“Première à gauche” in Brussel

auteur: 

Gilles Marot

In het Maison du peuple in Sint-Gillis kwam Raoul Hedebouw zijn boek “Première à gauche” voorstellen. Het werd een succes, er waren meer dan 300 aanwezigen. Onder hen verschillende personaliteiten die deelnamen aan het debat over de toekomst van links.

Gilles Martin van uitgeverij Aden benadrukte in zijn inleiding: "Het doet goed aan 't hart om zoveel volk te zien, en in het bijzonder in het Maison du peuple in Sint-Gillis.” Een symbolische plaats, oorspronkelijk bedoeld als ontmoetingsplaats, een plaats voor cultuur en politiek debat. 


Moderator van de avond was journalist Benoit Feyt, die achtereenvolgens het woord gaf aan Sfia Bouarfa (PS-gemeenteraadslid in Brussel), Bernard De Vos (Algemeen afgevaardigde voor de kinderrechten van de Franse Gemeenschap), Fred Mawet (directrice van CIRE en militante van ATTAC), Youssef Handichi (delegee LBC – MIVB) en Khalid Talbi (afgevaardigde BBTK – ING). 
    
Sfia Bouarfa kreeg als eerste het woord: "Mijn links neemt er genoegen mee het systeem te beheren, er is achteruitgang op elk strijddomein!", en "Brussel gastvrij...behalve als men de Afghanen terugstuurt". De PS-verkozene vond in het boek een echt links discours, dat ze graag vaker zou zien in haar eigen partij. Ze zou graag een sterk links front zien dat zich eindelijk bekommert om de belangrijke sociale kwesties. Volgens haar doet de PVDA uitstekend werk op het terrein, een terrein dat haar partij heeft verlaten. “De PVDA doet concrete zaken voor de mensen, onder andere via Geneeskunde voor het Volk.”

"Armoede is de doodgraver van de kinderrechten" 

Vervolgens sprak Bernard De Vos, die vooral drie dingen onthoudt uit het boek. Vooreerst over onderwijs: "Iedereen is het erover eens dat het zo niet verder kan, maar niet over hoe het probleem moet opgelost worden." De Vos benadrukte dat er in het boek een visie op onderwijs staat met voorstellen waarin hij zich kan terugvinden, ook al is hij geen lid van de PVDA. "Gratis onderwijs, dat bestaat vandaag niet, dat is een illusie. Net als voor Raoul Hedebouw, is ook voor mij de hervorming van het onderwijs een dringende zaak."
    
“Wat mij ook bevalt”, vervolgde De Vos, “is de plaats die u geeft aan de toekomst van de jongeren.” Die wordt door de politiek van de gemeentelijke administratieve sancties (GAS) niet bevorderd. 
Tenslotte haalde de algemeen afgevaardigde voor de kinderrechten nog het probleem van de armoede aan, een plaag die weegt op onze samenleving en die in het neoliberaal model niet kan worden uitgeroeid. "Armoede is de doodgraver van de kinderrechten. In Brussel is één kind op vier arm."  
    
De volgende tussenkomst was van Fred Mawet. Zij wees om te beginnen op de vlotte leesbaarheid van het boek. Ze bekende dat ze bij elke bladzijde heeft moeten lachen, zonder daarom de belangrijke onderwerpen uit het oog te verliezen. Twee elementen in het boek trokken haar aandacht. Het eerste betreft het domein waarop zij vooral actief is: immigratie. "Hoe minder men de ander kent, hoe banger men is", stelde ze. Ze waardeert de analyse van Raoul Hedebouw, die de oorzaken van de migratiestromen benadrukt. Wat ze echter mist, zijn concrete oplossingen voor vluchtelingen die zich vandaag op ons grondgebied bevinden. 
    
Het tweede element gaat over fiscaliteit. Opnieuw is ze akkoord met de analyse van Raoul over de notionele interestaftrek. Die levert niets op voor de Belgische bevolking. Mawet preciseert: de notionele interestaftrek is diefstal bij de werkende mensen in alle landen, in die zin dat de multinationals de rijkdom die ze elders in de wereld hebben geproduceerd naar België overbrengen om te kunnen profiteren van de notionele interestaftrek.

"Ik heb het boek gelezen omdat ik Raoul vaak op betogingen zie"

Met de twee syndicale afgevaardigden Youssef Handichi en Khalid Talbi kwamen ook syndicale vraagstukken aan bod. Handichi werd vooral getroffen door de anekdotes in het boek: "Het zijn er veel. Maar dat is normaal voor iemand die dagelijks op de eerste rij het geweld van deze maatschappij meemaakt." Openhartigheid vertelde Youssef Handichi dat hij op alle anekdotes uit "Première à gauche" het gezicht van een collega zou kunnen plakken.

Khalid Talbi zei dat hij het boek gelezen heeft omdat hij Raoul Hedebouw altijd ziet op het terrein, in betogingen, bij stakingen. Khalid Talbi werkt bij ING: "Dat de Staat niet de taak heeft een openbare bank te beheren, is een grote leugen." Talbi bracht de ASLK in herinnering. Om te besluiten drong hij erop aan dat de werkmensen zich niet zouden laten verdelen en meeslepen in de verdelende logica van de patroons.

"We willen de spelregels veranderen"

Raoul Hedebouw stelde zelf de pertinente vraag: “Wat is een linkse partij?” Om ze vervolgens ook helder te beantwoorden:  "Het is een principiële partij, die niet wil spelen volgens de spelregels die het kapitalisme haar oplegt, maar de spelregels wil veranderen." Het boek, zei hij, wil in alle bescheidenheid enkele pistes aangeven voor democratische, ecologische, economische en menselijke veranderingen. Daarvoor bestaat volgens Raoul Hedebouw geen blauwdruk: "We moeten onze eigen weg uitvinden."
    
"Er bestaat geen valabele ecologische visie op lange termijn als men niet vastbesloten is de spelregels en de productieregels te veranderen. En als de PVDA hierin te lang achter was, dan is het lange hoofdstuk over ecologie het bewijs van de vaste wil om die achterstand in te halen."

Het boek is te koop via www.ptbshop.be

Commentaar toevoegen