Meer dan 2.000 mensen begeleidden Mawda op 30 mei naar haar laatste rustplaats. (Foto Solidair, Fabienne Pennewaert)

Ouders Mawda moeten graf dochtertje kunnen blijven bezoeken

De kleine Mawda werd op 30 mei begraven. Een witte mars met bijna tweeduizend mensen begeleidde haar naar haar laatste rustplaats. De familie diende een regularisatieaanvraag in om in de buurt van hun dochtertje te kunnen blijven. Eerste minister Charles Michel weigert een standpunt in te nemen. 

”Wij steunen jullie, jonge ouders, op de vlucht voor armoede, wanhoop, geweld. Jullie wilden alleen maar jullie kinderen beschermen. Jullie wilden ze behoeden voor een onmogelijk leven. Jullie probeerden een plaatsje te zoeken waar ze rustig kunnen opgroeien. Mawda … Omdat dit kleine meisje niet alleen mag vertrekken te midden de onverschilligheid van ons Belgen. Haar ouders hebben al onze steun nodig, want ze zijn ver van huis. En op dit ogenblik, omdat we ons zo dicht bij hen voelen, delen we die onnoemelijke pijn van het onherstelbare verlies van een kind. Net zomin als we ooit onze eigen meisjes vergeten, zullen we Mawda vergeten. Vroeg of laat zal er weer hoop zijn. Want de hoop wordt steeds opnieuw geboren. De hoop op een betere wereld; op een beter leven. Een leven in waardigheid voor onze kinderen. We moeten ons daar voor blijven inzetten.”

Het zijn woorden van Carine Russo, moeder van de kleine Melissa, een van de slachtoffers van Marc Dutroux. Met deze woorden bracht zij hulde aan de ouders van Mawda bij de begrafenisplechtigheid op woensdag 30 mei.

Talloze mensen gingen daarna de familie van Mawda begroeten: haar vader, haar kleine broertje van vijf en haar moeder. Het gezin was overduidelijk nog in shock, maar stond er toch op iedereen te danken voor de steunbetuigingen.

Regularisatie: terecht en gewettigd

Het gezin heeft een aanvraag voor regularisatie om humanitaire redenen aangevraagd om in de buurt van het graf van hun kind te kunnen blijven. Het toekennen van een regularisatie om humanitaire redenen is een zogenaamde “discretionaire bevoegdheid” van de staatssecretaris voor Asiel en Migratie. Dat betekent dat Theo Francken volkomen onafhankelijk kan beslissen of het aangehaalde humanitaire motief voldoende zwaar doorweegt. Francken heeft ondertussen al wel gezegd dat de voltallige regering zich over deze zaak zal moeten uitspreken.

Je kunt je moeilijk voorstellen dat de dood van dit tweejarig meisje niet zou volstaan als humanitair motief om in België te mogen blijven. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens gaat er eveneens van uit dat het grafbezoek aan een familielid past in het kader van artikel 8 van de Europese Conventie over de Rechten van de Mens dat “het recht (garandeert) op respect voor privacy en familiebanden”. N-VA en Open Vld hebben zich echter al koele minnaars getoond van deze visie.

“Mijnheer de eerste minister, wat de regularisatie betreft. De ouders hebben vandaag een aanvraag ingediend op basis van humanitaire overwegingen. De regering zal hierover moeten beslissen. Steunt u de regularisatieaanvraag? Ja of neen?”, vroeg PVDA-volksvertegenwoordiger Marco Van Hees op 31 mei in het parlement. Premier Charles Michel ging die concrete vraag uit de weg door te stellen dat “hij ervoor koos de zaak te behandelen met alle respect voor de regels van de rechtstaat en van de democratie, conform het bestaande wettelijke kader in België.” “Als de ouders van de kleine Mawda geen verblijfsvergunning krijgen om humanitaire redenen, wie dan wél?” antwoordde Maro Van Hees daarop.

