Foto Solidair, Sophie Lerouge

“Studenten, spoormannen, verpleegsters, postbodes ... Wij zijn het die het land draaiend houden.”

Voor het eerst sinds tien jaar kwamen dinsdag in Frankrijk alle vakbonden van de Openbare Diensten samen op straat. Ze vertegenwoordigen 5,4 miljoen ambtenaren. Verschillende andere sectoren sloten zich aan. De strijd richt zich tegen de plannen van president Macron, die 120.000 jobs wil schrappen, het statuut wil afbreken en de poort wil openzetten voor tijdelijke en onzekere contracten. Een reportage vanuit Parijs.

 

De Franse sociale lente houdt aan, zoveel is duidelijk. In heel het land waren er al 130 betogingen om de Openbare Diensten te verdedigen. Verpleegsters, postbeambten, spoorwegpersoneel, leerkrachten…allemaal hebben ze dezelfde boodschap: “Wij zijn het die dit land draaiend houden.” Een delegatie van de PVDA en Comac, de studentenbeweging van de partij, was er dinsdag in Parijs bij.

Miguel, wisselwachter en afgevaardigde van ACOD Spoor: “Als het de Franse werknemers lukt om de regering met hun vastberaden strijd te doen plooien, dan zal dat enorme gevolgen hebben voor ons. Wij zien hier dezelfde aanvallen van de Europese Unie of zullen die binnenkort ondergaan. Ik leer als afgevaardigde enorm veel van hun strijd, mijn collega’s ook. We praten er veel over op het werk. Het is prachtig om te zien hoe onze Franse collega’s erin slagen zich te verweren tegen het imago van “geprivilegieerden” dat de regering hen probeert op te plakken. Op de betoging van de 22 maart waren we hier trouwens met een goeie 200 spoormannen, uit alle hoeken van België.”

Voor Martine, bediende bij Belfius, is deze internationale solidariteit vanzelfsprekend: “Ik ben meegekomen omdat na Frankrijk ook België, Italië, Spanje en nog andere landen aan de beurt zullen zijn. Het resultaat van deze strijd zal overal in Europa gevolgen hebben. Het is dus belangrijk om die concreet te ondersteunen door hier te zijn. Wat me verwonderd heeft, is de motivatie van de betogers. Vooral ook de diversiteit. Jongeren, ouderen, vrouwen, mannen, uit heel wat verschillende sectoren ...”

Martine, bediende bij Belfius (links) en Miguel, afgevaardigde ACOD Spoor. (Foto Solidair, Sophie Lerouge)

“Gemotiveerder dan ooit om in België de strijd aan te gaan”

Over ouderen gesproken. Charles, een jeugdige PVDA-militant van 77, voelt zich hier plots een pak jonger: “Het is de allereerste keer dat ik in Parijs kom! Ik ben meegekomen omdat de situatie almaar slechter wordt. De grote kapitalisten en de regeringen in dienst daarvan zijn nooit tevreden, ze willen almaar meer. Om daartegen te vechten, moeten we ons met alle linkse krachten in Europa verenigen. Ik keer gemotiveerder dan ooit terug om in België de strijd aan te gaan. Ik heb gelukkig een min of meer redelijk pensioen. Als ik zie wat de jongeren riskeren te krijgen, dat is onaanvaardbaar.”

Charles, gepensioneerd. (Foto Solidair, Sophie Lerouge)

Aan de zijde van Charles, 55 jaar jonger, loopt Maxime. Hij is student geschiedenis en lid van Comac: “Aan Nederlandstalige kant is deze strijd weinig gekend. Maar bij Comac hechten we er heel veel belang aan. Hier zie je hoe de mannen van het spoor door de studenten worden gesteund. De studenten voeren ook hun eigen strijd, maar waar ze kunnen, leggen ze meteen de band met de werknemers. Wat verder sterk opvalt, is dat het spoorwegpersoneel een enorm werk geleverd heeft op vlak van bewustmaking. Ze hebben zowel de treingebruikers als de werknemers van andere sectoren gesensibiliseerd.”

Dan is er ook Charlotte. Een jonge verantwoordelijke van Comac en al een paar weken van de partij bij de betogingen in Frankrijk. Ze heeft net een week studentenstrijd in de Parijse regio achter de rug: “De Openbare Diensten in Frankrijk verdedigen, dat is ook de Openbare Diensten in België steunen. Het gaat om sociale verworvenheden die we niet mogen verliezen. Tegelijk voeren de studenten strijd voor de herfinanciering van het onderwijs en tegen de selectie aan de universiteit. Al die sectoren samen in beweging te zien, dat is echt fijn. Het verbaast me hoeveel studenten hier aanwezig zijn, ook al staan we vlak voor de examens!”

Maxime en Anna, twee militanten van Comac. (Foto Solidair, Sophie Lerouge)

“Dank u”

Ook Youssef Handichi, Brussels volksvertegenwoordiger voor de PVDA, trok mee naar Parijs: “Als chauffeur bij de MIVB moest ik wel steun komen betuigen aan mijn Franse collega’s en de solidariteit van de PVDA overbrengen. Die internationale solidariteit werd sterk geapprecieerd! Waar ik zelf echt verbluft van sta, zijn de speeches van die mannen van het spoor, overal langs het traject van de betoging. Ze legden de nadruk op de solidariteitskassen. ‘Na twee maanden strijd begint het heel moeilijk te worden’, zeiden ze. ‘We hebben er geen probleem mee elke dag aardappelen te eten, maar we slagen er nauwelijks nog in onze huur te betalen.’ Ik zag dat heel veel mensen geld gaven. Iedereen in de betoging begrijpt waar de strijd om gaat, ze zijn bereid concreet te helpen. Die solidariteit heeft mij nieuwe energie gegeven. Ik ben naar hier gekomen samen met Karim, voorzitter van 'Elite taxi Belgium’, een vereniging van taxichauffeurs. Hij is hier in Parijs al eens komen betogen samen met zijn collega’s van de Parijse taxi’s. Hij vindt dat we samen strijd moeten voeren, werknemers uit de privé en uit de openbare diensten. Hij heeft volkomen gelijk.”

Het is tijd om de terugweg aan te vatten, met de metro. Er ontstaat een levendige discussie onder de Belgische militanten. Een jonge pendelaar mengt zich in het gesprek: “Waarvoor betogen jullie eigenlijk?” Na wat uitleg en discussie reageert hij niet weinig verbaasd: “En jullie komen helemaal uit België om hier mee te betogen? Waw!” Ondertussen mist hij zijn halte. Als hij bij de volgende halte opstaat, geeft hij een aantal van onze militanten een hand en zegt met een brede glimlach: “Merci!”

Youssef Handichi, Brussels volksvertegenwoordiger voor de PVDA. (Foto Solidair, Sophie Lerouge)

Volgende stopplaats: de betoging van 26 mei. Een gezamenlijke oproep van organisaties, partijen en vakbonden. Het wordt duidelijk een drukke week bij onze buren. Iets doet ons vermoeden dat het nog lang niet afgelopen is.

In de derde aflevering van De Keukenrevolutie legt Peter Mertens de Franse president Emmanuel Macron en diens zware besparingsprogramma op de rooster. “Als de Franse zonnekoning de spoorbonden kan kraken, dan staat de deur ook open voor de verder afbraak van de openbare diensten in de rest van Europa”, waarschuwt Peter Mertens. “De Franse ‘spoorstrijd’ is een Europese uitdaging.”