De solidariteit in de havenstad Valparaiso is groot

Oranje hesjes in opstand in Chileense havenstad

In Chili’s tweede grootste stad Valparaiso, met de belangrijkste haven van het land, zijn zo’n 400 niet-contractuele havenarbeiders sinds 16 november in staking. Enkele terminals van de haven liggen plat. De arbeiders zijn het beu om als tweederangsarbeider behandeld te worden.

 

Als er geen schepen in de dokken aanmeren, hebben de havenarbeiders geen inkomen, ook geen gegarandeerd minimumloon. Ze hebben ook geen recht op belangrijke sociale rechten zoals geboorteverlof, anciënniteit, betaalde vakanties, terugbetaling van opleidingen, ...

De laatste jaren nam de werkonzekerheid toe en krijgen ze steeds minder shifts toegewezen. De maat was vol en er werd beslist om te gaan staken. Toen de bedrijfsleiding van de terminal besliste om, met de hulp van de Chileense rijkswachters contractuelen uit een andere haventerminal naar hun terminal te brengen om in hun plaats te werken, begonnen ze met blokkades.

Zoethouder

De niet-contractuele havenarbeiders eisen een compensatieregeling met gegarandeerd minimumloon wanneer shiften afgezegd worden, het opzetten van een werkgroep met bedrijfsleiders en arbeiders over de slechte arbeidsomstandigheden en de garantie dat er geen zwarte lijsten komen van arbeiders die hebben meegedaan aan de acties. In Chili is dat laatste geen overbodige luxe, omdat het recht op staken niet in de wetgeving is ingebed.

De onderhandelingen van 12 december liepen spaak. De havenarbeiders kregen een lening van 400.000 Chileense pesos (ongeveer 500 euro) aangeboden kregen en een “gift card” van ongeveer 195 euro. De garantie op dat er geen zwarte lijsten zouden komen, werd niet bevestigd en de werkgroep over de slechte arbeidsomstandigheden, werd niet nodig geacht. De stakende arbeiders pasten voor deze zoethouder en zetten de onderhandelingen verder.

Nooit meer alleen

Ondertussen is de solidariteit in de havenstad heel groot. De slogan van het protest is dan ook “nunca mas solos” (nooit meer alleen). Er vond een grote manifestatie plaats van familieleden van de havenarbeiders. De feministische vrouwenbeweging en de protestbeweging rond de private pensioenfondsen brachten solidariteitsbezoeken en gaven voedselpakketten aan de stakende arbeiders en hun familie, die het al bijna een maand zonder enig loon moeten doen.

Op 9 december werd in zeven andere havens in Chili een solidariteitsstaking  van 2 uur gehouden. Inwoners van Valparaiso organiseren momenten waarop buurtbewoners de stakers en hun familie een hart onder de riem kunnen steken en hen voedsel en speelgoed brengen. Kerstmis staat voor de deur en zonder loon zal er voor heel wat families minder onder de kerstboom liggen.

Dit kan wel eens het begin van een groot sociaal protest worden, want ook in de hoofdstad Santiago vond gisteren een manifestatie plaats, tegenover het hoofdkantoor van de bedrijfsleider van de terminal, telg van de rijke Chileense familie Von Appen. Daar namen vakbonden maar ook vrouwenorganisaties en andere sociale organisaties aan deel.

 

 

 

 

Commentaar toevoegen

Reacties

Een "niet contractuele" werkkracht is zo bijna slavery. Waar vakbonden, met onze grootouders jaren voor gevochten hebben, en honger geleden omdat er nog geen stakingsvergoeding bestond, dat pakken ze nu allemaal terug, en ze gieten dat in een overeenkomst tussen de regering en de Werkgevers. Een contractuele heeft nooit een idee van wanneer hij nog werkt of gaat stempelen. Ze hebben immers een "kutkontrakt" dat al na 3 maanden kan afgelopen zijn, of na 6 manden, enz... en een paar dagen ervoor weet je wanneer je eruit vliegt. Dat is een "vervanging" van de interims in mijn ogen. Een interim werknemer is veel duurder. Immers als er geen werk meer genoeg is, dan gaat de niet-contractuele eruit, ZONDER opzegtermijn en ZONDER opzegvergoeding. Een 25/30 jaar geleden al werd dat systeem al toegepast bij De POST. Dat was het begin van de privatisering, die dankzij de mannen van de VLD super werd aangeprezen, en ook in gang werd gezet. Mijn man was sorteerder met de nacht. Zo gebeurde het dat tellingen van het stuktal, en verkeerd gesorteerde brieven om de haverklap werden gecontroleerd. En het zal niemand verwonderen dat het aantal stuks dat je per minuut moest doen, een paar keer per jaar werd VERHOOGD !! Ietwat oudere sorteerders konden dat jong geweld niet aan en de goede contractuelen werden dan in hun plaats gezet, en dezen die niet meer volgden moesten dan de vuile jobkes gaan goen, zoals de containers bijtrekken, de zakken leegmaken, de sorteerbakjes leeg maken, enz.. enz.. En natuurlijk, zodra er "besparingen" waren, en een paar honderd man eruit moesten, werden die ouwe rakkers niet gespaard. Zij werden de eerste slachtoffers. En ZE WAREN EIGENLIJK NOG BLIJ OOK !! Want het gepest en achterbaks gedoe van hun chefs en de jongere garde dreef hen tot de rand van de afgrond. Velen met bun out, met depressie, enz.. wat dan een reden was tot ontslag. Ik weet het niet, want mijn man is reeds jaren veel te vroeg overleden (en De Post had daar voor een stuk zijn aandeel in) maar ik veronderstel niet dat de toestand nu beter is. De postbodes bellen zelfs niet meer aan met een aangetekend schrijven. Het voorgedrukte papiertje, waar ze alleen nog het uur van "aanbieden" en de naam moeten op bijvullen wordt zo maar in je brievenbus gedropt. Hoe kan het anders dat ik als gehandicapte 98 % van de tijd in de voormiddag thuis ben, en een aangetekende brief steeds in mijn brievenbus ligt. En als de pakjesdienst een pakket moet komen leveren, dan moet je zelf naar beneden, ook al vraag je heel vriendelijk om het boven te brengen omdat je gehandicapt bent, en snauwen ze "DAT DOEN WE NIET MEER" !! Ik doe veel aankopen ONLINE, en veel zendingen komen van Nederland, en worden hier door de Nederlandse Post rondgebracht. NOG NOOIT heeft een Nederlandse postbode geweigerd om een pakje naar boven te brengen. NOG N O O I T !!! Is dat door de werkdruk, of omdat ze allemaal tegen hun goesting werken omdat de werkomstan- digheden zo verschrikkelijk aangenaam zijn ??? !!!!