(Beeld RTBF)

Nationaal Investeringspact: Charles Michel investeert..... in communicatie

auteur: 

Webredactie

Voor de PVDA is het met veel poeha aangekondigde Nationaal Pact voor Strategische Investeringen niets meer dan een catalogus van intenties zonder effectieve implementatie en zonder budgettair kader. Het ligt nog altijd in de lijn van het besparingsbeleid dat zelfs een massale desinvestering nastreeft. "Charles Michel investeert wel, maar vooral in een communicatie-operatie. En die investering is alleen van strategisch belang voor de verkiezingscampagne van zijn partij", zegt PVDA-parlementslid Raoul Hedebouw.

Het investeringspact werd in mei 2017 aangekondigd met een bedrag van 30 miljard euro, in september 2017 werd dat opgetrokken tot 60 miljard euro en nu moet dat volgens de premier tot 150 miljard euro stijgen. Dat cijfergegoochel maakt niet veel uit, want het Pact bestaat hoe dan ook vooral uit een catalogus van intenties die op een dag door een regering moeten worden uitgevoerd die, in tegenstelling tot de regering-Michel en haar voorgangers, de moed zal moeten hebben om in te gaan tegen het bezuinigingsbeleid dat de Europese Unie ons oplegt.

De eerste minister heeft samen met de gewestregeringen de bezuinigingen naar een nieuw niveau heeft getild en beseft nu dat hij een land achterlaat met een infrastructuur die in een erbarmelijke staat verkeert. De federale overheidsdiensten hebben tussen 2014 en 2018 10.000 banen verloren. Bij het gerecht is het al te zeldzame personeel net zo ingestort als de plafonds van het gerechtsgebouw van Brussel. De wegen zijn in slechte staat. Tunnels worden openbare gevaren. De stiptheid en veiligheid van de spoorwegen verslechtert, terwijl het GEN een honderdjarig project lijkt te worden. Kerncentrales zijn - gevaarlijk - verouderd en gebarsten, terwijl hernieuwbare energiebronnen zich in een slakkengang ontwikkelen. En we kunnen deze lijst eindeloos voortzetten ...

Charles Michel voelt zich daarom verplicht om, met het oog op de balans van zijn regeerperiode, symbolisch te reageren door zijn Investeringspact naar voren te schuiven. Maar hij vergeet het belangrijkste duidelijk te maken: hoe kunnen we serieus investeren zonder het bezuinigingsdwangbuis ter discussie te stellen? Dat wil zeggen, zonder het inkomen van de bevolking niet nog verder te verlagen, zonder de rijkste 1%, die een vermogen van 450 miljard euro bezit, een bijdrage te laten betalen.

Het voorbeeld van de spoorwegen illustreert heel goed de misleiding van de regering. Die kondigt nu investeringen in de spoorwegen aan voor vijf miljard euro. Hoera? In feite komen we uit een situatie die een meerjareninvesteringsplan van 42 miljard euro vooropstelde. In 2012 reduceerde de regering-Di Rupo dit plan van 42 naar 26 miljard euro. In 2015 schafte de regering-Michel het plan volledig af en kondigt ze drie jaar later dat fameuze bedrag van 5 miljard aan. Met andere woorden, we zijn van 42 miljard naar 5 miljard gezakt. Om te doen wat al lang gepland is: het voltooien van het GEN, het ontwikkelen van het ETCS-spoorbeveiligingssysteem en het aankopen van nieuwe treinen.

Hoewel het Nationaal Investeringspact in wezen een catalogus van intenties is, is de richting van deze intenties zorgwekkend, aangezien het is opgesteld door een strategisch comité dat uitsluitend is samengesteld uit werkgevers en wordt voorgezeten door de voormalige baas van de Voka. Hoe zou deze kleine werkgeverskring een investeringsbeleid kunnen uitstippelen dat tegemoetkomt aan de behoeften van de bevolking, zonder in te grijpen in het winstbejag van de grote bedrijven die de leden van die kring vertegenwoordigen?

Het pact rekent overigens ook heel sterk op de privésector, die 45% van de financiële verplichtingen voor zijn rekening zou nemen. We weten echter dat om privébedrijven te mobiliseren, er een grote winstmarge en een kleine risicomarge nodig is. En de publiek-private samenwerkingen die in het Pact centraal staan, zijn vaak win-winsituaties waarin de private sector en de publieke beiden winnen: de eerste de voordelen, de tweede ... de risico's.

"Kortom," vat Raoul Hedebouw samen, "het Nationaal Investeringspact is slechts een catalogus van intenties, maar daarom nog geen goede intenties."