Samenhorigheid? Jawel, maar welke?

David Pestieau

Een tevreden tweet van een N-VA-minister: “@Geert Bourgeois: @demotterudy voor open Waals nationalisme: prachtig, net als N-VA”. De Waalse minister-president zei namelijk dat er “een goed Waals nationalisme” bestaat tegenover “het slechte Vlaamse nationalisme, dat venijn voor België”.1

De N-VA tevreden natuurlijk. Ze wil dat de komende kiescampagne om het communautaire draait. Nu biedt Demotte zich aan: om tango te dansen moet je met twee zijn. Jan Peumans, de voorzitter van het Vlaams parlement, lanceerde op 11 juli 2010 al een oproep aan de Waalse regionalisten: “Geef Wallonië meer armslag en ijver voor een Waalse natiestaat.” Hij preciseerde dat hij bij de PS al enkele stemmen in die richting opving, spijtig dat ze nog in de minderheid waren. De berekening van de N-VA is: wij zullen in Vlaanderen nog groeien als zich ook in het zuiden een regionalistische identitaire stroming ontwikkelt.

Wat Rudy Demotte zei is echt vergif voor de werkende mensen en een nieuwe stap op een gevaarlijk pad.

De berekening van de N-VA is: wij zullen in Vlaanderen nog groeien als zich ook in het zuiden een regionalistische stroming ontwikkelt

De regering-Di Rupo houdt vol dat ze België van de ontmanteling heeft gered. Maar haar zesde staatshervorming ondermijnt twee steunpilaren van de Belgische eenheid: de sociale zekerheid en de fiscaliteit. De kathedraal van de sociale zekerheid, vrucht van de strijd van de werkende mensen uit de drie landsdelen, wankelt. De pijler van het kindergeld is gesplitst, twee andere pijlers (de ziekte- en de werkloosheidsverzekering) zijn ernstig verzwakt. Bij de personenbelasting is een begin gemaakt van autonomie. De fiscale concurrentie tussen de gewesten staat voor de deur. Allerlei bevoegdheden werden gesplitst, maar dan wel met een amputatie van 10% van de middelen. Weer een hap uit de budgetten.

De PS, met in haar kielzog de andere traditionele partijen, houdt vol dat dit “het minste kwaad” is, dat het gaat om “onvermijdelijke toegevingen om het separatisme te vermijden”. Erger nog, ze voegt eraan toe dat we die nieuwe regionale bevoegdheden enthousiast moeten omarmen. Nochtans leeft de PS in het volle besef dat we zo in de kortste keren het concurrentiefederalisme installeren. Vandaar de oproep van Demotte en co aan de Waalse werkende bevolking om hun karretje te koppelen aan dat van de Waalse patroons. PS-voorzitter Paul Magnette beweert dat “een klasse van patriottische Waalse entrepreneurs” noodzakelijk is voor het ontluiken van “een Waals-Brusselse natie”.2

In een context van algehele crisis van het kapitalisme zal het heil voor de werkende mensen – noch in het noorden, noch in het zuiden –  komen van een heilige eenheid met de patroons in dienst van een neoliberale regionale ontwikkeling. Integendeel, dat zou leiden tot een dodelijke concurrentieslag tussen directe buren. Binnen de werkende bevolking is de eenheid, de solidariteit en de samenwerking absoluut nodig.

Alleen zo kunnen we de uitdagingen van de tijd aan. Het rendez-vous van ManiFiesta op 21 september, trefpunt van de sociale beweging uit heel het land, is meer dan ooit aan de orde.

1 RTBF, 21 augustus 2013. 
2. Le Soir, 5 januari 2013.

Commentaar toevoegen