Sneeuwballendemocratie

David Pestieau

In Zuid-Frankrijk haalden politieagenten een meisje van vijf uit de schoolkantine omdat haar ouders de schoolmaaltijden niet hadden betaald. Bij ons, in Antwerpen, kregen tieners die sneeuwballen naar de auto van een agent hadden gegooid, prompt een sanctie.  

Maar de grote diamantfraudeurs? Die gaan vrijuit. Vorige week nog twee. Net zo gaat het met de rijke man die in z’n eentje 10.000 Luikse gezinnen op straat zet. Zoals ook de familie Ford handelde met de mensen in Limburg. Het blijft ongestraft. Voor hen geen gevangenis, geen sanctie, geen proces-verbaal, zelfs geen GAS-boete. Maar tegen sneeuwballengooiers en mensen die het eten van hun kinderen niet kunnen betalen, staat de politie klaar. 

Peter Mertens zei op de nieuwjaarsreceptie van de Antwerpse PVDA: “Jongeren moeten jong kunnen zijn, en dus af en toe een sneeuwbal gooien. Zonder dat de zware arm van de wet hen antwoordt met een GAS-boete. Jongeren moeten zichzelf kunnen zijn en dus ook naar muziek kunnen luisteren. Zonder dat de grote leider1 hen verwijt dat hiphop leidt naar criminaliteit. Jongeren moeten ruimte hebben om met elkaar om te gaan, samen te zijn in een park, op een plein, zonder dat een Vreselijk Irritante Politiemacht hen beticht als ‘overlastjongeren’. Jongeren hebben recht op een toekomst, op een volwaardige job in dit Europa dat kampt met een ongelooflijke jeugdwerkloosheid.” 

In de eurozone staat die jeugdwerkloosheid op 22 %. In Spanje en Griekenland, en ook in sommige Brusselse wijken, zelfs op meer dan 50 %. De Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) wijst bezorgd op het groeiend aantal jongeren dat helemaal in een leegte valt: geen werk, geen scholing en geen opleiding… 12,7 % zijn er dat in de Europese landen, één jongere op acht. 

Het beleid plooit zich naar de wetten van de economische orde en legt zich bij de zaken neer, ook al wordt de nieuwe generatie een verloren generatie. Het beleid weet niet beter dan de jeugd dan maar met de vinger te wijzen als een te activeren groep, een last, een bron van problemen. Als een potentieel gevaar zelfs. Het beleid gelooft niet dat de jeugd bekwaam is een toekomst op te bouwen waar ze kan werken, samenleven, zich ontspannen. Was dat geloof er wel, dan zouden de wetten meteen veranderen! De wetten rond afdankingen, die nergens in Europa zo archi-liberaal zijn als bij ons. De wetten die van de slachtoffers van de crisis, de werklozen, de schuldigen maken. En hen een stuk van de uitkering afpakken. De wetten die een blinddoek aanhebben als meneer Mittal in vier jaar 5,8 miljard winst boekt, daarop amper 1,4 procent belasting betaalt en dan zijn schop afkuist en een hele streek zonder toekomst zet.

Het is een democratische urgentie die wetten te veranderen. Het moet stoppen dat ‘die van boven’ de mond snoeren van ‘die van beneden’: de sneeuwballengooiers, de hiphoppers, de jongeren die op school de stem willen horen van de arbeiders die strijden voor hun toekomst en die van hun kinderen. Zij willen verandering. 

1 Bart De Wever legde in een opiniestuk een verband tussen muziek van jongeren en hun “crimineel gedrag”

Commentaar toevoegen