Drie dagen stappen en overal kregen ze hetzelfde onthaal. In Affligem, Aalst, Merchtem, Wetteren heeft het Vlaanderen van de solidariteit zich getoond. Het heeft de stappers onderdak geboden, en eten. Het stond langs de weg te applaudisseren. (Foto Solidair, Dirk Tuypens)

Welkom

David Pestieau

“Welkom in Gent”, “Gent solidair!” Vriendelijke plakkaten als begroeting voor de voetmars van de Afghanen. Overal kreeg de driedaagse mars dat hartelijke onthaal. In Affligem, Aalst, Merchtem, Wetteren heeft het Vlaanderen van de solidariteit zich getoond. Het heeft de stappers onderdak geboden, en eten. Het stond langs de weg te applaudisseren. En in Gent, in een eivolle Vooruit, werd de mars warm afgesloten. Zoals dat enkele weken geleden in Wallonië al het geval was, zijn de Afghanen en de mensen die hen steunen (de vakbonden, de ngo’s en gewone burgers) erin geslaagd het probleem politiek op tafel te leggen. Ze hebben veel sympathie voor hun zaak gewonnen.

In Merchtem passeerden ze langs de woonst van Maggie De Block, de staatssecretaris voor Asiel en Migratie (Open Vld). De wandelaars dropten een symbolisch vliegticket naar Kaboel in haar brievenbus en zetten haar zo een lange neus. Want houdt ze niet vol dat Afghanistan een veilig land is, niet minder veilig dan België? “Ook hier is men niet altijd veilig”, zei ze, om dan in het parlement te ontkennen dat ze zoiets gezegd had. De lange neus was ook bedoeld voor de regering in haar geheel. Die blijft Afghaanse vluchtelingen naar hun land in oorlog terugsturen, al raadt Buitenlandse Zaken ons af naar dat land te reizen.

Er valt veel te leren van de beweging van de Afghanen. Ze zijn kordaat, vastbesloten en goed georganiseerd. Het maandenlange volhouden. Het hoofd weten te bieden aan de repressie. Een uitwijzing moeten slikken, en dan nog een. Vrienden aangehouden zien worden en met geweld naar hun land uitgewezen. Onderdak vinden in een kerk, er samenleven en het dagelijkse leven proberen leiden: de kleine werkjes, de kinderen naar school als dat kan. De kou trotseren…

Er valt veel te leren van de beweging van de Afghanen. Ze zijn kordaat, vastbesloten en goed georganiseerd

En dan die solidariteit. Vooreerst onderling. Alleen zijn ze onzichtbare mensen zonder papieren, aan hun lot overgelaten. Maar samen vormen ze een kracht. De solidariteit van de Belgische bevolking ook. Hoeveel mensen hebben hen al niet warme kleren gebracht, een onderdak voor de Kerst geboden en gelegenheid om zich te wassen? En hen de was laten doen in betere omstandigheden dan in de Begijnhofkerk? Ze zijn niet meer te tellen.

Met al hun moed en bezieling hebben de Afghanen ons getoond dat strijd loont. De dingen komen in beweging. Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (cdH) vindt dat het beleid van de regering moet veranderen en eerder zei haar collega Onkelinx (PS) al dat sommige dossiers tot een “onbegrijpelijk resultaat” leiden. De lokale afdeling van de sp.a in Wetteren zette de deuren van haar nieuwjaarsreceptie open voor de Afghaanse wandelaars. Na twee jaar doet hun strijd eindelijk van zich spreken. De winst is nog niet binnen. De weg zal misschien nog lang zijn. Maar de druk van onderuit van deze beweging zorgt wel voor een keerpunt. En dat is al een les voor ieder die de strijd aangaat.  

Commentaar toevoegen