Foto Solidair

Mie Branders op Antwerpse gemeenteraad: "Humanitaire crisis vraagt humanitair beleid"

auteur: 

Mie Branders

“We spreken vandaag van een humanitaire crisis, en dat vraagt een humanitair beleid.” Met die woorden opende Mie Branders haar tussenkomst in een verhit debat op de Antwerpse gemeenteraad over de manier waarop het stadsbestuur de vluchtelingencrisis aanpakt – of beter gezegd: niet aanpakt. Bekijk de video hier. Lees hieronder een uittreksel van het debat.

Een humanitaire crisis

“We spreken vandaag van een humanitaire crisis, en dat vraagt een humanitair beleid. Heel wat individuele burgers en verenigingen in onze stad hebben dat begrepen. Zij stropen de mouwen op en bieden daadwerkelijke hulp. Dat brengt me onmiddellijk bij onze eerste vraag. Wat zal het stadsbestuur doen om professionele ondersteuning te bieden aan alle spontane solidariteitsinitiatieven van haar burgers?

De kwestie van “vol is vol”

Waar ik niet tegen kan is het discours van “vol is vol” of “er is hier geen plaats voor die mensen”. Daar gruw ik van. We bieden nu onderdak aan 1700 vluchtelingen. Dat is 0,3 procent van onze bevolking. Zijn we dan echt vergeten hoe tienduizenden Antwerpenaars tijdens de oorlog moesten vluchten en elders onderdak vonden? Hoe Antwerpen vroeger vluchtelingenstromen opving? De mooiste pagina’s uit onze geschiedenis zijn trouwens geschreven toen verschillende gemeenschappen hier naast elkaar leefden”. Dat zijn niet mijn woorden. Maar de woorden van schepen van Onderwijs Marinower, in de Gazet van Antwerpen op 2 september, toen hij gevraagd werd of we al die kinderen van vluchtelingen wel zullen kunnen opvangen in onze scholen. “Als stad hebben we meer dan genoeg ervaring in huis om aan een iets grotere instroom het hoofd te bieden.” Erg dapper van onze schepen en we willen alle politici in de meerderheid die de een solidaire en humane oplossing willen zoeken, voor de volle 100% steunen.

Zo ook schepen Heylen die zegt: “we kunnen niet zomaar zeggen: het is doosje is vol”. In het voorwoord van de catalogus van de Red Star Line schrijft hij: “deze geschiedenis heeft alle elementen van het grote verhaal in zich. De hoop en de verbeeldingskracht die de mensen ertoe aanzetten hun geluk ergens anders te zoeken, het verdriet bij het afscheid, de angst en de onzekerheden van de reis, het doorzettingsvermogen dat nodig is om op de bestemming te raken, de opwinding van het nieuwe begin, de heimwee naar het leven van vroeger, en soms de rouw om een verloren verleden.” En ook schepen Van Peel, die op vraag van Fedasil zoekt naar opvangplaatsen in de haven van Antwerpen.

Niet begeleide minderjarige asielzoekers

Het minimum minimorum van de meerderheid is de belofte om niet begeleide minderjarigen op te vangen. We steunen dat. Maar moeten we nu merci zeggen?! Sinds 1 mei van dit jaar is de hele expertise rond de begeleiding van die uiterst kwetsbare jongeren weg, want het project ‘Sociale Dienst Niet Begeleide Minderjarigen’ van OCMW Antwerpen is stopgezet! Je zou kunnen zeggen: “Wisten wij veel dat er een nieuwe vluchtelingencrisis aan zat te komen?” Maar het bestuur was gewaarschuwd. Ze kregen alle argumenten van verschillende scholen om niet te stoppen met het project en de mensen met hun opgebouwde expertise in huis te houden. Het is absoluut nodig om dit project terug op te starten. Maar het mag wel wat meer zijn. Eigenlijk moet dit stadsbestuur actief op zoek naar de mensen die alle expertise hadden opgebouwd, weggegaan zijn naar een nieuwe job. Als we nu terug van nul moeten beginnen opbouwen van expertise, gaat er veel kostbare tijd verloren.” In navolging van Mie Branders, braken ook de fractie van Groen en SP.A  een lans voor een actief humaan beleid dat verzoent in plaats van angst te zaaien.

“Our backyard can’t have much more”

Schepen van Sociale Zaken, Fons Duchateau, bleef bij zijn standpunt dat hij al vanaf het begin van de vluchtelingencrisis verkondigt. Antwerpen zal niet meedoen aan de noodopvang van asielzoekers, noch aan het faciliteren en coördineren van burgerinitiatieven. Hij lanceerde bovendien een nieuwe oneliner : our backyard can’t have much more. Het absorptievermogen van de stad Antwerpen is bereikt en we kunnen in Antwerpen de vluchtelingen geen goede toekomst bieden. Het is opvallend hoe dit rechtse bestuur plots de onzekere toekomst van de armen, daklozen en sociale huurders moet inzetten tegen de vluchtelingen. Tot voor kort was de stad er immers vooral voor Business, brains en (rijke) bezoekers.

Cero komma cero, cero, cero

Antwerpen wordt niet overspoeld door vluchtelingen, we zouden hier slechts cero komma cero, cero, cero… procent van de mondiale vluchtelingen moeten opvangen. Het zijn niet de vluchtelingen die de sociale huurmarkt onder druk zetten. Het zijn niet de vluchtelingen die onze sociale zekerheid in gevaar brengen. Dat doet onze regering zelf veel beter.

 De kinderen van de vluchtelingen hebben recht op bijstand omdat we dat hebben afgesproken, na een verschrikkelijke oorlog, die we blijven herdenken met pontonbruggen, en dat is heel goed. Nooit meer, hebben we gezegd. Nooit meer zullen we bevolkingsgroepen stigmatiseren, zullen we de deuren dichtslaan voor slachtoffers van oorlog en onrecht. Dat hebben we vastgelegd in de Conventie van Genève en dat gaan we hier niet in vraag stellen.

Met de PVDA ijveren we voor een gastvrije stad. Als de Europese normen en waarden zijn : het optrekken van muren, het slagen, vernederen en criminaliseren van oorlogsslachtoffers, dan zijn dat onze waarden niet. Dan willen wij er andere. De vluchtelingen zijn al in onze stad. Dus gaan we ze goed opvangen. We roepen de schepenen van CD&V en VLD op om harder op tafel te slaan en hun stem harder te doen doorklinken tegen het hardvochtige beleid van N-VA.

De motie van de PVDA: mee zoeken naar kwaliteitsvolle opvangplaatsen en het faciliteren en coördineren van burgerinitiatieven, werd verworpen. PVDA, Groen, SP.a stemden voor. Vlaams Belang, N-VA, Open VLD en CD&V stemden tegen.