Max De Vries op de protestpicknick van “Niet in onze naam”. (Foto Solidair, Martine Raeymaekers)

Max De Vries, de eeuwige rebel is niet meer

Max wou niks liever dan voor jongeren spreken. Hier met Jos D'Haese van PVDA-jongerenbewegingComac.
Max op een herdenking van oorlogsslachtoffers in Limburg. (Foto Solidair, Danny Carleer)
In februari dit jaar werd Max nog gehuldigd in het Museum van de Weerstand in Anderlecht.

Vannacht 9 oktober is Max De Vries in het Limburgse Wellen overleden. Max werd honderd jaar en was daarmee het oudste partijlid van de PVDA en bij de laatste verkiezingen ook de oudste kandidaat voor “de partij van de toekomst” zoals hij ze noemde en waar hij bijzonder fier op was.

Ik leerde Max kennen toen hij in de jaren 90 terug uit Parijs in het Zuid-Limburgse Wellen kwam wonen. En die merkwaardige man, voormalig partizaan, overtuigd communist, vurig verteller, raakte al snel bekend en bewonderd in de kringen van de Limburgse PVDA.

Omdat hij geen onrecht kon verdragen werd hij als twintigjarige student in Leuven lid van de Kommunistische Partij van België en werkte mee aan de grote algemene staking van 1936. Maar hij is vooral bekend als partizanencommandant van Zuid-Limburg tijdens de nazi-bezetting. Al heel snel, in september 1940, richtte hij de eerste verzetsgroep Verzameling op, die nadien aansloot bij het Onafhankelijkheidsfront en die in mei 1941, middenin de bezetting, een staking bij de Limburgse mijnwerkers organiseerde. 

Max was een bevlogen verteller, bezeten door zijn wil om de jeugd de lessen van zijn engagement mee te geven. “Ge moet lezen, heel veel lezen, want kennis is een geweldig wapen!” drukte hij zijn jonge toehoorders op het hart in de film die Eric Pauporté van hem en zijn engagement in het verzet maakte. Die film werd midden februari vertoond op de huldiging van de honderdjarige Max in het Museum van de Weerstand in Anderlecht.

Heel zijn leven zal hij ook zijn bewondering voor de rol van het sovjetvolk in het overwinning op het fascisme blijven onderstrepen en huldigen. Elk jaar was hij ook present op de huldiging van de tijdens de bezetting gevallen sovjetburgers op het kerkhof van Genk.

Hij nam enkele jaren geleden ook het woord op de protestpicknick van ‘Niet in Onze Naam’ in Koekelberg en brandmerkte er de nieuwe separatisten als politieke erfgenamen van de collaboratiepartij VNV.

Max was verscheidene keren gastspreker in scholen, voor syndicalisten, en sprak ook op het jaarlijks vredeskamp van Comac. Hij wou niks liever dan voor jongeren spreken. Vol vuur sprak hij over zijn leven als antifascist in het verzet en zijn nooit aflatend politiek engagement.

“De onvermoeibare man”, noemde filmmaker Eric Paupotré Max. En dat was hij ook. Tot op hoge leeftijd bleef hij kranten lezen, knippen en archiveren en aan acties deelnemen. Telkens ik hem uitnodigde voor een actie of activiteit zei hij: ja! Of het nu was om te komen spreken voor ACOD-syndicalisten, of om naar de boekvoorstelling van Peter Mertens te gaan, of naar een herdenking van Julien Lahaut in Seraing, altijd: ja! Toen ik suggereerde om het omwille van zijn gezondheid wat kalmer aan te doen repliceerde hij meteen: “Als je wilt dat ik nog ergens ga spreken, dan moet je dat zeker vragen. En ge moet zeker niet aan mijn leeftijd denken!”, drukte hij mee op het hart. Hij was toen 99.

Max, uw levenslang engagement heeft velen geïnspireerd en zal velen nog inspireren om hun eigen engagement heel hun leven door te zetten. Dat is wat we u, de onvermoeibare, de eeuwige rebel, de partizaan voor het leven, de kameraad, verschuldigd zijn.

Lees ook:

Max De Vries, de eeuwige rebel, werd honderd jaar
• Vtm-reportage over Max De Vries, de oudste verkiezingskandidaat op 25 mei
• Boek :: Max De Vries. Partizaan voor het leven