Een opmerkelijk resultaat voor de PVDA bij de peilingen de jongste weken. Oké, het zijn maar peilingen, maar binnen acht maanden gekozenen halen, minstens in Antwerpen en Luik, is niet utopisch, maar haalbaar. Een jaar geleden, bij de gemeenteraadsverkiezingen, zorgde de PVDA al voor de verrassing. (Foto Solidair, Karina Brys)

Tussen twee verkiezingen in

David Pestieau

“Alles welbeschouwd lijkt de uitslag van deze peiling sterk op die van de verkiezingen in 2010. Groen en PVDA maken de grootste sprong. De andere partijen schommelen rond het resultaat van toen.” Dat noteert de VRT over zijn peiling vorige vrijdag. Knack wijst op de “opmerkelijke uitslag” van de PVDA: 3,9% voor heel Vlaanderen, 2,5% meer dan in 2010. Volgens andere peilingen flirt de PVDA in Wallonië met de kiesdrempel van 5% en staat ze bijna op 4% in Brussel. Oké, het zijn maar peilingen, maar binnen acht maanden gekozenen halen, minstens in Antwerpen en Luik, is niet utopisch, maar haalbaar.

Een jaar geleden, bij de gemeenteraadsverkiezingen, zorgde de PVDA al voor de verrassing. Met 63 gekozenen (31 in de gemeenteraden, 17 in de districtsraden, 4 voor de provincieraden, 11 in de OCMW-raden) stapte de PVDA in de gemeenteraden van grote steden en gemeenten: Antwerpen, Luik, Charleroi, Bergen, Schaarbeek, Molenbeek…

Die gekozenen hebben zich pleitbezorgers getoond van de belangrijkste acties van de bevolking. Dure crèches, afgeschafte bosklassen, betalend parkeren, bedelverbod, boetes voor betogers tegen Monsanto… In Schaarbeek en Charleroi, in Herstal, Antwerpen en Zelzate zagen de gemeenteraden op de banken die vroeger leeg bleven, volk neerstrijken. Wakkere inwoners die de politiek weer naar zich toe trekken. Soms met kleine overwinningen, altijd met de overtuiging zich niet meer te laten doen. Zij zagen er Peter Mertens weerwerk bieden aan Bart De Wever, Sofie Merckx aan Paul Magnette en Raoul Hedebouw aan Jean-Claude Marcourt.

De PVDA zal nodig zijn op 25 mei: tegen rechts maar ook tegen een links dat het laat afweten

Binnen acht maanden zal de uitdaging zijn het resultaat van 14 oktober 2012 te herhalen, maar nu op nationale schaal. Dat is nodig. Zeker, de opgang van de N-VA lijkt niet langer onstuitbaar, maar de heersende politieke stroming blijft rechts. Liberalen, christendemocraten en nationalisten doen aan opbod wie de werkende mensen de grootste offers zal opleggen, wie de werkgevers de meeste cadeaus zal geven. Di Rupo houdt intussen vol dat het “beter” gaat met het land. Maar wat gaat er allemaal niet schuil achter die voorlopige communautaire wapenstilstand, die aangekondigde beterschap en dat beeld van een gefacelift land? Nooit waren zoveel mensen op zoek naar werk. Herstructureringen zaaien verderf en soms de dood, zoals bij ArcelorMittal en Ford Genk. In Brussel leven vier op de tien kinderen in armoede. Even diep als de sociale crisis is de crisis van de democratie: die laat alle burgers bespioneren, een nooit geziene aanslag op de privacy. Die stuurt kandidaat-vluchtelingen ongenadig terug, al is hun leven er in gevaar. Die schrijft GAS-boetes voor de zotste zaken, maar laat de schuldige bankiers vrijuit gaan, zonder één dag cel.

Ja, de PVDA zal nodig zijn op 25 mei: tegen rechts maar ook tegen een links dat het laat afweten. We hebben acht drukke maanden voor de boeg. We willen al meteen een slag thuishalen: 40.000 burgers bevragen naar hun mening over de prioriteiten van de PVDA, met de grote enquête: www.pvda.be/bevraging.