Spanje :: In de gevangenis na staking? “Ze zullen ons de mond niet snoeren!”

auteur: 

Alice Bernard

Driehonderd Spaanse syndicalisten riskeren in totaal 120 jaar gevangenis. Om hen te steunen, kwamen op 9 juli duizenden werkende mensen op straat in de grote steden van het land.

De gevolgen van de opeenvolgende “hervormingen” van de Spaanse regering-Rajoy laten zich al voelen. In 2013 werden 120.000 mensen ontslagen, de aanvallen tegen de cao’s, tegen de lonen en tegen de rechten van de werkende bevolking volgen elkaar op. Het regeringsbeleid is sterk geïnspireerd door de werkgevers, die vorig jaar nochtans acht miljard euro winst boekten. En nu heeft de regering het gemunt op de syndicalisten die hun leden proberen te verdedigen.

Acht werknemers van Airbus riskeren acht jaar gevangenis, de algemeen secretaris van de vakbond CCOO in de Balearen riskeert voor 4,5 jaar achter de tralies te verdwijnen, een syndicalist van Navantia zag drie jaar gevangenis teen zich gevorderd en een werknemer van Coca-Cola twee jaar… enkel omdat ze stakingen organiseerden en deelnamen aan informatiepiketten.

Jon Telletxea en Urtzi Martínez werden veroordeeld tot 2,5 jaar gevangenis omdat ze deelnamen aan een algemene staking op 29 maart 2012 in Baskenland. Twee andere syndicalisten werden veroordeeld tot drie jaar omdat ze dezelfde dag deelnamen aan een stakingspiket in Granada.

Daarom lanceerden de twee grote Spaanse vakbonden, UGT (Union General de Trabajadores) en CCOO (Comisiones obreras) een grote mobilisatiecampagne in heel het land en organiseerden ze op 9 juli manifestaties in alle grote steden.

De campagne “No nos van a callar!” (Ze zullen ons de mond niet snoeren!) wil zoveel mogelijk mensen verenigen voor de verdediging van het stakingsrecht en de syndicale vrijheden, tegen de repressiegolf gelanceerd door de Spaanse staat.

In een gezamenlijk communiqué stellen de UGT en de CCOO dat het gaat om een buitensporige beperking van de uitoefening van het stakingsrecht, ongezien sinds het einde van het fascistische regime veertig jaar geleden. De vakbonden hekelen ook dat vakbondsacties gecriminaliseerd worden, met als doel de uitoefening van het stakingsrecht te laten doorgaan voor strafbaar feit en zo de werkende bevolking het recht te ontnemen om zich te verdedigen.

De Spaanse regering heeft effectief plannen om een artikel uit het strafwetboek van 1976 over het stakingsrecht te veranderen. Ze wil het begrip “garantie van het recht op werk, al was het maar één dag per jaar” invoegen. Maar ze vergeten erbij te vermelden dat zes miljoen werkende mensen zonder werk dit recht op arbeid 365 dagen per jaar ontberen.

“Deze aanval tegen het vakbondswerk en het gerechtelijk offensief tegen het stakingsrecht is geen toeval”, zeggen de twee vakbonden. “Het is een politieke strategie uitgewerkt door het openbaar ministerie om de werkende bevolking angst aan te jagen op een sleutelmoment van het regeringsoffensief tegen de sociale rechten en de arbeidswet.”

De campagne van de vakbonden wordt gesteund door tal van linkse krachten. De Spaanse communistische partij riep haar leden op om deel te nemen aan de manifestaties van 9 juli. “Arbeiders in de gevangenis en criminelen aan de macht”, dat is de realiteit in ons land dat nochtans pretendeert een sociale en democratische staat te zijn, zegt de Communistische Partij van de Volkeren van Spanje.

Deze aanval van de Spaanse regering vertoont sterke gelijkenissen met wat eerder in Griekenland gebeurde. Ook daar werden rechtszaken opgezet tegen syndicalisten die het verzet organiseerden tegen de besparingsmaatregelen opgelegd door de trojka en de Europese banken. Maar staken is geen misdaad, de rechten van de werkende bevolking moeten verdedigd kunnen worden. Daarom is het nodig de syndicalisten in Spanje, Griekenland of elders te steunen en de solidariteitsbanden te versterken tussen de vakbonden en de werkende mensen over de hele wereld.