Politieagent gechoqueerd door beschuldigingen aan het adres van de familie

Iets meer dan een week geleden choqueerde N-VA-voorzitter Bart De Wever heel wat mensen door de familie van Mawda zelf mee verantwoordelijk te stellen voor de dood van hun kind. “Ze hadden moeten terugkeren naar hun land van afkomst, naar Irak,” en “ze hadden niet moeten proberen om het Verenigd Koninkrijk te bereiken”, stelde Bart De Wever. Je zou je nochtans kunnen afvragen of terugkeren naar de Iraakse chaos wél “verantwoordelijk” was geweest.

De agent die het dodelijke schot loste, zegt gechoqueerd te zijn door de uitspraak van De Wever. Hij stond erop zich via zijn advocaat te distantiëren van die woorden: “Hij wil niets te maken hebben met de pogingen om de migranten als misdadigers te stigmatiseren. Ondanks de bijzonder delicate situatie waarin hij zich bevindt, was hij zelf fundamenteel geraakt door het feit dat de ouders de verantwoordelijkheid kregen toegeschoven. Naast de dood van Mawda is het ook verschrikkelijk dat – volgens de pers – 28 mensen opeengepropt werden in een bestelwagen en dat ze in gevaar werden gebracht tijdens een politieachtervolging. De ellende die deze mensen dwingt om dergelijke risico’s te nemen, kan enkel droefenis en medelijden opwekken. Zo dacht deze man er vroeger al over, en de recente gebeurtenissen hebben hem daar nog in versterkt. Hij voelt zich volledig ondersteboven door dit drama en door de pijn van de ouders. Hij weet niet hoe hij moet reageren omdat het onmogelijk is om goed te reageren. Hoe dan ook wil hij respect opbrengen voor de slachtoffers en de migranten met menselijkheid benaderen.” (Le Soir, 31 mei 2018)

Tegenover de N-VA-strategie om doelbewust mensen te ontmenselijken die de oorlog, een repressief beleid of de ellende ontvluchten, zoals de ouders van Mawda, had Charles Michel een duidelijke positie moeten innemen door te eisen dat de familie geregulariseerd werd. Hij verkoos echter de woorden van mensen die de tragische dood van dit tweejarig kind misbruiken, te vergoelijken en verdeeldheid te scheppen. Enkel druk vanuit de civiele maatschappij zal hier verandering in kunnen brengen.

“Er is een kind gedood”

Ook Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, reageerde op de uitspraken van De Wever en co.

“Er is een kind gedood. Door een kogel. Nog voor het kind begraven is wijzen boze mannen in maatpak met de beschuldigende vinger naar de ouders. Naar mensen op de vlucht. Voor kogels en oorlog. Er is een kind gedood. Een mensenkind. Het is nog niet begraven, maar de leider van de boze vingers heeft van de slachtoffers al daders gemaakt. Er is een kind gedood. En met haar ook de menselijkheid. Het kind mocht er niet zijn. De ouders mochten er niet zijn. Net zoals de burger zonder wettig verblijf, die door een buschauffeur werd aangereden, er maar niet had mogen zijn. Vluchtelingen, ze mogen er niet zijn. En omdat ze er niet mogen zijn, wijzen de boze vingers naar hen. Niet naar oorlogen, niet naar militaire interventies, niet naar wapenleveringen, niet naar de steun aan de meest dictatoriale olieregimes, niet naar klimaatverwoesting en onmogelijke droogtes. Maar naar hen. Mensenrechten evolueren zeggen de boze vingers. Daarmee bedoelen ze dat mensenrechten er niet zijn voor diegenen die er niet mogen zijn. Er is een kind gedood. De kogel was verdwaald. De ambulance te laat gebeld. De ouders in de boeien. Er is een kind gedood. En met haar ook de menselijkheid. Het gaat niet om de agent. Het gaat om diegenen die de hetze startten, en de menselijkheid hebben gedood. J'accuse beste vrienden, de menselijkheidsdoders. #nopasaran

Peter Mertens ondertekende ook een petitie van de Liga voor de Mensenrechten: “Is een mens niet langer een mens?”