Foto Solidair, han Soete

Werknemers Lidl: “We gaan door tot het einde”

auteur: 

Alice Bernard

In het hele land zijn 110 Lidl-warenhuizen gesloten. Alle distributiecentra zijn geblokkeerd. Een teken dat het diep zit bij het personeel. We gingen langs in Deurne en in Luik en spraken er met werknemers, én met klant die mee aan het piket staat … 

“De werkdruk is echt niet meer houdbaar”, vertelt Dylan Van Looy, BBTK-delegee bij Lidl in Antwerpen. “Er worden al maanden beloftes gedaan, maar er verandert niks. De planning wordt constant aangepast. Is de omzet even wat minder, worden we minder ingepland.”

Dylan heeft zelf een contract van 24 uren per week, maar sommige weken wordt hij maar 12 uren ingepland. Reden: de cijfers zouden niet goed zijn. “Dan staan we in de winkel met drie te werken waar we normaal met vijf staan, maar zo krijgen wij het werk niet gedaan”, vertelt Dylan.

Soms staan we in de winkel met drie te werken waar we normaal met vijf staan. Zo krijgen we het werk niet gedaan

“Soms worden mensen ook gewoon tijdens hun shift naar huis gestuurd. Dat mag eigenlijk niet, maar vele durven geen neen te zeggen. Later moeten die uren wel worden ingehaald, dan moeten we heel veel uren per week kloppen en worden we naar andere winkels gestuurd. De uurroosters krijgen we drie weken op voorhand, maar ze worden toch nog constant aangepast. Die flexibiliteit is niet te houden. We willen ook nog een sociaal leven hebben. Er werken veel jonge vrouwen in de winkels, hoe kunnen ze de opvang voor onze kinderen regelen?”

Als winkels worden vernieuwd of het assortiment wordt uitgebreid, dan gebeurt dat zonder extra personeel. “We hebben bijvoorbeeld een bakkerij waar we zelf het brood afgebakken, dat is werk voor een extra persoon, maar dat moet de bestaande ploeg opvangen. We krijgen het werk echt niet gedaan”, zegt Dylan.

Een werkneemster die liever anoniem blijft vertelt ons dat er heel veel langdurig zieken zijn, mensen die overwerkt zijn en fysieke klachten hebben.” Ikzelf ben twee en een halve maand thuis”, vertelt ze. “Door het heffen en steeds dezelfde beweging had ik last van mijn arm. Maar ik ben blijven doorwerken, er waren al verschillende zieken en dus te weinig personeel. Ineens kon ik mijn pols niet meer plooien.”

We hebben zelf twee dweilen gekocht om de winkel te kunnen kuisen

“Op alles wordt bespaard bij Lidl”, schudt Dylan het hoofd. “Handschoenen om te werken zijn er amper, als we er vragen moeten die worden besteld en duurt dat twee maanden. Hier in Deurne heeft het personeel zelf twee dweilen gekocht om de winkel te kunnen kuisen.”

Wat opvallend is, er zijn geen kwade klanten. Zelf na verschillende dagen is er heel veel begrip.. Maya Broeckx, een vaste klant van de Lidl in Deurne, staat zelf mee aan het piket: “Ja natuurlijk, ik ben solidair. Als klant zie ik ook wat het is voor het personeel, dat het werk niet te doen is. De mensen worden uitgeperst. Ze moeten van hier naar daar lopen. Rekken vullen, naar de kassa omdat de rij met klanten te lang is, dan direct terug de rekken is. Er moest iets gebeuren. Daarom sta ik hier en steun ik de staking.”

Geen vertrouwen meer in directie

In weer en wind blokkeerden de werknemers van Lidl zondag alle distributiecentra van de winkelketen in België en Luxemburg. Voor velen is het vandaag hun zesde stakingsdag. Ook Françoise Malherbe Lessuise die bij Lidl in Luik werkt en BBTK-afgevaardigde is, weet hoe moe de werknemers zijn.

De mensen komen spontaan buiten uit hun winkels, zo afgepeigerd zijn ze

“De mensen komen spontaan buiten uit hun winkels, zo afgepeigerd zijn ze”, vertelt ze. “We moeten steeds meer taken uitvoeren en krijgen daar steeds minder uren voor. Zo’n toestand is gewoon onhoudbaar. We hebben met de directie onderhandeld, maar haar voorstel is onvoldoende voor ons. De directie stelt voor om per winkel 42 extra uren toe te kennen, maar dat slechts gedurende zes maanden. En wat zal er daarna gebeuren? We zijn bang dat de situatie over zes maanden precies dezelfde zal zijn als nu, of nog erger. We kunnen dat voorstel dus absoluut niet aanvaarden. We hebben geen vertrouwen meer in de directie.”

“We willen dat de werkuren van de manager buiten de productiviteit gehouden worden”, zegt Françoise. “Die werkzaamheden moeten apart worden geteld. Zo zou het mogelijk zijn om per winkel een voltijdse werknemer in dienst te nemen, wat in de praktijk neerkomt op twee mensen. Bij Lidl werkt iedereen deeltijds, behalve de managers.”

“Jullie groot gelijk dat jullie de strijd aangaan”, zeggen de klanten ons.

Vorig jaar was er op de Franse tv een reportage over Lidl Frankrijk. Daarbij kwam aan het licht hoe werknemers er onder druk worden gezet. Is dat ook in België zo? “In de reportage werd vooral aandacht besteed aan de distributiecentra”, zegt Françoise. “Helaas kennen we de situatie in de distributiecentra in België niet zo goed. Dat is wel aan het beteren sinds we aan de poorten kamperen. We beginnen de mensen er te kennen. Maar het zou me verbazen mocht de werkdruk in de distributiecentra minder zijn dan in de winkels.”

Ook in Luik reageren de klanten begripvol op de staking. Françoise: “We leggen uit dat we de strijden om hun een betere dienstverlening te kunnen geven. Doorgaans krijgen we heel wat bijval. En de meeste moedigen ons ook aan: ‘Als we zien hoe hard jullie in de winkel moeten rennen en hoe weinig jullie betaald krijgen terwijl zij miljoenen binnenrijven, dan hebben jullie groot gelijk dat jullie de strijd aangaan.’ Het doet deugd om dat te horen.”

We zullen tot het einde doorgaan, dag en nacht als het moet

Hoe gaan de acties nu verder? “Ze gingen ervan uit dat we op zondag thuis zouden blijven en dat ze de vrachtwagens naar de winkels zouden kunnen laten vertrekken”, zegt Françoise. “Dat toont maar eens hoe slecht ze ons kennen. We zullen tot het einde doorgaan, dag en nacht als het moet. Bedankt trouwens aan onze dappere teams die ’s nachts voor de distributiecentra kamperen. We zullen blijven alle winkels afgaan om de werknemers te informeren en hen te steunen. Maar we zien vandaag dat steeds meer winkelpersoneel zich aansluit bij de piketten voor de distributiecentra. We moedigen iedereen aan hetzelfde te doen.”

De actie in België spreidt zich als een inktvlek uit naar het buitenland. “Ik heb gelezen dat de redenen waarom in Portugal gestaakt wordt, precies dezelfde zijn als bij ons. Dat wil zeggen dat het probleem bij Lidl structureel is. Ook in Nederland begint wat te bewegen. We ontvangen veel solidariteitsboodschappen. Ik zou aan de lezers willen zeggen dat ze ons gerust een bezoekje mogen komen brengen.”