Foto Solidair, Michaël Verbauwhede

Spoorstaking: breed sociaal protest voor deftig pensioen en stipte treinen

Dat zoveel mensen bij de NMBS, van Oostende tot Luik, in staking gaan, moet erop duiden dat de malaise in het bedrijf overal diep zit. Ook bij de treinbegeleiders waren er veel stakers: 60 % in Oostende en meer dan 80 % in Luik. In Brussel werkte bijna de helft niet onder de minimumdienstregeling van vandaag. Gevolg: slechts een op de drie treinen reed, vooral op de grote IC-lijnen. In totaal bleven 90 stations helemaal of grotendeels dicht en overal in het land lagen de stations er verlaten bij. Een teken dat de reizigers weinig vertrouwen hebben in de minimumdienstregeling.

Op 67 jaar is elk beroep zwaar

De spoormannen en –vrouwen verzetten zich tegen de achteruitgang van hun pensioen. De regering wil alle werkende mensen verbieden om voor hun 60 met pensioen te gaan. Ze zegt dat ze mensen met een zwaar beroep (maar geen mens weet wie er op de lijst komt) wel vroeger dan 67 jaar wil laten gaan, maar wel met een veel lager pensioen. Mensen die nu beginnen te werken krijgen, als ze vervroegd met pensioen gaan, liefst 200 tot 450 euro per maand minder. Spoormannen die op 1 januari 2020 20 jaar gewerkt hebben, verliezen ook al 90 tot 150 euro per maand. Kortom: het wordt voor iedereen langer werken voor minder pensioen.


Dat niet alleen de spoormannen maar alle werkende mensen dat niet zien zitten, dat hebben ze op 16 mei al duidelijk gemaakt door met 70.000 in Brussel te betogen. De spoormannen hebben toen wel gewerkt, niet omdat ze zich afzijdig wilden houden, wel om de betogers naar Brussel te brengen. Dat was hun bijdrage aan de actie van die dag. Vandaag willen de spoormannen en –vrouwen laten horen dat ook zij niet akkoord gaan. Want voor velen onder hen is langer werken gewoon niet te doen. “Ik werk aan de sporen en ik heb rugproblemen, twee hernia’s”, vertelt een spoorarbeider in Brussel. “Maar mijn beroep is niet erkend als een zwaar beroep.”

Niet alleen bij de NMBS duurt het protest voort: voor het kabinet van minister van Pensioenen Bacquelaine voerde het gemeenschappelijk vakbondsfront vorige vrijdag actie. De vakbonden eisen een kader met “65-60-55”, waar ook de PVDA zich achter schaart. Ook aan die actie nam overigens een groep spoormannen deel.

Meer spoormannen en –vrouwen voor meer stiptheid

De spoormannen zijn ook niet te spreken over de achteruitgang van hun werkomstandigheden en van de dienstverlening. De PVDA bracht vorige week met een scoop al uit dat het aantal werknemers bij de NMBS maar blijft dalen. Op 1 mei 2018 is hun aantal onder de drempel van 30.000 voltijdse equivalenten gezakt, voor het eerst sinds de oprichting van de NMBS in 1926. Terwijl het aantal reizigers in 15 jaar met 40 % is gestegen. De NMBS-directie wil de “productiviteit” nog opdrijven: treinbegeleiders riskeren tot 13 dagen rust per jaar te verliezen, seingevers zouden tot 12 uur per dag kunnen werken, er gaan alsmaar meer loketten dicht … Minder personeel om meer treinen te laten rijden, te kuisen, sporen te onderhouden: het kan toch niet verbazen dat de reizigers dan klagen dat er zoveel treinen vertraging hebben.

