echt links alternatief, in een context waarin partijen als de PS en Ecolo niet langer een politiek doorgeefluik zijn voor het strijdsyndicalisme, creëert een uitzonderlijke situatie.

Er moet in het parlement plaats zijn voor verkozenen die een maatschappelijk project verdedigen zonder achteruit te krabbelen voor de budgettaire dictaten van de patronale wereld of van de Europese unie.

De PTB-go!-lijst die Marco Van Hees trekt, is samengesteld uit mannen en vrouwen die elk op hun terrein een essentiële strijd voeren voor een meer rechtvaardige wereld. Mensen als dokter Sofie Merckx die de toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor iedereen verdedigt en beoefent. Of zoals Christian Viroux, voormalig regionaal secretaris van de Algemene Centrale van het ABVV, wiens inzet voor de verdediging van de werkgelegenheid algemeen bekend is.

Het spreekt vanzelf dat als deze lijst op 25 mei 2014 een plaats verovert in het Parlement, dit een ware omwenteling zal teweegbrengen in de Kamer. Dan zou men echt kunnen spreken van een “volksvertegenwoordiger”.

Marco Van Hees: Belastingparadijs België 

De auteur Marco Van Hees, onder de taalgrens bekend als de Robin Hood van de Borinage en de man achter onthullingen van de PVDA-studiedienst, fileert het systeem dat België bovenaan alle rankings van fiscale paradijzen katapulteert.

Te koop in onze shop