(Foto Solidair, Martine Raeymaekers)

Stop de framing (dit zijn geen PTB-stakingen). Als de beweging verdeeld is, dan verliezen we allemaal

In tegenstelling tot de framing die men in het noorden van het land wil opleggen, vuurt onze partij de sociale acties in het zuiden van het land niet aan. Integendeel. Wij werken aan de eenheid, en zijn helemaal geen voorstander van gesplitste acties.

Na de peiling van vorige week schreef de Franstalige journaliste Johanne Montay dat het zou kunnen dat de N-VA van tegenstander verandert, en de PTB als vijand zou nemen in plaats van de PS. Die setting lijkt ondertussen de overhand te nemen. De framing is duidelijk: de onverantwoorde en wilde acties in het zuiden van het land drukken een ‘andere cultuur’ uit, die wordt aangewakkerd door de ‘extremistische’ PTB. Die framing speelt uiteraard in de kaart van de nationalisten in het noorden van het land.

En ze speelt op politiek vlak ook in de kaart van de regering. Die was door de groeiende acties op bepaalde punten in het defensief gedrongen, en moest bijvoorbeeld opnieuw het debat starten over een vermogensbelasting (die ze wou omturnen tot een vermogenswinstbelasting op de middenklasse). Dat debat lijkt verder weg dan ooit, en het is opnieuw één en al communautair dat de klok slaat.

De PVDA mobiliseert in de eerste plaats inhoudelijk: tegen de wet-Peeters, tegen de pensioenhervorming en voor een miljonairstaks

Dat is een pijnlijke zaak, die alle progressieven zou meten beroeren. In plaats van met een beschuldigende vinger naar de PVDA te richten, zou men moeten zien welke strategie hierachter schuilt: weg van een eengemaakte én inhoudelijke beweging, naar een regionalistisch en communautair debat.

De PVDA mobiliseert in de eerste plaats inhoudelijk: tegen de wet-Peeters (flexibilisering), tegen de pensioenhervorming, en voor een miljonairstaks. De beweging tegen de wet-Peeters en de pensioenhervorming heeft uiteraard een politiek luik, met alternatieven die we in het parlement voorleggen. En ze heeft een sociaal luik. Het is onze overtuiging dat de beweging maar succesvol kan zijn als ze de vier sterke punten van de sociale beweging uit het najaar van 2014 opneemt: de eenheid tussen noord en zuid in het land, de eenheid tussen de openbare en private sector, de eenheid tussen ABVV en ACV, en de eenheid tussen de vakbonden en de bredere burgerbeweging. Dat is ons standpunt.

Wat er vandaag aan sociale acties gebeurt, beantwoordt daar helemaal niet aan. En dat betekent dat de beweging door sommigen kan gebruikt worden om een verdere splitsing van het land in de hand te werken. Dat zou contraproductief zijn. Het is onzin om de PTB voor te stellen als een kracht die koste wat het kost elke actie aanvuurt. Wel integendeel. We zijn een nationale partij, en de eenheid van de arbeidersbeweging in ons land ligt ons heel nauw aan het hart. Dat is niet gemakkelijk in een land waar de syndicale traditie in het zuiden meer ontwikkeld is, waar de traditionele invloed van de socialistische en marxistische beweging in het zuiden veel groter is, waar er een traditie bestond van culturele hegemonie van links in het zuiden, waar de invloed van Frankrijk veel groter is in het zuiden, waar er ook een regionalistische tendens bestaat in het zuiden, en waar op dit ogenblik de overgrote meerderheid van de bevolking in het zuiden tegen de regering is (vier vijfde van Wallonië heeft niet voor een regeringspartij gestemd). Allemaal redenen waarom de situatie in Wallonië anders is dan in Vlaanderen. Maar dat neemt niet weg dat ons perspectief een eengemaakte beweging blijft.

Wij zijn ervan overtuigd dat alleen met een eengemaakte beweging we opnieuw inhoudelijk de beweging kunnen versterken

Wij werken aan de eenheid van de beweging, zoals die op de betoging van de 60.000 of 80.000 vorige dinsdag in Brussel tot uiting kwam. De regering heeft gekozen voor een confrontatiepolitiek, zeker in de openbare diensten. Wij begrijpen zeer goed dat de malaise in sommige sectoren (justitie, spoor) zeer groot is, en wij begrijpen ten volle de bekommernis om investeringen af te dwingen in de publieke sector. Dat die malaise zich op verschillende plaatsen in spontane acties uitdrukt, die niet altijd verstandig zijn, dat is in de hele geschiedenis van de arbeidersbeweging zo geweest. De PVDA (PTB) is geen voorstander van regionale acties, of van avonturistische oproepen die vertrekken vanuit slechts één kant van het land. Als de brede sociale beweging verdeeld is, dan verliezen we allemaal.

In Wallonië groeit de invloed van de PTB. In tegenstelling tot de framing die men in het noorden van het land wil opleggen, vuurt onze partij de sociale acties in het zuiden van het land niet aan. Integendeel. Wij werken aan de eenheid, en zijn helemaal geen voorstander van gesplitste acties. Dat uitgerekend John Crombez vandaag op de voorpagina van De Standaard komt vertellen dat de “PTB de vakbonden infiltreert” is helemaal van de pot gerukt. Neen, wij infiltreren de vakbonden niet, de mensen zijn groot genoeg om zelf te beslissen. Uiteraard is het zo dat als wij 13 procent halen in de peilingen, er ook heel wat syndicalisten voor de PVDA zijn. Nogal wiedes. Zoals er ook veel mensen uit de vakbond stemmen op of lid zijn van de PS en de sp.a. Wij vragen al onze leden om de syndicale democratie te respecteren. En ons perspectief is, nogmaals, de eenheid noord-zuid, privé-openbaar, rood-groen, en vakbond-burgerbeweging. Wij zijn er van overtuigd dat alleen met een eengemaakte beweging we opnieuw inhoudelijk de beweging kunnen versterken tegen de flexibiliteitswet van Peeters, de pensioenhervorming en de besparingen in de publieke dienstverlening.  

Persdienst PVDA

Commentaar toevoegen

Reacties

We mogen waarvoor we jarenlang hebben gestreden niet laten afpakken. Aangekondigde, geweldloze stakingen moeten kunnen blijven bestaan!
Dat ze het nu eens gaan halen waar het zit en niet altijd bij de kleine man