Vorige vrijdag voerde het gemeenschappelijk front ook al actie voor het kabinet van minister van Pensioenen Bacquelaine. (Foto Solidair, Benjamin Pestieau)

De spoormannen van Brussel wijzen er op dat ook de veiligheid van de reizigers erop achteruitgaat. Ze hingen aan de hoofdzetel van de NMBS een spandoek op met daarop: “Slechte werkomstandigheden = minder stiptheid, uw veiligheid op het spel”. In Luik zochten de treinbegeleiders contact met de reizigers: ze gaven hen een pamflet met als titel: “Onze werkomstandigheden maken deel uit van uw veiligheid”

Staking geslaagd, minimumdienst zeer minimaal

De staking van vandaag was de eerste met een minimumdienstregeling. Deze aanval op het stakingsrecht van de werkende mensen heeft de vastberadenheid van de spoormannen niet aangetast, zo vertellen ons verschillende stakers.
De regering werpt zich op als de verdedigers van de reizigers. Wat ze helemaal niet is. Met soms meer dan 50 % stakers bij de seingevers heeft de directie, om de minimumdienst te kunnen toepassen, een beroep moeten doen op mensen van andere diensten.  Vorige woensdag wees de ACOD al op de risico’s voor de veiligheid. En inderdaad, in een interne nota heeft NMBS Vervoer het over de mogelijkheid om seingevers van de vorige ploeg te vragen om langer te blijven werken “in geval geen enkele agent beschikbaar is”. Dat is volkomen onwettig, want een dienst mag nooit langer dan negen uur duren. Volgens de ACOD zijn die agenten ook helemaal niet opgeleid zoals het hoort en nemen ze tijdens de staking toch de leiding op zich in de seinhuizen. Met een minimumdienst brengt de regering dus de reizigers in gevaar.

Minimumdienst: niet geloofwaardig en een gevaar voor de democratie

Is de  minimumdienst een oplossing voor de reizigers? Neen, integendeel.  De lege stations, de chaotische communicatie van de NMBS, de totale onzekerheid … het toont allemaal dat de minimumdienst bij deze staking een complete mislukking is. Maar vooral: elke dag klagen de reizigers dat zoveel treinen met vertraging rijden of afgeschaft zijn en over de prijzen van de treintickets. In feite is het alle dagen minimumdienst.

Maar als de regering die regeling niet invoert voor de reizigers, waarvoor dan wel? Voor de RTBf verklaarde Robert Vertenueil (ABVV) vanochtend: “Het doel is de vakbonden te breken. Verhinderen dat de vakbonden  hun rol van tegenmacht blijven spelen.” De minimumdienst moet effectief stakingen in de feiten verminderen of zelfs doen verdwijnen. De regering weet dat duizenden werkende mensen protesteren tegen haar asociale politiek. Dat wil ze niet. Gisteren keerde ze zich daarom tegen het stakingsrecht van de spoormannen, vandaag tegen dat van de cipiers. Ze wil zelfs cipiers opeisen om de minimumdienst te kunnen toepassen. Vrijdag 29 juni zijn in Antwerpen ook twee vakbondsmensen veroordeeld voor het voeren van een syndicale actie. Wie is de volgende?

Elke werkende mens moet goed beseffen dat het stakingsrecht zijn eerste en allerbelangrijkste recht is. Alle andere rechten hebben we maar kunnen afdwingen, omdat we konden gebruikmaken van dat stakingsrecht.

Als het de regering echt te doen was om de reizigers, dan zou ze de oorzaken die de spoormannen doen staken, aanpakken. Dan zou ze de maatregelen intrekken waardoor iedereen langer moet werken voor een lager pensioen. Dat zou ze de maatregelen om de productiviteit op te drijven laten vallen en meer mensen in dienst nemen, enzovoorts.

Het succes van de staking bij de NMBS, de aangehouden sociale druk in het pensioendossier en de strijd van het gevangenispersoneel doen vermoeden dat er na de hete zomer een hete herfst volgt. Een paar weken voor de verkiezingen van oktober is het een ideaal moment om de sociale druk op de regering op te voeren.

Commentaar toevoegen

Reacties

Als baas moet je respect verdienen, niet afdwingen!!! Dat is nu precies wat de spoordirectie (moet één geheel worden) wil van zijn medewerkers, afdwingen! Wat een kortzichtige en domme weg om te volgen, arme bewindvoerders! Wie wind zaait, zal storm oogsten!!!!!!