Manifestatie bij de Financiëntoren op 31 mei 2016 (foto Salim Hellalet)

Minister Vandeput krijgt nu ook ambtenaren tegen

auteur: 

Alice Bernard

De staking van de ambtenaren van 30 april was een succes. Een eerste waarschuwing van de federale openbare diensten aan het adres van Steven “F35” Vandeput (N-VA). Naast de invoering van interims en de aanval op vakantie- en ziektedagen, wil de minister van Ambtenarenzaken - tevens minister van Defensie - het ambtenarenstatuut onder vuur nemen.

Laten we ons niet vergissen: de frontale aanval van minister Vandeput op de federale ambtenaren kadert in een algemene aanval van de regering op het geheel van de werkende mensen, zowel in de publieke als in de private sector. Doel is waardeloze jobs te veralgemenen, onderbetaald en hyperflexibel. Jobs van het type Lidl - waar het personeel niet meer kan en dat ook laat weten - dat is de droom van de werkgevers en dus van de regering. In het kader van dat globale offensief, zijn er de specifieke aanvallen tegen de ambtenaren. Het is zoals in het pensioendossier: er is een algemeen doel dat hetzelfde is (hier de bevolking langer doen werken), maar het specifieke van de openbare diensten maakt dat ook bepaalde aanvallen specifiek zijn.

Vandeput introduceert de “codex”, een kwaadaardige aanpassing van de hele regelgeving die van toepassing is op ambtenaren (aanwerving, loopbaan, loon, vakantie, ontslag, enz.). En snel. De minister heeft dit project gedurende drie jaar stilletjes in zijn hoekje voorbereid en zou het nu plots nog voor de grote vakantie willen doorduwen. Er zijn verschillende aanvallen, maar het grootste deel betreft de wens om ambtenaren niet langer aan te werven onder het ambtenarenstatuut. Alle toekomstige werknemers zullen aangeworven worden als contractuelen, dat wil zeggen met een arbeidscontract uit de privésector. Kortom, de aangekondigde dood van de ambtenaren.

De regering wil ook het inschakelen van interims goedkeuren. Hoewel dat 1,7 keer duurder is, er reeds contractuelen worden ingeschakeld voor tijdelijke opdrachten en er gebruik zou kunnen worden gemaakt van interne verschuivingen.

Minder vakantie, einde van het statuut...

De regering wil ook het aantal vakantiedagen verminderen. De minister wil maximum 35 dagen vakantie, opname van overuren inbegrepen.

Ander doel: de ziektedagen. Historisch waren ambtenaren beter beschermd dan werknemers in de privé omdat ze een aantal ziektedagen konden opsparen om een zware ziekte het hoofd te bieden. Met het project Vandeput zal de publieke sector nog meer gestraft worden dan de privésector: de federale ambtenaren zouden recht hebben op 30 dagen gegarandeerd loon per jaar in geval van ziekte. Daarna zouden ze terugvallen op 60% van hun loon. In de privésector valt een zieke werknemer na een maand terug op de ziekteverzekering, maar wanneer hij opnieuw begint te werken en binnen hetzelfde terug ziek wordt, heeft hij opnieuw recht op een maand gegarandeerd loon.

Privileges, klopt dat wel?

Om die hervorming door te voeren, willen de ministers - die 10.000 euro netto per maand verdienen en vroeger dan wie ook met pensioen kunnen gaan - ons doen geloven dat ambtenaren veel privileges hebben: “Ze zijn voor het leven benoemd”. 

Iedereen wil wel een job die zekerheid biedt, goede werkomstandigheden en een eerlijk pensioen. Zoals de ambtenaren dus, wiens statuut een doorn in het oog is van de werkgevers, die liever een zo onzeker mogelijke arbeidsmarkt zien. Als de omstandigheden beter zijn, is het moeilijker om mensen onder druk te zetten. Die zogenaamde privileges zouden met andere woorden eigenlijk voor alle werknemers de norm moeten zijn.

De minister beweert dat hij de “ongelijkheid wil afschaffen” tussen de openbare en de particuliere sectoren. Je zou er dan vanuit kunnen gaan dat het doel is iedereen een zo voordelig mogelijk statuut te geven. Neen dus, dat hebben we helemaal verkeerd begrepen. De minister wil naar beneden toe nivelleren: iedereen moet op gelijke voet gesteld worden met de contractuele (niet benoemde) werknemers, degenen dus met een contract dat minder werk- en loonzekerheid biedt, en een onzeker pensioen.

Voor de overheid, die brave slippendrager van de werkgevers, betekent het afbreken van het statuut en het gelijkschakelen van iedereen naar de normen van de privé een vrijgeleide voor de privatisering en de heerschappij van de wet van de markt en de concurrentie. Waar dat toe leidt, hebben we kunnen zien bij de Post: eens het statuut afgepakt is, worden de werknemers als citroenen uitgeperst en gaan de stijgende winsten recht in de zakken van de particuliere aandeelhouders.

De stakingsactie van de ambtenaren komt in feite alle werknemers ten goede. En dus verdienen ze onze steun.

 

Hetzelfde scenario in heel Europa

Het offensief van minister Steven Vandeput komt niet uit de lucht vallen. In heel Europa werken regeringen zich uit de naad om alles wat kan in het overheidsapparaat te privatiseren en de sterke ketenen die de arbeidsmarkt binden te doorbreken. Dat is ook de strategie van de regering Macron in Frankrijk. Hij ondergraaft de rechten van de overheidsmedewerkers, die van de SNCF op kop, om te besparen, te privatiseren en de concurrentie op de arbeidsmarkt op te voeren.

Maar in Frankrijk wordt de weerstand steeds groter. De werknemers van het hele overheidsapparaat ondernemen actie. De verschillende vakbonden strijden samen tegen de bezuinigingen in de overheidsuitgaven, het bevriezen van de salarissen, het inkrimpen van het personeelsbestand, enz. Vooral de ziekenhuizen worden zwaar getroffen. Als reactie op de aanvallen van de regering voeren ze het aantal stakings- en demonstratiedagen nog op, met een steeds grotere steun van de studenten en de bevolking. Hun strijd is een garantie voor de toekomst. De toekomst van een samenleving waarin het algemeen welzijn centraal staat.

 

 

Commentaar toevoegen